Dopadła was kiedyś onomatopejoza? A może zastanawiacie się, jak wygląda randka w ciemno czy świat bez internetu? Albo gdzie leży granica spełniania cudzych marzeń i co się stanie, jeśli trochę zbyt długo przetrzymacie książki wypożyczone z biblioteki?
Nad tymi wszystkimi sprawami pochylił się Jan Mazur, autor m.in. „Tam, gdzie rosły mirabelki” czy „Incela”, i przez lata zgromadził zbiór dowodów na te i inne niezwykłe przypadki z codzienności mniejszych ludzików.
„Ludziki mniejsze” to zbiór publikowanych dotąd jedynie w obiegu niezależnym, nagradzanych Złotymi Kurczakami graficznych opowiadań, którym w nowym wydaniu towarzyszą dwie dodatkowe, całkiem niecodzienne historie!
10.10.2026
I
Czerń / Biel
Miękka
125x176 mm
168
49,90 zł
9788368331882
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.

Komiksy tak minimalistyczne, że aż przez swój minimalizm wyjątkowe. Gdyż próżno szukać opowieści rysunkowych, budowanych niemal jedną kreską, które rzeczywiście OPOWIADAJĄ.
Ludziki Mniejsze to moja pierwsza styczność z Janem Mazurem. I mam ABSOLUTNĄ trudność w oszacowaniu swojego zdania na temat tej książeczki.
Bo z jednej strony - nie ukrywam - kompletnie mi się to nie podoba wizualnie, bo w zasadzie co ma mi się podobać? A z drugiej, są tutaj takie… jakby to nazwać.. niuansiki, elemenciki, pomyślunki. Te takie małe.. kreatywne rozwiązania..
..że szybko zapomniałem, że czytam opowieść rysowaną tak a nie inaczej. Sztuka minimalizmu to sztuka odpuszczania również.
Jan Mazur odpuszcza tak wiele, że finalnie kończy się na tym, że niejaki Znakiem Tego, który w komiksach szuka rysunków najpiękniejszych - siedzi sobie i z zainteresowaniem czyta o takich malutkich ludzikach, co to sobie gadają.
Jest w tym coś niesamowitego, żeby za pomocą tak skrajnie minimalistycznego rysunku przekazać COKOLWIEK. A Jan Mazur przekazuje DUŻO.
Rozbaw czytelnika sceną, bez uciekania się do komizmu. Przedstaw problem, bez wdawania się w szczegóły i spraw by czytelnik skumał to w sekundę. I finalnie:
Narysuj komiksową scenkę, w której nie ma ani jednego rysunku, tylko czarne tło i dymki i spraw, że czytelnik parsknie śmiechem, bo okazuje się, że NIC w kadrze to również COŚ.
Jan Mazur właśnie to robi. Intryguje, bawi, zaciekawia, zaledwie maźnięciem. Jego postaci to kółeczko, kwadracik i cztery kreseczki.
I czasem (o dziwo dla mnie) tyle wystarczy, ażeby przyciągnąć czytelnika i nie wypuścić, od pierwszej do ostatniej strony.
NO PODOBAŁO SIĘ TO DLA MNIE. I nigdy bym się nie spodziewał, że to napiszę.