Światy H.P. Lovecrafta #01: Przyczajona groza i inne opowieści

Wydawać by się mogło, że lovecraftowski komiks nad Wisłą dąży bezpardonowo do przesytu. Mamy przecież z jednej strony klasyczne adaptacje Maroto, mamy surrealizm w ujęciu Brecci, mamy oniryczne spojrzenie Penco, dekonstrukcję Moore’a czy w końcu mangową odsłonę od Tanabe Gou. Czy jest więc przestrzeń na kolejne tomy inspirowane prozą Samotnika z Providence na tak nasyconym rynku?

Okazuje się, że „Światy H.P. Lovecrafta” bazują w oczywisty sposób na dorobku nowelistyki Mistrza grozy, jednak autor adaptacji, Steve Jones, pozwolił sobie na solidną reinterpretację, w dużej mierze opartą na uwspółcześnianiu klasycznych, lovecraftowskich opowieści. Niniejszy tom zawiera adaptacje czterech nowel, z których z pewnością najbardziej znaną jest „Przyczajona groza”.

I to, co z jednej strony wyrywa historie i motywy mistrza nadnaturalnego horroru ze skostniałej już nieco, gotyckiej estetyki, nadal pozostaje niesamowicie nośnym materiałem dla wzbudzania kluczowej emocji, jaką jest strach. Wyrwanie z oswojonego już – i mocno wyeksploatowanego - wiktoriańskiego sztafażu tych strasznych, w swojej istocie, opowieści okazuje się odświeżające, i zdecydowanie dodaje im oryginalności.

Udało się Jonesowi z jednej strony opowiedzieć Lovecrafta, uchwycić jego istotę, sedno jego przekazu. Ale jednocześnie nadać całości własny sznyt, intrygujące, ciekawe spojrzenie. Transferuje na współcześniejszy język uniwersalizm lęków, na jakich skupiał się sam Lovecraft i obnaża, że tak naprawdę to nie forma, nie literacki manieryzm okazują się głównym nośnikiem nadnaturalnej grozy. Bo mimo zmiany realiów, nowocześniejszego ujęcia i uwspółcześnionego sztafażu, trzon nadal skupia się na strachu przed nieznanym, co z założenia jest od nas potężniejsze i niepojęte dla zmysłów zwykłego śmiertelnika.

Ilustratorem we wszystkich adaptowanych nowelach jest Octavio Cariello. I mam z tym rysownikiem pewien problem, bo jego kreska jest dość surowa, często oszczędna, minimalistyczna i wręcz niedbała, by w innych kadrach przytłaczać, zwłaszcza w monumentalizmie gotyckich – układ w stronę lovecraftowskiej estetyki – manifestacjach architektonicznych. Nie zostanie raczej Cariello moim ulubionym rysownikiem, ale z drugiej strony całkiem nieźle komponuje się ze scenariuszami Jonesa, z estetyką opowieści Lovecrafta. I wpisuje się – jak przystało na Brazylijczyka - w manierę estetyczną artystów Ameryki Południowej, bo da się dostrzec w jego warsztacie echa takich twórców, jak wspominany Breccia, Jose Munoz, czy – spoza południowego kontynentu - Kelly Jones.

Pierwszy tom „Światów H.P. Lovecrafta” prezentuje naprawdę wysoki poziom i w interesujący sposób odświeża lovecraftowskie motywy, czyniąc je nieco bardziej przyswajalnymi dla współczesnego odbiorcy. Dla rozpoczęcia eksploracji nadnaturalnego horroru to może być całkiem dobre otwarcie.