Mój kochany straszny potwór #01: Maskotka (B)

Mój Kochany Straszny Potwór Tom 1 i 2.
Historia przywodzi na myśl motywy, które widzieliśmy w popkulturze wiele razy. Ojciec po śmierci żony przeprowadza się z dziećmi do mniejszego domu w innej miejscowości, żeby jakoś poskładać życie i przy okazji zaoszczędzić trochę pieniędzy. Nowe miejsce, nowa szkoła i jak to zwykle bywa nowe problemy.
Najmocniej odczuwa je Monika, młodsza z rodzeństwa. W szkole szybko staje się celem dla lokalnej gwiazdy Abigail, która na każdym kroku stara się ją poniżyć i uprzykrzyć jej życie. Nękanie z czasem zaczyna odbijać się na psychice dziewczynki i gdy ta wpada w depresję, w jej życiu pojawia się tajemniczy pluszak… który okazuje się czymś znacznie więcej. Maskotka zamienia się w ogromnego potwora i postanawia pomóc swojej właścicielce.
Całość mocno pachnie klimatem małych amerykańskich miasteczek z lat 90. I choć sama konstrukcja fabuły jest dość schematyczna, to zupełnie mi to nie przeszkadzało. Dawno nie dostaliśmy czegoś utrzymanego w takich klimatach, więc czytało mi się to naprawdę przyjemnie. To trochę jak powrót do znanych motywów, ale podanych w bardziej mrocznej, brudnej odsłonie.
Jeśli chodzi o warstwę wizualną nie jest to styl, który szczególnie do mnie przemawia. Nie zamierzam jednak się nad nim pastwić, bo obiektywnie jest po prostu w porządku. Od pierwszych stron czuć brud, mrok i ciężki klimat. Osobiście trochę inaczej rozłożyłbym akcenty: sceny szkolne i domowe zrobiłbym bardziej „czyste”, a dopiero w momentach grozy stopniowo wprowadzał coraz więcej brudu i niepokoju. Dzięki temu kontrast byłby jeszcze mocniejszy.
Mimo tego uważam, że to całkiem udany start serii. Z zeszytówkami zawsze jest problem przy ocenianiu, bo na początku tak naprawdę nie wiemy jeszcze, dokąd ta historia nas zaprowadzi. Na start jednak daję siódemeczkę , bo komiks całkiem sprawnie topi ograne motywy w brudzie i mroku.

Komiks ten i inne zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

• 22 strony przyjemnego czytadła o nieprzyjemnych sytuacjach nastolatki, której losy przypadkowo splatają się z losami potwora z innego wymiaru
• Całość urywa się zanim poznajemy konsekwencje tej relacji
• Pomimo krótkiej formy przemycono sporo treści. Podoba mi się płynne wprowadzanie wątków z przeszłości retrospekcją
• Obok stylu Dominika Pachciarka nie da się przejść obojętnie. Jest w tych rysunkach coś niepokojącego, a zarazem ciekawego. Utwór powstał chyba wcześniej niż "Bruzda", ale poziom rysunków wydaje mi się ciut wyższy. To chyba kwestia innego charatkeru pracy