Wilq Superbohater. Album, tom 05: 17-20

Oglądałem ostatnio doskonały skecz z lat 70. pochodzący z programu "Studio 2" pod wiele mówiącym tytułem "Murzyn". Rzecz bardzo zabawna, pokazująca, że mieliśmy własny Latający Cyrk Monty Pythona. Oczywiście, w dzisiejszych czasach, gdy poprawność polityczna stała się w pewnym sensie formą cenzury, tego typu "grube" żarty już z reguły nie przechodzą. Chyba, że jesteście niezależnymi twórcami komiksowymi. Okazuje się, że na szczęście wtedy wolno znacznie więcej.
Kolejny zbiorczy album daje nam nową porcję absurdalnych przygód ciągle zirytowanego opolskiego nadczłowieka. I tak jak w poprzednich częściach, mamy tu do czynienia z ostrą jazdą bez trzymanki. Autorzy nie znają świętości i obchodzą się ze wszystkimi tematami absolutnie bez znieczulenia. Chcecie ponabijać się z piłkarskiej Ligi Mistrzów albo Poczty Polskiej, a może zainteresuje Was stado przebiegłych hipopotamów, rekin polujący w Odrze lub goły marsz gangsterów? Ja zostałem oczarowany swojską wersją Avengersów i "Poborowym Opolszczyzna". Ale wszystko to zostało przykryte gorącą dysputą na temat odmiany określenia, o którym pisałem na wstępie. Ten stosunkowo krótki i mało znaczący epizod jest dla mnie najlepszym momentem tego albumu, uświadamiającym jak celną stanowi satyrę na dzisiejszą wszechobecną obłudę i głupotę.
Graficznie album prezentuje się podobnie jak wcześniejsze tomy i ta forma wydania utwierdza mnie tylko w przekonaniu, że Wilq w kolorze jest bardziej cool, niż w czerni i bieli.
Fani opolskiego nadczłowieka na pewno tego tytułu nie odpuszczą, a ci co go nie znają, chyba lepiej, żeby zaczęli od tomu pierwszego. Tym bardziej, że na dniach ukazuje się wznowienie niedostępnych już tomów, więc spróbować zdecydowanie warto. Ale ostrzegam, jeśli od niecenzuralnych słów uszy Wam puchną i czujecie niesmak, to na pewno nie jest to tytuł dla Was.