Helen z Wyndhorn

Nie wiem, czy kiedykolwiek mieliśmy takie komiksowe combo. Wydać w jednym miesiącu dwa komiksy tego samego zestawu twórców, które byłyby aż tak znakomite. Bo ‘Helen z Wyndhorn” jest równie doskonała (o ile nie bardziej), co “Supergirl. Kobieta Jutra” Toma Kinga i Bilquis Evely.

Wygląda na to, że Tom King zapragnął w swojej twórczości czegoś nowego, podjął się nowego wyzwania. I o ile “Supergirl. Kobieta jutra” pasuje tematycznie do jego dobrze znanych scenariuszy poświęconych indywidualnym przygodom superbohaterów, to nie mająca nic wspólnego z superbohaterskim uniwersum “Helen z Wyndhorn” jest dowodem na to, że scenarzysta stale się rozwija i szuka innych ścieżek do przedstawienia swoich historii.

Punktem wspólnym z “Supergirl” są za to inne elementy. Oczywiście rysunki Bilquis Evely, które w obu komiksach nadały historiom w nich zaprezentowanym posmaku vintage. Kolejnym jest sposób narracji - obie fabuły są opowiadane przez poboczne bohaterki komiksu, które były świadkami niezwykłych wydarzen. Te dwa elementy cudownie współgrają w fabule - mamy wrażenie płynięcia nie tyle przez fabułę komiksową, co przez klasyczną powieść. A wszystko zestawione razem ma jeszcze uniwersalną wymowę i jest pochwałą kobiecej siły - to nie są kruche bohaterki rodem z dawnych literackich dzieł, to mają być prawdziwe heroiny, które dokonują niezwykłych czynów. Choć tak naprawdę idąc teraz śladem modnego hasła girl power, przekłamuję tę kwestię. W rzeczywistości i Supergirl, i Helen Cole to bardziej złożone postacie, z nieprzerobionymi traumami, z wewnetrznymi demonami, z prawdziwymi, życiowymi problemami. W połączeniu z ich umiejętnościami, siłą i w przypadku Helen pragnieniem bycia kimś więcej, daje to jeden z najpełniejszych kobiecych portretów w komiksowych historiach z ostatnich lat. A fakt, że dzieje się to na łamach komiksów bądź co bądź o stricte rozrywkowym podłożu, budzi jeszcze większy podziw za wyeksponowanie tych wartości w dziełach Kinga i Evely.

Te wszystkie zalety są udziałem historii o młodej dziewczynie, 16-letniej Helen Cole, która po samobójczej śmierci ojca trafia do bajeczno-zamkowej posiadłości swego dziadka, a ten okazuje się być bardzo tajemniczą postacią. Do posiadłości Helen przybywa razem z guwernantką i jednocześnie narratorką tej opowieści, Lilith Apleton, która na samym początku opowieści musiała wiele przejść, by znaleźć Helen gdzieś na dalekiej prowincji Stanów Zjednoczonych i zmusić tę zuchwałą jak na swój wiek dziewczynę do wspólnej podróży. Jednak prawdziwa przygoda zaczyna się już w Wyndhorn, kiedy to za sprawą dziadka Helen zaciera się granica między rzeczywistością i fantazją, a fabuła nagle przypomina popularne, groszowe opowieści ojca Helen, C.K. Cole’a o wojowniku imieniem Othan.

“Helen z Wyndhorn” ma sporo wspólnego z wydawaną również przez Egmont serią Mike Careya “Niepisane” - tam również fikcja zaczyna mieszać się z rzeczywistością, a realne postacie nagle okazują się dysponować nadnaturalnymi możliwościami. Jednak opowieść ze scenariuszem Kinga skupia się na innych aspektach metafikcyjnej fabuły, bardziej stając się piętrową metaforą dla wewnętrznych doświadczeń bohaterów, niż rzeczywistością przeradzającą się w fikcję. Znajdziemy tu bowiem dualizm - nadnaturalna część tej historii może stanowić odbicie tego co przeżywają mocno doświadczeni wyjątkowym wydarzeniem z przeszłości bohaterowie - tak jak było choćby w pamiętnych “Trzech cieniach” Pedrosy, którą to fantastyczną opowieść można było odczytać jako metaforę żałoby i godzenia się ze stratą.
King robi jednak wszystko, żeby taka interpretacja, takie odczytanie nie było aż tak klarowne. Dorzuca do fabuły przebitki z późniejszych czasów, rozpoczynając historię od wywiadu z wiekową już Lilith, by następnie prześledzić drogę popkulturowych śladów twórczości ojca Helen przez kolejne dziesięciolecia. I to jest kolejna warstwa tej opowieści, która nadaje jej uniwersalnego wymiaru.

Przede wszystkim jednak udało się wykreować Kingowi i Evely niezwykłych bohaterów, na czele z tytułową Helen. Aby ich wizerunki zapisały się w naszej pamięci, rysowniczka spędziła długie godziny na projektowaniu ich postaci i efekt jak dla mnie jest oszałamiający. Natomiast King dał nam niezwykły portret młodej bohaterki, zawieszonej gdzieś pomiędzy dziewczęcą zuchwałością, a rodzącą się, jeszcze niezidentyfikowaną kobiecą namiętnością - i przez to zagubioną, choć z pozoru ze swadą wkraczającą w wyimaginowany świat. Doświadczenie żywiołowe, bolesne, z czasem jednak pozwalające odkryć się na nowo zarówno jej, jak i zatwardziałemu w swej wojowniczej postawie dziadkowi. Wspaniała opowieść, pełna jeszcze innych niespodzianek i tajemnic, które mogą rodzić różne czytelnicze podejrzenia, ale te już lepiej odkrywać i interpretować samemu.