El Diablo

El Diablo to jeden z tych komiksów, które najpierw zachwycają oczy, a dopiero potem… no właśnie. Potem zaczyna się problem.
Już sam początek potrafi wytrącić z równowagi. Młody José podróżuje statkiem, na którym w pewnym momencie kończy się jedzenie. Co robi załoga, by zapobiec głodówce? Postanawia po kolei przerabiać dzieci na pyszne potrawy. Serio! Tak zaczyna się ta historia. Szczęka lekko opada i człowiek myśli: okej, odważnie. Niestety – to raczej zapowiedź chaosu niż przemyślanej opowieści.
Potem trafiamy na nowy ląd, pojawia się dziwne mistyczne stworzenie, tajemnica jakiegoś skarbu i obowiązkowy, dość płytki wątek romantyczny. Wątki przemykają bez większej głębi, emocje są ledwie naszkicowane, a relacje między bohaterami nie mają tutaj czasu ani przestrzeni, by zaistnieć.
Źle się to czyta. Dialogi są toporne, trudno się w tym świecie zanurzyć, nawet jeśli bardzo się chce.
A przecież wizualnie to prawdziwa perełka. Kadry są przepiękne – aż kipią kolorem i detalem. Przyroda żyje, pulsuje, niemal wychodzi poza kartki. Można się poczuć jak na tropikalnych wakacjach, czuć wilgoć powietrza i gęstość dżungli. To komiks, który aż chce się oglądać.
Ilustracje sugerują coś lżejszego, może nawet skierowanego do młodszego czytelnika. Tymczasem treść (szczególnie początek) zupełnie do tego nie pasuje. Trudno powiedzieć, do kogo właściwie ten komiks jest skierowany.
Szkoda, naprawdę szkoda. El Diablo to komiks piękny na zewnątrz, ale niestety pusty w środku.

Komiks możesz zobaczyć na moim Insta: LukkeGeek