Mały palec pod gilotynę

Rok 2026 jest pod pewnym względem rokiem komiksów o dorastaniu millenialsów w czasach transformacji. Dostaliśmy głośne OKRUCHY, które nie były zbyt dobre. Był też TO BYŁ NAJELPSZY KONIEC ŚWIATA, który formalnie jest fantastyczny i ma spójny ciekawy pomysł na treść. Kolejnym przedstawicielem tego nurtu jest MAŁY PALEC POD GILOTYNĘ. I jak przy ww. tytułach wiedziałem na co się piszę, bo opinie były dość jednoznaczne, tak przy komiksie Marii Rostockiej w mojej banieczce był rozstrzał. To sprawiło, że byłem ciekaw jak mi podejdzie. “Czy się zachwycę, czy wręcz przeciwnie?” Okazało się, że w tym wypadku zostanę oświeconym centrystą.

Co oznacza ten mój centryzm? Że jest to komiks, o którym zaczyna się zapominać zaraz po zamknięciu. Nie znalazłem tam jednego elementu, który wywołałby u mnie jakieś większe emocje. Narracyjnie jest tu wszystko poprawnie, nie skaczemy po różnych okresach, a jak po sznurku jesteśmy prowadzeniu po chronologii życia bohaterki. Wyjazd do Francji, szkoła, życie na Zachodzie kontra to w Polsce ery Jaruzelskiego. Śledzi się to bez bólu, ale też bez większej przyjemności. Nawet takie zabawne elementy, jak dziecięca fascynacja Rewolucją Francuską, są podane tu bez polotu.

Kompletnie zbędny jest w tym wszystkim segment o II WŚ. Owszem mówi on trochę o historii rodziny, ale w ramach tego komiksu tylko niepotrzebnie zajmuje przestrzeń. Sam w sobie mógłby być ciekawy i szczerze powiedziawszy, to być możnaby zrobić z niego pełnoprawny album. Może to moje skrzywienie fascynacją tym okresem historii, ale chętnie bym zobaczył więcej tego niż opowieści z przełomu lat 80 i 90.. Tylko w oddzielnym dziele, w pełni na tym skupionym.

Wizualnie też mnie tu nic nie powala. Nie chodzi nawet o styl, bo wielu autorów udowadnia, że nawet z najbardziej symbolicznej kreski da się wyciągnąć coś co przyciąga wzrok. Tylko właśnie trzeba podejść do tego kreatywnie. A w przypadku MAŁEGO PALCA znowu jest tylko poprawnie. Brak mi tu jakiejś zabawy kadrami, czy innego niecodziennego wykorzystania komiksowego medium. Brakuje temu podkreślenia dziecięcej perspektywy, zwłaszcza porównując z komiksem Legutko. Z drugiej strony, nie mogę się też za bardzo do czegokolwiek przyczepić. Panel po panelu, historia płynie i wszystko jest czytelne. Brakuje temu podkreślenia dziecięcej perspektywy, zwłaszcza porównując z komiksem Legutko.

Całą moją opinię o MAŁY PALEC POD GILOTYNĘ mogę streścić zdaniem “Ni ziębi, ni grzeje”. Jednak jest coś co temu albumowi muszę oddać. Uświadomił mnie, że chyba mam już dość millenialskich wspomnień z czasów dzieciństwa podczas transformacji. Męczy mnie już kolejne opowiadanie jak to rozpadał się PRL, że był Okrągły Stół i jak Solidarność przejęła władzę. Zwłaszcza, że żaden z dziś wymienionych komiksów nie zadaje sobie trudu żeby przeanalizować dokładniej dlaczego tak się stało. Zdaję sobie sprawę, że w komiksie o przeżyciach kilkuletniego dziecka byłoby to dziwne. Ale nie potrzebuję też kolejny raz czytać o tym samym.