Sandman. Teatr Tajemnic, tom 03

Może się wydawać to niemożliwe po tym, co przeczytaliśmy w poprzednich odsłonach, ale w trzecim tomie “Sandmana. Teatru tajemnic” mroczna atmosfera gęstnieje jeszcze bardziej. Choc zdarzaja się intrygujące wyjątki od tej konwencji.

Nowy tom to trzy nowe historie, każda po cztery zeszyty. W sam raz aby opowiedzieć to co trzeba i nie przeciągać ponad miarę - dzięki tym w miare szybkim rozwiązaniom nie czujemy się totalnie przytłoczeni przez różnorakie okropieństwa, które są jednym z kluczowych elementów serii napisanej przez Matta Wagnera. Szczególnie jest nimi przepełniona pierwsza z historii w trzecim tomie, pod zapowiadającym taki stan rzeczy tytułem - “Rzeźnik”. Jednak nie tylko epatowanie okrucieństwem i makabrą wyróżnia “Sandmana. Teatr tajemnic”. W tle dostajemy stale rozwijające się studium kobiecej psychiki oraz narastającą w zachowaniach i snach tytułowego bohatera psychozę, spowodowaną nie tyle prowadzonymi przezeń śledztwami, a tym co dzieje się za oceanem, czyli w Europie przełomu 1938 i 1939 roku.

Każda z opowieści odzwierciedla emocjonalną huśtawkę między Wesleyem, a Dian. Nad ich związkiem ostatnio przetacza się burza i “Rzeźnik”, z jego niezrozumiałymi zbrodniami i narastającym napięciem - ale też podskórnym pragnieniem (odczuwanym również przez czytelnika) uspokojenia i stabilizacji - to wszystko nakłada się na relację dwojga zakochanych. Bo że Dian i Wesley są w sobie zakochani, to nie ulega wątpliwości. I tę miłość będą z radością odkrywać na kartach trzeciego tomu, choć to co się dzieje wokół (oraz z nimi samymi), będzie nieustannie tej miłości zagrażać.

Te refleksje tak naprawdę nachodzą czytelnika już po lekturze, bo podczas jej trwania jesteśmy skupieni na śledztwie i pogoni za tytułowym Rzeźnikiem - nawet opryskliwy detektyw Burke, który jest już stałym elementem przygód Wesleya Doddsa sięga po niekonwencjonalne metody i co jeszcze istotniejsze, nie odpuszcza Wesleyowi, którego działalność i czyny traktuje na równi z tymi, których dokonują prawdziwi zbrodniarze. Nawet w sytuacjach, kiedy nasz bohater ratuje mu skórę.

W rysowaniu wyżej wzmiankowanych okropieństw spełnia się Guy Davis ze swoją rozedrganą, niepokorną kreską. Zazwyczaj bazuje na niedopowiedzeniach bądź ledwie nakreślonych stanach emocjonalnych bohaterów, ale też potrafi uderzyć z grubej rury, kiedy w całej okazałości pokazuje nam zmasakrowane ofiary Rzeźnika. Jednak w drugiej opowieści (“Hourman”), w której związek Wesleya i Dian ma się świetnie, a nowe śledztwo nie jest już tak ponure jak poprzednie, widać że szkicowość kreski Davisa bardzo dobrze pasuje do lżejszej w tonie historii,. Także dlatego, że opowieść nawiązuje do genezy komiksowych superbohaterów w USA, za przedstawicieli których można przecież uznać zarówno Sandmana, jak i Hourmana - nowego bohatera w serii, ścigającego przestępców i dysponującego pewnym rodzajem uzyskiwanej w chemiczny sposób mocy. Opowieść o przygotowanej przez złoczyńców kradzieży diamentów na nowojorskim balu maskowym jest jednak z pozoru tylko lżejsza - jej drugoplanowi bohaterowie wciąż należą do tego mrocznego obrazu wielkiego miasta - jedni odrażający, a drudzy upodleni przez tych pierwszych.

Trzecia opowieść (“Pyton”) to oprócz kryminalnej zagadki przede wszystkim studium rozpadu związku Wesa i Dian, zbyt rozkojarzonych tym, co dzieje się wokół nich i nie poświęcających sobie tyle czasu, by ich związek kwitł. Od początku trzeciego tomu narracja jest uzupełniana przez ich krążące myśli - Wesley wspomina nieżyjącego już ojca, nie wiedząc, że wojenne doświadczenia jego rodzica z czasów pierwszej wojny światowej mogą stać się również jego udziałem. Dian zaś, kobieta na wskroś nowoczesna, emancypantka jak się patrzy, nie widzi w Wesleyu równorzędnego partnera, nawet jeśli oboje tak doskonale się uzupełniali podczas prowadzonych wcześniej śledztw. Oboje są myślami gdzie indziej, w tle jest kolejne, pochłaniające Wesleya śledztwo w sprawie brutalnych morderstw, które oddali oddali od niego Dian, szukającej alternatywy, dla ciągłej absencji swojego partnera. W tle zaś słyszymy coraz bardziej groźno brzmiące wiadomości z Europy, na czele z grożącym Polsce Hitlerem i po prostu wiemy, że tak jak za chwilę miał rozpaść się świat, tak musi dojść do rozpadu związku Dian i Wesleya. Kończymy ten tom bardziej troszcząc się o jego kobiecą bohaterkę - tak naprawdę ciekawszą od mimo wszystko przewidywanego w swych działaniach i pragnieniach Wesleya. Końcówka sugeruje zresztą nowe doświadczenia dla tych dwojga, co być może popchnie fabułę do przodu - bo w kwestii mrocznej strony Nowego Jorku wydaje się, że twórcy powiedzieli już wszystko.