Konklawe Świerszczyków

Michał Szczebak:

Nie będę udawał eksperta. Ani nie znam się za bardzo na poezji awangardowej, ani nie spotkałem się jeszcze do tej pory z gatunkiem poemiksu, komiksu poetyckiego. Z tej perspektywy KONKLAWE ŚWIERSZCZYKÓW było doświadczeniem ciekawym, choć z pewnością nie łatwym do odnalezienia się. Żeby dać ogląd tego z czym mamy tu do czynienia to zebrane tu poemiksy Kosendy i Burzyńskiego to zazwyczaj dość krótkie, bo zaledwie kilkustronnicowe, mariaże abstrakcyjnego tekstu poetyckiego z kwasowymi rysunkami, gdzie obie formy zdają się właściwie walczyć o narzucenie rytmu naszemu odbiorowi. Jak to jednak jest w awangardowej poezji rytm ten jest zupełnie nieregularny, przerywany, nieuchwytny. Natomiast rysunki Burzyńskiego, którego kojarzę z kilku szortów w Popolupo i BZiKu, to wizualna interpretacja tejże tekstowej abstrakcji, która jednak z racji na kadrowanie, a zarazem często swoją nienarracyjność, tworzy własne tempo i własną warstwę odbioru.

Nie znaczy to, że nie ma w tym zbiorze fragmentów, które są narracyjnie bardziej zbliżone do standardowej fabuły. Tak jest chociażby z chyba moim ulubionym szortem TIMESITTER, czy równie absurdalnie zabawnym MŁODY ZAGŁADA STRUGA WARIATA. Wciąż jednak nie są to narracje fabularne sensu stricte, a raczej silnie abstrakcyjne ekspresje. Jeśli więc nie trafi do was ta niestandardowa, mocno awangardowa forma, komiks ten raczej zamkniecie skonfundowani i niezadowoleni. Z odpowiednim nastawieniem, albo żyłką do awangardowej poezji, poemiks ten może jednak uderzyć w odpowiedni nerw i zostawić czytelnika z odczuciami jakich żaden inny album nie dostarczy. Dla mnie, choć wątpię, żeby KONKLAWE ŚWIERSZCZYKÓW zostało mi w głowie na dłużej, z pewnością najwięcej robi tu atmosfera. Jest kwasowo, jest dziwacznie, a rysunki przez swój kontrolowany nieład, ale też żonglowanie estetykami robią naprawdę spore wrażenie. Tak jak jednak zaznaczyłem, nie jest to jednak zabawa dla każdego i warto mieć to na uwadzę przed zakupem.

Mateusz Czechowicz:

W moim czytelniczym sercu jest specjalnie miejsce dla komiksów z rodzaju “K*rwa, co tu się dzieje?”. Z polskiego podwórka świetnymi reprezentantami tego “gatunku” są “Zardzewiały Tankowiec”, tetralogia “Bardo”, “Oko Horusa”” czy “Lumentral”. I z zadowoleniem mogę ogłosić, że kolejnym reprezentantem jest “Konklawe świerszczyków” (wy. Los Kraba). Przy okazji też tomik poezji, ale w formie komiksu.

Album ten to skrajny przedstawiciel swojej kategorii. Nie bawi się w takie pierdoły jak przystępność. Zamiast tego mamy tu po prostu jazdę bez trzymanki, strumień świadomości, który jeżeli cię porwie, to już z niego nie uciekniesz. Brak tu jakichkolwiek półśrodków. Każda kolejna strona wciąga cię coraz bardziej, przestajesz ogarniać co się dzieje czy nawet gdzie w ogóle jesteś. Cudowne doświadczenie dla osób, które takie dziełą lubią. Ale zupełnie bym się tego nie dotykał, jeżeli masz ograniczoną tolerancję na dziwności i duże odstępstwa od normy.

Oprócz bycia odjechanym przedstawicielem dziwnych komiksów, to jest to zabawa w łączenie komiksu z gatunkiem literackim, jakim jest poezja. Ignoranckim, choć w miarę celnym byłoby powiedzenie, że to antologia komiksowa. Ale czytanie tego daje odczucie czytania tomiku poezji pisanego nad jakimiś środkami psychoaktywnymi. Tak bym to opisał, chociaż nie oddaje to w pełni towarzyszącego mi uczucia podczas czytania. Po prostu trzeba to przeżyć.

Zawsze w tego typu tworach, kiedy czytelnik ma puścić się poręczy, strona wizualna musi służyć za smar, który jest wszędzie i ułatwia wejście w nurt potoku świadomości autorów. I rysunki Piotrka Burzyńskiego sprawdzają się w tej roli znakomicie. Są czytelne w swojej nieczytelności. Już tłumaczę o co mi chodzi. Wyglądają super, spokojnie da się rozpoznać co przedstawiają, ale styl, kadrowanie, kolory (lub ich brak), sprawiają, że zaczyna cię ten komiks otaczać z każdej strony. Dodaje to do doświadczenia bardzo dużo.

Patryk Kosenda i Piotr Burzyński dostarczyli nam dzieło z pewnością nie dla każdego. Jestem wręcz przekonany, że bardzo dużo ludzi się od tego odbije. Jednakże ja dałem się pochłonąć, nie do końca rozumiejąc co się dzieje, gdzie ja w ogóle jestem. I w jakimś sensie pokochałem ten komiks. Do tego aspekt bycia komiksowym tomikiem poezji jeszcze bardziej dodaje do poczucia nietypowości. Dla fanów dziwności polecam całym sercem.