Byli jeszcze dziećmi, gdy przeszli bezlitosne szkolenie, a następnie opuścili Aberlaas, miasto Pogranicza, z niemożliwą wręcz misją morderczego marszu przed siebie. Mają iść z zachodu na wschód – ku Początkowi Wiewu, mitycznemu źródłu wiatru, który bez ustanku wieje w jednym kierunku przez cały ich świat. Stanowią 34. hordę kontrwiatrową.
Są w drodze już od dwudziestu siedmiu lat. Różnią się od siebie, każdy ma własne zadania do wykonania, lecz muszą pozostać zjednoczeni, by skutecznie stawiać czoła zabójczemu wiatrowi. Mają do dyspozycji nie tylko swą siłę, ale również setki lat doświadczenia i wiedzy zawartych w kronikach kontrowania prowadzonych przez wcześniejsze hordy.
Mówi się, że trzydziestka czwórka jest najlepsza. Lecz jej członkowie, skonfrontowani z przeciwnościami losu, doświadczają narastających tarć wewnątrz grupy. Brak jedności może kosztować życie ich wszystkich…
Horda kontrwiatrowa to komiksowa adaptacja kultowej powieści science fantasy francuskiego pisarza Alaina Damasia, zrealizowana przez Érica Henninota (XIII Mystery: Little Jones, Mroczna otchłań, Legion. Kroniki).
Niniejsze wydanie zawiera pierwsze trzy tomy serii.
Dla kogo? Dla fanów gatunku science fiction, miłośników takich komiksów jak Wieczna wojna (Joe Haldeman, Marvano), Poszukiwacze z Drzewoświata (Laurent Genefort, Alexandre Ristorcelli), czy Siberia 56 (Christophe Bec, Alexis Sentenac). Dla tych co czytali Diunę (Frank Herbert), Wojnę starego człowieka (John Scalzi), czy zagrywali się w Clair Obscur: Expedition 33 (gra Sandfall Interactive).
28.08.2026
I
Kolor
Twarda
240x320 mm
232
145,00 zł
9788368346848

„Horda kontrwiatrowa” tom 1 okazuje się być komiksem niezwykłym, przede wszystkim w warstwie fabularnej. Choć i stronie graficznej nie sposób niczego zarzucić.
Fabuła komiksu opiera się na powieści science fiction autorstwa francuskiego pisarza Alaina Damasio. Na scenariusz komiksowy została przełożona przez Erica Henninota, który jest również rysownikiem serii. Trudno odnieść się do jakości tej reinterpretacji na nowe medium, kiedy nie zna się literackiego oryginału. Dość powiedzieć, że całość opowieści zdaje się naprawdę starannie przemyślaną, spójną wewnętrznie historią. O tyle trudną adaptacyjnie, że zawierającą bardzo oryginalną, złożoną koncepcję świata. A wizja podróży kolejnych grup, rozpoczynanych przez członków społeczności wybranych jeszcze w wieku nastoletnim i trwających dekady, aż po dorosłość, jest koncepcją o tyle nowatorską, co bardzo nośną fabularnie. To atrakcyjna wizja, wiecznej tułaczki, spędzenia całego życia na wędrówce, w skrajnie nieprzyjaznych warunkach i opartej na przyporządkowaniu całej egzystencji do dążenia do mitycznego celu, bez żadnego twardego potwierdzenia, że ów cel jest w ogóle osiągalny.
To wielkie pole do popisu dla kreatora, przestrzeń do ukazania międzyludzkich relacji, do snucia opowieści o determinacji i nadziei, do mierzenia się z przeciwnościami, ale też do nakreślenia obrazu ludzkiej obsesji, wynikającej z głębokiej, ale często tym samym przeradzającej się w fanatyzm wiary. I ten potencjał został tutaj - niewątpliwie – świetnie wykorzystany. Skupiamy się nie tylko na podróży jednej z takich właśnie grup wędrowców, na kolejnym pokoleniu zmuszonym do konfrontacji z niemożliwym. Im dalej brniemy w opowieść, tym lepiej poznajemy złożoną konstrukcję świata przedstawionego, tym dosadniej ukazują się nam niuanse nie tylko relacji w samej grupie, ale szerzej, zależności społeczno - polityczne całej nacji. I to, co zdawało się być powszechną wiarą, ukształtowaną w formę specyficznej, rytualnej religii, okazuje się być katalizatorem władzy dla jednej ze społecznych grup, niekoniecznie wciąż dominującej w obrębie społeczeństwa. Formą narzędzia dla kontroli społeczeństwa.
