Uniwersum DC według Alana Moore’a

“Uniwersum DC według Alana Moore’a” to jedna z najdziwniejszych, komiksowych antologii jaką miałem okazję przeczytać. Nie jest wcale łatwo przez nią przebrnąć, ale dla prawdziwych fanów brytyjskiego scenarzysty i tak jest to przygoda, w której muszą wziąć udział.

W antologii, jeśli dobrze policzyłem jest szesnaście opowieści.Są wśród nich bardzo krótkie historie, złożone z kilku plansz, ale i takie, które mają po trzy lub cztery zeszyty. Wydaje mi się, że ten tom przez lata w wersji anglojęzycznej się rozrastał i wrzucane były do niego takie historie, jak te z Wildstorm, który to imprint Image dopiero po jakimś czasie trafił do portfolio DC. To oznacza większe zróżnicowanie i komiksy nie tylko z tymi znanymi bohaterami DC. Największą niespodzianką była dla mnie “Voodoo” (pseudonim głównej bohaterki), opowieść o której wcześniej nie słyszałem, rysowana w charakterystycznym stylu pamiętnych lat dziewięćdziesiątych w komiksach z Wildstorm i Top Cow. Wydaje się, że temu graficznemu ciężarowi uległ sam Moore, bo opowieść rozgrywająca się w Nowym Orleanie, mimo że posiada cechy charakterystyczne dla jego pisarstwa, jest wzorcowo najntisowa - takie wrażenie przeważa, nawet jeśli scenarzysta przemycił tutaj swoją fascynację i wiedzę na temat religii i magii voodoo.

Tego typu atrakcje czekają nas jednak w drugiej połowie antologii, a w pierwszej dostajemy to, co teoretycznie powinno najbardziej przyciągać, na czele z kilkoma opowieściami o Supermanie, w tym ze słynną “Co się stało z Człowiekiem Jutra”. Szczerze mówiąc, to większe wrażenie zrobiła na mnie otwierająca ów zbiór “Dla człowieka, który ma wszystko”, w której Moore dał posmak swojego talentu. Opowieść o pasożycie, który sprawia, że ofiary będące pod jego wpływem znajdują się mentalnie w swojej krainie marzeń (i rzecz jasna nie chcą z tego stanu wychodzić) ma mocne, poruszające momenty, które niwelują niektóre rysunkowo-fabularne głupotki. Finał dobitnie pokazuje, dlaczego Moore jest wielkim scenarzystą i jak mogą się różnić od siebie marzenia tych dobrych i tych złych bohaterów.

Co jeszcze tu mamy? Opisywanie wszystkiego po kolei trochę nie ma sensu, ale ogólne wrażenie jest takie, jakby Moore do poszczególnych opowieści trafiał z łapanki - tak bardzo są zróżnicowane. Zobaczymy w nich tych bardziej znanych superbohaterów (Green Arrow, Swamp Thing), ale także tych mocno pobocznych, jak Vigilante, który dał się szerzej poznać fanom popkultury w serialu ‘Peacemaker”. Tyle że w “Dniu ojca” wcale nie jest tak zabawnie jak było na ekranie, bo to ponura, momentami zaskakująca opowieść o tym, jak bliscy dla siebie ludzie mogą fundować sobie życiowe koszmary.

Generalnie z tym zbiorem jest tak, że jedne z tych fabuł dość szybko ulatują nam z pamięci, inne zostają na dłużej - jakby do jednego worka włożono co się tylko da, bez jakiejś myśli przewodniej czy jakiegoś wzoru. Dlatego wzorem musi dla nas pozostać tu sam Alan Moore. Niemal w każdej opowieści próbuje dodać coś, co ją wyróżnia z zalewu podobnych superbohaterskich historii, jakiś znaczący element (jak list w finale “Dnia ojca”). Wyróżnia się także, wyskakujące czasem jak królik z kapelusza poczucie humoru scenarzysty. O tym, że jego fabuły potrafią być zabawne nie zawsze pamiętamy, bo traktujemy go zbyt poważnie, z estymą, a przecież Moore potrafi błysnąć humorem i ironią, jak w krótkich historyjkach “Ulotne życia” i “Męski świat”, jakby żywcem wyjętych ze zbioru shortów “Kompletny szok przyszłości” z 2000 AD.

Podsumujmy - to na pewno jest antologia dla fanów Alana Moore, szczególnie takich, którzy muszą mieć wszystko, co wyszło spod jego ręki. W trakcie lektury można zadziwić się wyobraźnią Moore’a, która chadza sobie tylko znanymi ścieżkami i uznać ów album za zbiór eksperymentów, sprawdzianów, gatunkowego rozpoznania terenu i testowania jego możliwości - w sensie, na ile można nagiąć fabułę, wrzucić do niej coś specjalnego, nieoczywistego, żeby czytelnik dłużej o niej pamiętał. To musiało być swojego czasu nowe pole działania dla scenarzysty, te wszystkie opowieści napisane dla DC, bo ma się wrażenie, że w niektórych z tych historii jakby cofnął się w twórczym rozwoju względem tego, co już wcześniej napisał dla 2000 AD. To po prostu rezultat jego mierzenia się z wymogami wydawnictwa i sprawdzania na ile może być tu twórczy - a to wszystko być może zanim nadszedł ów moment, kiedy zrozumiał, że związał się z bezlitosna korporacją. Taką, która do dzisiaj, wznawiając i kompilując takie zestawy jak ten, bazuje (czy raczej żeruje?) na renomie słynnego scenarzysty.