Blast #02

Historia Polzy Manciniego wstrząsnęła mną do głębi. Dawno nie czułem takiej pustki emocjonalnej przewracając ostatnią stronę albumu. Ten komiks przejechał się po mnie niczym walec po świeżym asfalcie i zostawił z poczuciem świadomości, że nie potrafię zgłębić istoty problemu z jakimi mierzył się twórca. W gruncie rzeczy nie mam wcale pewności, że M.Larcenet sobie z tym poradził. Ale w głowie namieszał mi na pewno.
Po przeczytaniu pierwszego tomu miałem w gruncie rzeczy ugruntowany pogląd na postać głównego bohatera. Polza Mancini wydawał się postacią do cna egoistyczną i złą, jednak mimo wszystko nic tu nie było oczywiste. Drugi tom postawił go jednak, ku mojemu zaskoczeniu, również w roli ofiary. A na domiar wszystkiego okazało się, że jest zdolny do prawdziwej miłości. Te przewrotki fabularne spowodowały, że jako czytelnik zostałem brutalnie wyrzucony z własnej strefy komfortu, straciłem pewność oceny: co dobre, a co złe. Zacząłem współczuć Manciniemu, zacząłem go chyba wreszcie rozumieć. A potem nadszedł epilog, który zmiótł mnie z powierzchni ziemi, bo odkrył prawdziwe jądro ciemności, które, jak się okazuje, nie zawsze jest złem w czystej postaci.
Zachwycam się nad warstwą fabularną „Blasta”, a przecież koniecznie trzeba podkreślić, że to co M.Larcenet zaprezentował w sferze graficznej, buduje w obserwatorze doznania wyjątkowe, będące połączeniem zachwytu i odrazy jednocześnie. Kreska jakiej używa artysta buduje mrok i sieje niepokój, wciąga obserwatora w otchłań, z której trudno się później wydostać. Ja nadal mam przed oczami kadry i plansze, które stanowią kwintesencję tej historii. Te obrazy choć przerażają, to w równej mierze fascynują i nie dają o sobie zapomnieć.
„Blast” bezdyskusyjnie jest dla mnie arcydziełem, komiksem ponadczasowym, do którego jeszcze niejednokrotnie wrócę. I choć będzie to pewnie miało znamiona masochizmu, to nic na to nie poradzę. Ten komiks wymaga głębszej analizy, wymaga studiowania i zgłębiania natury kwestii zasadniczych, które definiują nasze człowieczeństwo.