Mroczni Rycerze ze Stali. Wszechzima

Drugi tom Mrocznych Rycerzy ze Stali: Wszechzima tylko potwierdza, że ta seria to coś wyjątkowego. Choć pod względem stylistyki (zarówno wizualnej, jak i scenariuszowej) różni się od poprzedniej odsłony, wciąga równie mocno. To już nie jest klasyczna opowieść o wielkich konfliktach i politycznych intrygach, ale bardziej kameralna, surowa powieść drogi, przesiąknięta nordyckim klimatem.
Na pierwszym planie stoi Slade Wilson (Deathstroke), tutaj w roli zmęczonego życiem najemnika, który podejmuje się zadania od tutejszego Jarla. Ma zabić potwora. Problem w tym, że bestia okazuje się małym chłopcem obdarzonym niezwykłymi mocami, chronionym przez byłą żonę Slade’a. Od tego momentu wszystko się komplikuje, a bohater zostaje wciągnięty w niebezpieczną podróż przez skute lodem pustkowia, pełne nieumarłych i innych koszmarów.
I właśnie ta kraina jest jednym z największych atutów komiksu. Od lat spowita zaklęciem Wszechzimy, pozbawiona kolorów i nadziei, sprawia wrażenie martwego świata. Ten wszechobecny chłód czuć niemal fizycznie. Atmosfera jest gęsta, ciężka i absolutnie hipnotyzująca. Historia może i jest prosta, momentami nawet umownie uproszczona, ale kompletnie mi to nie przeszkadzało. Wszechzima otula czytelnika mroźnym całunem i nie chce wypuścić aż do ostatniej strony.
Owszem, dodatkowa historia z Aquamanem wypada wyraźnie słabiej i sprawia wrażenie bardziej dodatku niż integralnej części całości. Ale szczerze? Mam to gdzieś, bo to, co dostajemy w głównym wątku, w zupełności rekompensuje wszelkie niedociągnięcia.
No i warstwa wizualna… absolutny majstersztyk. Każdy kadr jest dopracowany, bogaty w detale, a kompozycja plansz robi ogromne wrażenie, klimat wylewa się z każdej strony. Pięknie to wygląda!
Jednym słowem: rewelacja.