Bukowski

Co ja wiem o tym zbereźniku, starym pierdzielu, co tylko zachlewał się i na kobiety wielokrotnego użytku zewnętrznego latał?

Nic nie wiem o Bukowskim, ani go nie czytałem, ani ręki mu nie podałem. Wszystko co wiem, to tyle, co powiedział mi widoczny powyżej komiks. A ten ma pewną dziwną zaletę, jakiej się nie spodziewałem.

Otóż owa komiksowa "nibybiografia" bardzo skutecznie... zniechęca do postaci, której poświęca wszystkie swoje kadrowane strony. Paradoks, bo jest to dobrze, interesująco rozpisany scenariusz o absolutnie nieinteresującym człowieku z absolutnie nieinteresującym życiem.

Chłop mi się wydaje tak absurdalnie nijaki, prostacki i bez polotu, że aż bym przeczytał jakąś jego powieść z samej tylko ciekawości, no bo jakim cudem taki chłop, nijaki, prostacki i bez polotu napisał książki i je wydawał. Nie wiem.

Zostane se pisarzem, a co. Wystarczy być byle pierdkiem i cyk.

Sam zaś komiks to skondensowana podróż od A do Z. Mkniemy przez życie, kobiety i butelki Bukowskiego, strona za stroną, kadr za kadrem. I mimo, że nudny jest ten człek, to komiks przeczytałem ciągiem bez nanosekundy znużenia.

Może to prostota formy? Rysunek nie wchodzi w paradę narracji, wszystko skupione na (chyba) najważniejszych scenach życia Bukowskiego.

Jest ładnie, liniowo, prosto, nienudno ale raczej to komiks na jedno przeczytanie. Z przyjemnością mknąłem przez Bukowskie gry i zabawy (mimo, że nudne!) Rozwaliło mnie to, że jego ojciec wychodził codziennie rano z domu, aby udawać przed sąsiadami, że pracuje. WUT.

Bardzo poprawny, w porządku komiksior. Docenią go chyba jeszcze bardziej ci, co Bukowskiego lubią i czytują.