Wollodrïn, tom 01

Pierwszy tom francuskiej serii „Wollodrïn” zapowiadał się na kolejną generyczną fantasy, garściami czerpiącą z estetyki solidnie już ogranej przez Tolkiena. Z drugiej jednak strony, sama konwencja opiera się na tyle schematycznych wytycznych, że trudno ugrać na niej coś rzeczywiście świeżego i oryginalnego. Ważniejsze, o ile da się przetworzyć tendencyjny sztafaż na coś zajmującego. Tutaj muszę przyznać, że całkiem nieźle się to udało.

Sięgając po ten album, spodziewałem się i dość schematycznie nakreślonego świata i linii fabularnej opartej o mocno wyświechtane klisze. I choć z grubsza to właśnie dostałem, nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobało. Ot, paradoks. Choć jakimś zagorzałym fanem fantasy nie jestem, to miałem okazję zapoznać się z prawie całą klasyką tej konwencji. I „Wollodrïn” czerpie z niej garściami, kreując świat osadzony ni to w późnym średniowieczu, ni to w tolkienowskim świecie z klasycznym dla fantasy zestawem ras, od ludzi, poprzez krasnoludy, aż po elfy i orki. Oczywiście ras ze sobą zantagonizowanych, walczących o ziemie, o przywileje, o dominację. A czasem też zwyczajnie, prozaicznie, o przetrwanie. Udało się jednak autorowi scenariusza – Davidowi Chauvelowi – trochę wyjść poza schemat, trochę ograną konwencję może nie tyle w pełni odświeżyć, co nieco ją zgrabnie przypudrować, nadać jej ten urokliwy, zawadiacki sznyt, który może nie przełamuje schematów, ile potrafi zająć, wzruszyć, rozbawić, wzburzyć emocje.

To zresztą i nurt komiksu nie usiłujący, w swoim założeniu – wyważać bram, czy gatunku rewolucjonizować. Ma bardziej zapewnić rozrywkę, dostarczyć walorów estetycznych serwowanych za sprawą zarówno chwytliwej, wartkiej opowieści przygodowej, jak i cieszących oko zgrabnych rysunków. A za te odpowiada Jérôme Lereculey, znany (jak i scenarzysta) z nieźle przyjętej serii „Pięć Krain”, wydawanej u nas przez Egmont. I jeśli wspomniane „Pięć Krain” nawiązuje mniej lub bardziej bezpośrednio do „Gry o tron”, tak „Wollodrïn” celuje w estetykę znacznie bardziej w stylu tolkienowskiej opowieści.

I chyba dlatego właśnie mi się podoba, jako wychowankowi fantasy tolkienowskiej właśnie. Kupuję ten sztafaż świata przedstawionego, ciekawie odchylający się od normy (choćby poprzez interesujące ukazanie orków), kwestionujący prosty i oczywisty układ sił i przyporządkowanie ról w kontekście dobra i zła. Doceniam także budowanie większej opowieści poprzez poszczególne, w pewnym stopniu niezależnie historie, rozwijające kolejne z postaci, pozwalające budować niespotykane przyjaźni i sojusze, ale też wykraczające poza klasyczną fantasy i otwarcie romansujące np. z horrorem w niektórych wątkach.

Pierwszy tom zawiera pięć pierwszych rozdziałów, pozwalających poznać zarysy świata przedstawionego, podwaliny jego mitologii i etnicznego zróżnicowania, ale też nie brakuje tutaj wartkiej, dynamicznej akcji, która potrafi zająć na czas lektury, ale też pozostaje na dłużej w pamięci, choćby w formie miłego wspomnienia i poczucia niezmarnowanego na lekturę czasu. A to – w tej kategorii komiksu – to jest wymóg podstawowy.

Graficznie to klasyczny, bardzo starannie narysowany frankofon, który wrażenie robi przede wszystkim w scenach bitewnych i w kadrach, gdzie mamy nagromadzenie postaci. To w nich właśnie widać precyzję i kunszt rysownika, który z wielką umiejętnością oddaje w rysunku dynamizm walki. Wielkie brawa!

„Wollodrïn” tom pierwszy to komiks, który nie obiecywał za wiele i z pewnością przerósł oczekiwania. Jedno z ciekawszych ujęć fantasy, jakie ostatnio czytałem. Dla fanów fantasy tolkienowskiego rzecz jak najbardziej godna polecenia.