Cała opowieść jawi się z jednej strony jako epicka historia z zupełnie obcego nam geograficznie i strukturalnie świata – co z pewnością jest wartością dodaną – a z drugiej, jako parafraza naszego świata, gdzie wielka polityka i religia są nierozerwalnie splecione, a wielkie ideały bywają niejednokrotnie tylko fasadową osłoną dążeń do realizacji własnych, bardzo przyziemnych celów.
To opowieść o pogoni za mrzonką, ale i o niezachwianej wierze w narzuconą wizję świata. Z jednej strony walka o większe dobro, o stabilności i uprawnioną „ziemię obiecaną”, z drugiej, gorzki obraz tego, czy cena, jaką za owe dążenia płacimy naprawdę jest tego warta.
Bardzo luźno kojarzy mi się ta opowieść z „Non stop” Briana W. Aldissa – może przez ten koncept wiecznej wędrówki, w której tracimy już poczucie, gdzie, po co zdążamy i czym w ogóle jest nasza wędrówka. Oczywiście u Aldissa było inaczej, poszczególne społeczności nie miały pełnej świadomości swojej podróży, pozostawała ona w sferze legend, jako, że trwała wielopokoleniowo i bohaterowie, których poznajemy są ledwie odległymi potomkami tych, co pierwotnie wyruszyli. W „Hordzie kontrwiatrowej” bohaterowie doskonale rozumieją swoje położenie, założony cel i samą ideę wędrówki, jednak nijak to nie sprawia, że ich podróż zyskuje więcej sensu i celowości, poza zaspokajaniem własnych pragnień i kultywowaniu tradycji, której pierwotny sens gdzieś wyraźnie się po drodze zdewaluował i zatracił.
Graficznie jest również znakomicie. To typowy frankfon, skupiony zarówno na detalu poszczególnych kadrów, jak i na precyzji w kreacji pełnoplanszowych rysunków. Obcość świata, mimo pustynnego, surowego charakteru, daje przestrzeń na artystyczną kreację i ukazanie bezkresu świata przedstawionego, wraz z całym wachlarzem charakterystycznej flory i fauny – może i występującej w ograniczonym zakresie, ale nie mniej przez to oryginalnej i niezwykłej. A może nawet bardziej – dzięki ich naturalnemu wpasowywaniu w skrajnie nieprzyjazne środowisko wypadają jeszcze bardziej zaskakująco? Udało się rysownikowi oddać tragizm samej podróży, trwającej wszak przez większość życia bohaterów. Udało mu się również nakreślić bardzo wprawnie niegościnne realia świata przedstawionego. Warstwa graficzna z pewnością jest wartością dodaną zarówno dla samego oryginalnego, powieściowego pomysłu, jak i udanego skrojenia na jego podstawie scenariusza.
„Horda kontrwiatrowa” okazuje się jednym z ciekawszych albumów komiksowych tego roku, kontynuujących tradycję epickich opowieści S-F, których – w oryginalnym ujęciu – pojawia się, mam wrażenie, na popkulturowym rynku coraz mniej. Tym bardziej należy doceniać te, którym się udało zaistnieć, zwłaszcza w taki interesującej wizualnie formie. Z niecierpliwością czekam na kontynuację tej niezwykłej podróży w tomie 2, zapowiadanym już przez Lost In Time na przyszły rok.
6 ocen Show votes.
6 ocen Show votes.
6 ocen Show votes.
