Universal Monsters: Niewidzialny człowiek

Universal Monsters: Niewidzialny Człowiek to historia Jacka – naukowca, który cały czas żyje w cieniu swojego mistrza i współpracownika. I co ciekawe, początkowo chyba nawet specjalnie mu to nie przeszkadza. Do czasu, aż wpada na pomysł, który może całkowicie odmienić jego życie: chce uczynić siebie niewidzialnym.

Tyle że droga do tego celu jest długa. Najpierw eksperymenty na zwierzętach z substancją wywołującą psychozę, a później zaczyna się coraz bardziej niepokojąca jazda. I tutaj pojawia się pytanie: czy to właśnie owa substancja popchnęła Jacka na tę krwawą drogę, czy może po prostu uwolniła jego wrodzoną zawziętość i obsesję? Bo przecież z czasem sam odrzuca miłość, karierę i normalne życie, żeby całkowicie poświęcić się swojemu choremu eksperymentowi.

I właśnie ta droga do obsesji jest chyba najciekawszym elementem całej historii. Cały komiks opiera się właściwie na tej pogoni, a kiedy w końcu docieramy do wydarzeń, które zapowiadają się naprawdę mocno, historia się kończy. Kurczę trochę to za mało…

Podobnie z wątkiem miłosnym. Był tutaj potencjał na naprawdę mocną i tragiczną historię, ale ostatecznie zabrakło mi w niej emocji. Jest trochę zbyt obojętnie, przez co trudno było mi się w ten dramat odpowiednio wkręcić.

Za to bardzo fajnie wypada warstwa wizualna. Jest oszczędna, pozbawiona detali, ale świetnie wykorzystuje cienie i mrok. Dzięki temu całość ma odpowiedni, niepokojący klimat i dobrze pasuje do historii o człowieku, który coraz bardziej zatraca się w swojej obsesji.
Całkiem fajny thriller z ciekawym pomysłem na pokazanie narodzin potwora. Do pełnoprawnego horroru trochę mi tutaj jednak zabrakło, a przede wszystkim chciałbym dostać więcej tego, do czego komiks tak długo nas przygotowuje.