Mój kochany straszny potwór #02: Dyskoteka (B)

• W jakimś wywiadzie Bartek Sutor stwierdził, że w drugim z planowanych 6 zeszytów rozstawili już pionki na szachownicy i każdy może sprawdzić, czy ten komiks jest dla niego
• Zgadzam się i stwierdzam, że ten komiks JEST dla mnie 😇
• Dowiadujemy się więcej o każdej postaci - tło antagonistki, kolejne moce i plan łowcy, więcej działań brata bohaterki, parę zdań o sytuacji ojca i potwór, który w końcu robi małą rozpierduchę
• O potworze w sumie wciąż nie do końca wiadomo, czy jest bardziej "straszny", czy "kochany" i od czego zależy jego zachowanie, ale to dobrze, buduje zainteresowanie
• Wprowadzone są też nowe osoby, ale w nieprzytłaczającej ilości (nauczyciele, rodzina antagonistki)
• Chyba najmniej nowego dowiadujemy się o głównej bohaterce. Widzimy jej reakcję w kontekście pewnego nieporozumienia i słowność. Dalej wiąże nas z nią empatia, współczujemy jej
• Fabuła bardzo spójna, nie ma "a potem", "następnie". Wydarzenia łączą spójniki "więc", "dlatego", "ale". Jedynie wspomniane nieporozumienie jest trochę naciągane. Spodobało mi się jednak, że rzecz, która wyfrunęła przez okno, jest obecna w kadrze, gdy Mon idzie do szkoły. Jest to piękna klamra spinająca pierwszych kilka stron
• Rysunki Dominika Pachciarka są na pewno "jakieś". Jeden z twórców, którego od razu się rozpozna po kresce i kolorach. Progres u artysty jest zauważalny, nie mam się do czego przyczepić