"La Horde du Contrevent" Alaina Damasio ukazała się na rynku francuskim w 2004 roku. W tym przypadku - jeżeli chodzi o powieść - mogę posiłkować się tylko notkami prasowymi, recenzjami i opiniami innych czytelników. Na naszym rynku wydawniczym "La Horde du Contrevent" się nie pojawiła, ale jeśli wierzyć doniesieniom, książka Damasio ma swoich ogromnych entuzjastów. Znalazłem nawet stwierdzenie, że to powieść kultowa. I mając sporą wyobraźnię, jestem w stanie w to uwierzyć.
W rzeczy samej jest to przede wszystkim bardzo oryginalny koncept: świat, którym rządzi żywioł - konkretnie wiatr. Dyktuje prawa, kształtuje pejzaż, wpływa na wszystkie bytowe warunki. Nie będzie przesadą, gdy napiszę, że decyduje, kto ma żyć, a kto niechybnie umrze.
Na tym tle poznajemy całą mitologię. Ludzie egzystują tutaj na krawędzi własnego losu, a na tym niegościnnym (co najmniej!) świecie próbują ten wiatr zrozumieć. Stawiają mu czoła od pokoleń - w komiksie są wzmianki o setkach lat - i jednocześnie próbują dotrzeć do punktu, w którym wiatr ma podobno swój początek (początek wiewu).
Po co? To chyba jedyna nadzieja, dla której warto tutaj żyć - jak te wszystkie iluzoryczne cele w światach postapokaliptycznych. Przypomnijcie sobie Furiosę, która w "Mad Max: Na drodze gniewu" chciała dotrzeć do Zielonego Miejsca. Żyła tym, zaraziła innych obsesją do tego miejsca, cały konflikt oparła na jednym pragnieniu. Przykładów można by mnożyć. Może w głębi serca nikt z desperatów w to nie wierzy, ale dążą do tego wszyscy. Cóż im pozostało?
Jednak nie chodzi wyłącznie o nadzieję. W świecie stworzonym przez Alaina Damasio - autora literackiego pierwowzoru - istotna jest wspomniana mitologia, frakcje (jak ci, którzy tworzą tytułowe hordy) i cały kodeks. Ten sam kodeks, historia, po prostu odwieczne prawo zakłada, że hordy są powoływane i brną całymi latami w kierunku początku wiewu.
To dziwne, irracjonalne; każdy znalazłby setki lepszych powodów do życia. Ale żeby uwierzyć w świat, trzeba uwierzyć w ten koncept. Poza tym ta konkretna horda, o numerze 34, już po prostu idzie i jest całkiem blisko celu. Uwaga: maszerują ponad dwadzieścia lat.
Nie piszę za dużo o fabule - proszę mi wierzyć. Raptem zarysowuję krajobraz, niezwykle istotny przy pisaniu o komiksie. Wszystko bowiem prowadzi w tym tekście do mojego zachwytu. Wyobraźcie sobie, że horda to zbiór około dwudziestu osób (ilości mogą się zmieniać), którzy są kontrą dla wiatru. Każdy z nich ma swoje funkcje. Każdy jest istotny i każdy szkoli się do czegoś innego: zwiadu, rozpalania ognia, leczenia itd. Na tym polega fabularny fundament - walka z żywiołem, walka z własnymi słabościami, a dla czytelnika wgląd w każdy charakter, obserwacja relacji, poznawanie postaci, oddawanie serca różnym bohaterom.
To świetna konstrukcja - bardzo ambitna i spełniająca te ambicje. Jasne, gubiłem się w tej mitologii, a kolejnym moim pomysłem racjonalizatorskim jest to, by wydawnictwo poszerzyło ofertę właśnie o literackie pierwowzory. Wydawanie książek nie może różnić się aż tak bardzo od wydawania komiksów, a gwarantuję, że wielu czytelników po lekturze "Hordy kontrwiatrowej" skusiłoby się na powieść.
