Redcoat #02

“Redcoat” to trzeci z tytułów, który możemy przeczytać w ramach uniwersum Bezimiennych, które stworzył Geoff Johns. Jak wypada opowieść o brytyjskim żołnierzu, który w czasie Wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych zyskał nieśmiertelność?

Simon Pure po raz pierwszy pojawił się w krótkiej historii w specjalnym numerze “Geigera”. Ten zeszyt liczący 80 stron miał nam narobić smaku na uniwersum, którego pierwszą historia był właśnie “Geiger”. I pamiętam, że mnie narobił - ciekawiło mnie, jak scenarzysta połączy tych wszystkich bohaterów i wątki z przeróżnych czasów. Na razie jest tak, że idzie to dość powoli - czesci Bezimiennych (którzy notabene jak najbardziej mają imiona) jeszcze nie poznaliśmy z widzenia, nie wiemy co wywołało Nieznaną Wojnę i póki co dostajemy jedynie wyrywki dużo większej historii, którą Johns na naszych oczach układa. I muszę przyznać, że im dalej w las, tym robi się ciekawiej, zarówno w przypadku kontynuowanego w trzecim tomie “Geigera” jak i drugiego tomu “Redcoata”, robi się coraz bardziej ciekawie.

Pierwszy tom przedstawiał nam długą historię, wraz z originem tytułowego bohatera , w której Pure, przy pomocy nastoletniego Alberta Einsteina (karkołomny pomysł Johnsa, który nie do końca działał fabularnie) ścierał się z innym nieśmiertelnym ze swoich czasów i krzyżował swoje losy z samym Georgem Washingtonem. Dostaliśmy awanturniczą powieść, pełną pogoni, rozrób i ucieczek, w której gdzieś za rozrywkowa warstwą krył się dramat nieustannie powracającego do życia bohatera.. Redcoat nie zamierzał się zmieniać, nie chciał wchodzić w żadne związki, bo musiałby patrzeć na odchodzenie swoich bliskich. Dlatego też prowadzi życie lekkoducha, od rozróby do rozróby, wiecznie będąc spłukanym i wiecznie wikłającym sie w jakies przerastające go sprawy. Po prostu słodki drań, w ten sposób portretowany przez Bryana Hitcha, że nie sposób go nie lubić.

Johns pożenił w tej opowieści motywy znane z “Niesmiertelnego” z typowo sowizdrzalską fabułą - Redcoat jest trochę jak Reynevan z husyckiej sagi Sapkowskiego, a komiksowo bardzo mu blisko wyglądem i zachowaniem do Jasia Fasoli z “Baśni (czy też “Jacka z Baśni” z jego indywidualnej serii), choć w porównując go z tym ostatnim, to na pewno Pure ma większe pokłady autorefleksji i nie uważa się za nie wiadomo kogo. Niemniej żyje (bo nie może umrzeć) od przygody do przygody i taki właśnie zestaw przygód z różnych punktów na linii życia Simona dostajemy w drugiej części komiksu.

Krótsze historie przedstawione nam w nowym tomie sprawdzają się lepiej niż ta rozciągnięta w pierwszej odsłonie serii, w której fabuła była momentami nieco nużąca. Tym razem nie ma miejsca na takie odczucia, Johns wyraźnie złapał wiatr w żagle i śmiało sobie poczyna łącząc historyczne postacie z fikcyjnymi wątkami. Albo inaczej - tworząc fikcyjną wersję rzeczywistej postaci, jak to ma miejsce w historii o przyjaźni Simona z Johnym Appleseedem, który to amerykański misjonarz znany z wprowadzenia jabłoni do USA zyskuje w niniejszej fabule magiczne właściwości.

Inną historią jest ta z Annie Oakley, słynną amerykańska strzelczynią wyborową, do której Simon czuje wyraźną miętę. Jest wybuchowo, emocjonalnie wiarygodnie, między tą dwójką po prostu iskrzy - w efekcie ta znajomość wydobywa z Simona kogoś więcej, niż tylko beztroskiego sowizdrzała. Takie właśnie fabuły bardzo dobrze rozbudowują postać głównego bohatera. No i dobrze, bohater bohaterem, a my chcielibyśmy też postępującej rozbudowy uniwersum Bezimiennych, prawda?

Okazuje się, że o tej kwestii Geoff Johns jak najbardziej pamięta i dzięki temu poznajemy wreszcie jednego z dotąd nieobecnych (a tylko gdzieś wymienionych), bohaterów uniwersum. Oto przed nami czarnoskóry Człowiek z Północy, który dostaje tutaj wspólną historię z Red Coatem. Nie chcę zdradzać nic więcej, powiem tylko, że jej istotnym składnikiem są zawirowania i podróże w czasie, a enigmatyczne wypowiedzi nowego bohatera rodzą w głowie czytelnika nowe pytania tyczące uniwersum Bezimiennych. Wypadkową tej historii jest końcowa opowieść, chyba najlepsza w całym zbiorze, w której podczas pożaru Białego Domu, Simon razem z Dooley Madison, żoną prezydenta Jamesa Madisona usiłują uratować z pożaru w Białym Domu wielki obraz przedstawiający George’a Washingtona. To naprawdę fajna fabuła, stawiająca Redcoata w położeniu, w którym raczej siebie by nie widział. A jej konkluzja osadzona w odległej przyszłości jest nad wyraz ważna dla całego uniwersum i z pewnością rozbudza czytelniczy apetyt.

Powiem szczerze, że ten majowy zestaw od Nagle Comics, czyli drug tom “Redcoata” i trzeci “Geigera” to udane rozrywkowe combo, dwie niegłupie fabuły, które pokazują, jak bardzo ich twórcom zależy, by coraz mocniej zaciekawiać czytelnika rozwojem uniwersum. Owszem, to ostatnie akurat dzieje się niespiesznie w przeciwieństwie do dynamicznych fabuł, ale wolę konsekwentną budowę krok po kroku, niż kiedy wszystko jest nam dane od razu na tacy. I dlatego będę wyczekiwał kolejnych komiksów spod marki Ghost Machine.