Tytani #03: Mroczna królowa

To pierwszy komiks ze scenariuszem Toma Taylora, który pozostawił mnie niemal całkowicie obojętnym. Czy to zwykłe zmęczenie superbohaterami, czy coś więcej?

Poprzednie dwa tomy z eventem “Świat bestii” przeczytałem z ciekawością i ze sporą dozą przyjemności. Rozterki młodych bohaterów w obliczu naprawdę poważnego kryzysu - ów miks dobrze się sprawdził, miał odpowiednią wagę konsekwencji i jak widzimy na początku niniejszego tomu, mocno zmienił postrzeganie Tytanów przez ludzi, a w szczególności, tak przecież sympatycznego bohatera, jakim jest Beast Boy.

Aktualnie grupa pracuje ciężko na odzyskanie zaufania, a sam Gar boryka się z traumą i poczuciem winy za wydarzenia, w czasie których przez chwilę był wielkim bohaterem, by nagle sytuacja odwróciła się o sto osiemdziesiąt stopni. Teraz nastał taki czas, że chłopak wzbudza u ludzi agresję i ciężko to znosi. Swoja drogą to ciekawy temat na fabułę, ta cała droga Tytanów do odkupienia, ale przecież to Marvel, więc przewodnia fabuła musi dotyczyć czegoś innego, jakiegoś nowego konfliktu. I tytuł trzeciego tomu mówi wprost, czego możemy spodziewać się w tej odsłonie.

Ziarno pod przebudzenie się Mrocznej Królowej Tom Taylor zasiał już w drugiej części “Świata Bestii”. Wcześniej aż miło było popatrzeć na zwiazek Raven i Beast Boy'a i kibicować tej dwójce, ale nie ma tak dobrze. Na scenę wchodzi tytułowa Mroczna Królowa, wchodzą siły piekielne, a jeszcze na Tytanach pragnie wywrzeć zemstę Amanda Waller - słowem wszystko na raz. Grupa z Blüdhaven znowu będzie miała pełne ręce roboty.

Tak naprawdę fragmentem tego tomu, który nie pozostawia obojętnym jest pojawienie się bohaterki o imieniu Vanadia - dostaje ona za zadanie zniszczenie grupy. To smutny wątek z tragiczną postacią, który powinien w tej historii wybrzmiewać dłużej, ale widac Tom Taylor, znany z dynamicznych scenariuszy nie miał czasu na rozwijanie tej postaci i szybko jest po sprawie. Ważniejsza jest bowiem Mroczna Królowa i jej zakusy. To wcielenie Raven przypomina miks Mrocznej Phoenix i znanej z uniwersum DC Perpetuy - taka Scarlet Witch na dopalaczach. I to wszystko też jest jakby napisane na dopalaczach - z fałszywą intensywnością, ze stawką, która na czytelnikach nie robi już wrażenia, z uczuciem, że to opowieść mało potrzebna, bo nic z niej nie wynika.

Te wszystkie plansze w wykonaniu grupy ilustratorów powinny nam pomóc w chłonięciu dynamicznej opowieści, ale jakoś nie pomagają. Jednakże jest tu coś, co podpowiada, że mogło być lepiej - okładki w stylu retro jednego z moich ulubieńców, Chrisa Samnee. Jest w nich więcej uczucia i pomysłu niż w całej reszcie komiksu - odnoszę wrażenie, że pokazują tę historię inaczej, taką jaka powinna być, jak mogłaby pozytywnie oddziaływać, gdyby cała reszta twórców gdzieś się cholernie nie spieszyła - pewnie do następnego eventu, który jest reklamowany pod koniec albumu. Poczytamy, zobaczymy.