Widać jednocześnie, że Éric Henninot, autor albumu, jest autentycznie zafascynowany materiałem, który wziął do obróbki. Świetnie - choć mogą pojawić się głosy, że uderzają w monotonię - wypadają ilustracje. W pierwszych trzech tomach niemal każda plansza opowiada o oporze. Ciała są pochylone. Sylwetki napięte. Linie krajobrazu wykrzywione. Architektura przypomina organizmy przystosowane do niekończącej się presji atmosferycznej. Odczuwamy ciągłe tarcie pomiędzy człowiekiem a środowiskiem - dziwnym, mitycznym, nierzadko z fantastycznym bestiariuszem.
Wracając jeszcze na chwilę do ambitnej konstrukcji, trzeba mieć na uwadze dwie kwestie, dwa motywy przewodnie. Jednym jest wspomniane parcie naprzód: upór, fizyczność, ludzie w hordzie dostają cały czas cięgi od żywiołu, rany są kolosalne, nie wszyscy przeżyją, chociaż to najtwardsi z twardych - z Golgothem na czele, który sprawuje funkcję grotu, dosłownie. Jest okrutny i bezkompromisowy, ale musi trzymać hordę w garści.
A pojawiają się pęknięcia - i to jest drugi motyw przewodni. "Horda kontrwiatrowa", ze swoim podejściem do narracji, dalekiej od indywidualizacji, a raczej takiej, która dociera do wielu charakterów, opowiada właśnie o relacjach. To nawet ważniejsze niż wiatr, walka z nim, mitologia i legendy, a nawet ważniejsze niż cel. "Horda kontrwiatrowa" to tak naprawdę - w tej księdze pierwszej - historia o więzi: drużyna, przyjaźń, sztama, wspólne stawianie czoła przeciwnościom, uzupełnianie się jak w żywym organizmie, bo tylko wówczas jest szansa.
Można oczywiście czytać tę historię jako science fiction. Można jako fantasy. Można jako przygodową epopeję. Ale równie dobrze działa jako traktat o ludzkiej wytrwałości - o zbiorowym wysiłku, który istnieje mimo braku gwarancji sukcesu.
To nie jest jednocześnie komiks łatwy w odbiorze. Nie ma tu wytwornych rysunków, ozdobników, niesamowitych epickich plansz. Dużo tu szarości, brodzenia w gniewie i nienawiści, dużo psychologii, ale głównie emocji.
Komiksowa adaptacja powieści sci-fi, na której wzorowała się także gra Clair Obscur: Expedition 33. Powiem Wam jedno: ten świat jest naprawdę pokręcony 😉
Wiatr. Wieje cały czas. I to właśnie on dyktuje warunki życia oraz przetrwania ludzkości.
Od setek lat powstają kolejne hordy. Ludzie szkoleni od dziecka ruszają pieszo pod wiatr, aby dotrzeć do jego źródła i powstrzymać jego niszczycielską siłę.
Każda horda ma swoich specjalistów: lidera, medyka, myśliwego, ogniomistrza czy skrybę, który zapisuje wszystko, co wydarzy się podczas wyprawy. Dzięki temu każda kolejna horda zna losy swoich poprzedników i może wyciągać wnioski z ich porażek. Same wyprawy trwają po kilkadziesiąt lat!
A teraz wyrusza Horda 34. Podobno najlepsza, jaka kiedykolwiek powstała.
I zaczyna się konkretna przeprawa.
Tylko że… łatwo nie będzie.
To zdecydowanie nie jest komiks, który pochłoniecie bez wysiłku. Widać tutaj mocne naleciałości książkowego pierwowzoru, jest dużo tekstu, a mimo to momentami ciężko ogarnąć wszystkie zasady tego świata i zależności między jego elementami.
Ilustracje? Styl bardzo mi się podoba, ale te wszystkie powykręcane kształty czasami zamiast pomagać… jeszcze bardziej mieszają w głowie.
ALE!
