Wojny demonów

“Dni demonów” - majowa premiera Egmontu z urzekajacymi planszami autorstwa Peach Momoko potrafiła zachwycić czytelnika. W kontynuacji, dalsze przygody Mariko w świecie łączącym japoński folklor z marvelowskimi motywami nie oddziałują już z taką siłą, choć rysunki nadal robią ogromne wrażenie.

Patrząc na okładkę “Wojen demonów” mamy wrażenie, że skądś ten obrazek już znamy. I rzeczywiście, to w zasadzie kopia - i tu niespodzianka - nie komiksowego, a filmowego plakatu do marvelowskich “Wojen Bohaterów”, czyli po prostu do historii, którą znamy z superbohaterskiego uniwersum jako “Wojnę Domową”. To jeden z największych komiksowych bestsellerów w Marvelu i aż zacieramy ręce zastanawiając się jak Peach Momoko wykorzysta mangową estetykę do przeróbki tej słynnej historii. W poprzednim tomie pokazała, że nie zależy jej ani na dosłowności, ani na kopiowaniu, a bardziej na inspiracji, bo w samej historii idzie już własna drogą. W “Wojnach demonów” powtarza to podejście opowiadając o konflikcie mającym miejsce w świecie japońskich mitów, w który rzecz jasna, bohaterka serii musi zostać włączona.

Sceny walk są w komiksie niezwykłe, tak samo jak wizerunki bohaterów. Najbardziej zostaje w pamięci odpowiednik Kapitana Ameryki, w “Wojnach demonów” występujący jako Yamato, ale też ktoś, kto jest zarzewiem tego konfliktu - Bezgłowy Kigandoshi. Kiedy dwie frakcje ze sobą walczą, postacie potrafią zlewać się w ekspresyjne plamy, które jednak nie tracą do końca kształtów, a my z niedowierzaniem wodzimy oczami po tego typu kadrach. Trochę szkoda, że geneza tego konfliktu nie wybrzmiewa z pełną wiarygodnością, a i czasem można mieć problem w rozpoznaniu, kto stoi po czyjej stronie. Ale sama strona formalna mająca w sobie dużo z poetyckości w połączeniu z dynamicznym rozwojem wydarzeń, to jest coś świeżego w Marvelu. Nie mamy wrażenia odbijania od sztancy schematów z innych komiksów superbohaterskich, bo historia stworzona przez Peach Momoko po prostu tym schematom się wyłamuje - narracyjnie, fabularnie i formalnie.

Przyznam, że to może być czasem przeszkodą - te dysonanse, które charakteryzują mangę, a nie komiksy z Zachodu i po prostu trzeba taki sposób opowiadania zaakceptować, żeby czerpać pełną przyjemność. Mam z tym trudność, bo jednak realia japońskie trafiają do mnie w bardziej tradycyjnych w formie opowieściach Stana Sakai o Usagim Yojimbo i to co robi Peach Momoko nie zawsze mnie przekonuje. Chyba bardziej w momentach, kiedy główna bohaterka przebywa w realnym świecie - to jak w nim funkcjonuje po wydarzeniach z pierwszego tomu wydaje mi się dużo ciekawsze niż opowieść o konflikcie w drugim, nadnaturalnym świecie. Senna atmosfera oraz Mariko, która nie może odnaleźć się w zwykłej rzeczywistości po doznaniach w tej drugiej i odkryciu wszystkich tajemnic związanych ze swoim pochodzeniem to coś co trafia do mnie bardziej - poczucie alienacji w kontraście do intensywnie przeżywanych przygód w świecie oni.

Przed kolejnym tomem wymyślonego przez Peach Momoko cyklu nasuwa się ważne pytanie - czy te marvelowskie trawestacje aby nie przykryją tego co w tej serii najważniejsze - opowieści o poszukiwaniu tożsamości, opowieści o rozdarciu między dwoma światami. Mam takie wrazenie, ze nawiązania do Marvela, choć ciekawe i niestandardowe są jedynie dodatkiem i cała opowieść spokojnie mogłaby się bez nich obyć. Dzięki nim jednak możemy spojrzeć na postacie z Marvela w nieco inny sposób i to mimo wszystko samo w sobie stanowi wartość. Czuć, że Peach Momoko z radością tworzy ów projekt, więc niech trochę tej radości spłynie również na czytelnika.