Przeznaczenie X: X-Men #02

Raczej z poczucia obowiązku niż dla przyjemności sięgnąłem po kolejny tom komiksowej opowieści o drużynie X-Men. I na szczęście nie było w takim stopniu przeciętnie, jak w przypadku lektury poprzedniego tomu.

Opowieść o głównej drużynie mutantów z założenia powinna być czymś wyjątkowym, czymś, co podkręci czytelnicze emocje. Ostatnio jednak jest tych emocji mniej, także w innych seriach z ery krakoańskiej, a fabularne trzęsienia ziemi w rodzaju tych z “Sądnego dnia”, nie wybrzmiewają po czasie tak, jak powinny, biorąc pod uwagę ich doniosłość. Generalnie “X-Men” (i wiele innych superbohaterskich komiksów) jest trochę jak mój ulubiony dialog z niniejszego tomu:
- Jak śmiecie nas kontrolować!
- Jak śmiesz grozić nam nogą mojego kolegi?!
W skrócie - bądźmy poważni, ale nie do końca.

Pisząc o poprzednim tomie narzekałem na wątek Krypty traktowany przez twórców po macoszemu, bo coś, co zapowiadało się jako potencjalny game changer zostało odstawione na boczny tor. I jakby w odpowiedzi na te recenzenckie żale, w niniejszym tomie duża część fabuły poświęcona jest Krypcie i to w stylu, którego nie powstydziłby się Jonathan Hickman. A to przecież tylko Gerry Duggan, któremu do błyskotliwości daleko

A zatem Krypta. A w zasadzie Krypta i Forge, czyli mutant o wyglądzie rodem z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, wąsacz skrywający jeden z najbystrzejszych umysłów, potrafiący swoje zaawansowane projekty realizować w praktyce. I dlatego niespodziewana opowieść o tym, jak Dzieci Krypty pokonały mutantów ma drugie dno. A potem dostajemy jeszcze szczegółową eksplorację tego miejsca, bo jeśli dobrze pamiętamy z poprzedniego tomu - ktoś z mutantów przecież w Krypcie został. W miejscu, w którym czas płynie zupełnie inaczej niż na Ziemi. I właśnie dlatego - z powodu ponownych odwiedzin w Krypcie i wiodącego prym w tej historii Forge’a - ów tom o przygodach X-Men czyta się z dużo większym zainteresowaniem.

Zanim zawitamy do Krypty mamy jeszcze annual dotyczy w głównej mierze nowej członkini drużyny - czyli Firestar. To ciekawa historia o szukaniu swojego miejsca w drużynie - dostaniemy tu różne wyzwania w różnych miejscówkach, trochę nienachalnej psychologii, solidne rysunki w wykonaniu Andrea Di Vito - po prostu niezły, trochę grubszy zeszyt poświęcony mniej znanej superbohaterce. I to się sprawdza.

Za to znacznie mniej sprawdza się to, co zostawili nam twórcy na koniec. W opisie niniejszego komiksu konflikt z kosmicznym rojem Brood jest wymieniony jako pierwsza i zapewne najważniejsza atrakcja tomu. No i niestety dostajemy typową superbohaterską zadymę - dzieje się dużo i niemal nic z tego nie wynika, a wszyscy z pretensją patrzą w stronę mutanta Broo, który ponoć - jako aktualny król Brood - miał ich trzymać w ryzach. Mutanci dwoją się i troją, ale ta historia w żaden sposób nie przebija tej poprzedniej, jeśli tylko przypomnimy sobie przygody Forge’a czy emocje podczas nieodpowiedzialnego wyczynu Havoca. Owszem, jest w niej jeden mocny moment, zwrot akcji, który wygląda naprawdę poważnie i przez to pewnie spora część mutantów nie będzie dobrze spała w nocy (a właśnie, bo przecież w tej opowieści pojawia się gościnnie Nightmare - fakt, że przypomniałem sobie o nim dopiero teraz, też świadczy o tej lekturze). Ogólnie dzieje się dużo, ale koniec końców i tak zasada z przywołanego wyżej cytatu o nodze doskonale pasuje do zaprezentowanej nam historii. Gdzieś zniknęła stawka, która charakteryzowała wczesne tomy Hickmana o Krakoi, sama wyspa już nam spowszedniała, i wszystko (no może niemal wszystko) toczy się jak w standardowych opowieściach superbohaterskich. Dokąd ta droga wiedzie? Sam jestem ciekaw, ale gdzieś tam w kolejnych przygotowywanych tomach mignęła mi zapowiedź “Upadku X” i przynajmniej chciałbym doczekać tej historii, by sprawdzić, na ile mnie zaskoczy, a na ile rozczaruje.