Kiedy już przez to wszystko przebrniecie, dostaniecie naprawdę mocną historię o przetrwaniu, relacjach w grupie, odpowiedzialności czy granicach ludzkiej wytrzymałości.
I tutaj komiks naprawdę błyszczy.
Bo choć chwilami trzeba się nieźle nagimnastykować, żeby wszystko zrozumieć, to jednocześnie cholernie trudno go odłożyć.
A ten świat jest tak dziwny i intrygujący, że cały czas chce się wiedzieć więcej.
Może więc to, że tak ciężko go zrozumieć… jest właśnie jego największym plusem? 😉
Dziwny. Ciężki. Wymagający. Ale cholernie intrygujący tytuł.
Komiks ten o setki innych możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek
Horda kontrwiatrowa księga 1 zabiera czytelnika w świat, w którym wiatr nie jest częścią pogody, lecz bezlitosną siłą determinującą całe życie. Trzy pierwsze tomy komiksowej adaptacji powieści fantasy Alaina Damasia, pokazują długą i wyniszczającą drogę trzydziestej czwartej Hordy zmierzającej ku źródłu niezwykłego żywiołu. To komiks odważny, efektowny i świadomie odchodzący od literackiego pierwowzoru. Najważniejsze pytanie brzmi jednak nie to, czy jest wierny powieści, lecz czy ta zmiana rzeczywiście działa.
Przeniesienie na język komiksu opowieści tak gęstej jak proza Damasio wymagało dość znaczącego chirurgicznego cięcia. Henninot podjął decyzję fundamentalną i absolutnie kluczową dla powodzenia tego projektu. Zamiast męczącej polifonii kilkunastu narratorów, w opowieści dostajemy jednego głównego przewodnika, skrybę Sova. Ten zabieg natychmiast porządkuje strukturę wydarzeń, nadaje jej wyraźny pion i pozwala czytelnikowi bez przeszkód zanurzyć się w tym niezwykłym świecie.
Trzydziesta czwarta horda prze od dekad z zachodu na wschód, dążąc do mitycznego Początku Wiewu, z którego bije niewyczerpana siła żywiołu. To bardzo dobry punkt wyjścia dla komiksu, ponieważ sama idea natychmiast tworzy konflikt. Bohaterowie nie muszą szukać zagrożenia. Ono jest wszędzie. Wiatr nie jest tutaj dekoracją. Jest przeciwnikiem, środowiskiem i podstawowym elementem konstrukcji świata.
Éric Henninot dobrze rozumie tę zależność. Nie ogranicza fabuły do kolejnych przeszkód pojawiających się na drodze Hordy. Z czasem coraz mocniej interesuje go to, co wieloletnia wędrówka robi z ludźmi. Trzydzieści cztery osoby zostały połączone wspólnym zadaniem, ale wspólny cel nie oznacza przecież wspólnoty charakterów. Każdy z członków ma własne ambicje, lęki, przyzwyczajenia i granice wytrzymałości.
Pierwsze rozdziały bez zbędnego przeciągania wrzucają nas w brutalną rzeczywistość Aberlaas. Nie wszystko zostaje od razu wyjaśnione, ale kolejne elementy układanki pojawiają się wystarczająco sprawnie, aby nie zatrzymać narracji. Henninot nie zasypuje odbiorcy encyklopedycznymi informacjami. Woli pokazać świat przez działanie jego bohaterów. Pierwsza część księgi ma dzięki temu charakter surowej wyprawy. Horda maszeruje, odpoczywa, walczy, ponosi straty i mierzy się z konsekwencjami kolejnych decyzji. Potem historia zaczyna się rozszerzać. Pojawiają się nowe grupy, nowe interesy i nowe zagrożenia.
Druga część tomu nieco zwalnia, dając bohaterom chwile złudnego oddechu na pokładzie statku Physalis, ale to tylko cisza przed burzą. Zamiast nudnych przestojów dostajemy gęstą od podejrzeń intrygę, politic-fiction, zderzenie osiadłych społeczności z koczowniczą tradycją oraz fascynujący wgląd w filozoficzne podłoże całego uniwersum. Niezwykle trafnie ukazano rozdźwięk pomiędzy pragnącymi zachować status quo kapłanami, a nastawionymi na postęp naukowcami. Historia płynie niesamowicie gładko, sprawnie łącząc filozoficzny ciężar gatunkowy z rewelacyjnie rozplanowaną akcją, w której każdy epizod przesuwa granicę wytrzymałości grupy.
Bardzo dużym atutem albumu są bohaterowie. Nie dlatego, że każdy z nich został przedstawiony równie dokładnie. Przy tak dużej grupie byłoby to wręcz niemożliwe. Siła tkwi raczej w tym, że poszczególne osoby mają swoje funkcje, temperamenty i sposób reagowania na kryzys.
Centralną postacią jest Golgoth pełniący rolę przywódcy hordy. To człowiek, którego można podziwiać za determinację, a jednocześnie nie podzielać jego bezwzględnej siły woli, która nie zwraca uwagi na nic innego niż tylko cel misji. Jego sposób kierowania Hordą jest brutalny, bezkompromisowy i często pozbawiony empatii. Scenarzysta nie próbuje go przy tym wybielić. Golgoth jest skuteczny właśnie dlatego, że potrafi podejmować decyzje, których inni nie chcą podjąć. Problem w tym, że skuteczność nie zawsze oznacza słuszność.
W pierwszych trzech tomach bardzo dobrze działa również rozwój Sov. Początkowo pozostaje przede wszystkim obserwatorem i kronikarzem. Jego rola z czasem zaczyna się jednak zmieniać. Śmierć jednego z towarzyszy stawia go w sytuacji, której nie może już obserwować z bezpiecznego dystansu. Musi zacząć działać, a odpowiedzialność za grupę staje się dla niego coraz bardziej realna. Sov jest przy tym interesującym przeciwieństwem Golgotha. Jeden próbuje utrzymać Hordę siłą. Drugi próbuje utrzymać ją razem dzięki więzi między ludźmi.
Równie fascynująco wypadają postacie bardziej drugoplanowe, które Henninot nakreślił bardzo grubą, wyrazistą kreską emocjonalną. Erg Machaon, mistrz walki i bezwzględny obrońca, wnosi do opowieści niesamowity dynamizm oraz stałe poczucie zagrożenia. Caracole z kolei, pełen poezji, tajemniczości i swoistego szaleństwa, stanowi idealną przeciwwagę dla pragmatycznych, twardych hordierów. Dzięki takim postaciom relacje wewnątrz grupy są napięte do granic możliwości, a konflikt pokoleniowy, traumy z przeszłości budują niezwykle przekonujący portret psychologiczny zbiorowości.
Graficznie komiks Horda kontrwiatrowa księga 1 prezentuje się po prostu olśniewająco i w pełni wykorzystuje potencjał dużego formatu. Największym wyzwaniem dla rysownika było bez wątpienia zmaterializowanie niewidzialnego wroga, czyli samego wiatru, i Henninot wywiązuje się z tego zadania w sposób absolutnie mistrzowski. Wiatr na jego kadrach żyje, ma własną fakturę, gęstość i potężną dynamikę. Widzimy go w tumanach pyłu, wygiętych do granic pniach, naciągniętych jak struny mięśniach hordierów i drobinkach piasku przecinających przestrzeń. Ruch na kartach tego komiksu jest wręcz namacalny, a wyczucie przestrzeni i skali potężnych krain budzi autentyczny zachwyt.
Kolorystyka dobrana przez Georgesa Gaetana doskonale współgra z posępną, surową aurą świata. Pustynne ochry, zgaszone brązy, sepie i ziemiste odcienie idealnie oddają pył i opustoszałą przestrzeń, by w odpowiednich momentach ustąpić miejsca zimnym, niepokojącym błękitom czy nasyconym barwom podczas scen starć.
Najmocniej wady komiksu będą odczuwać fani powieściowego oryginału, dla których niektóre decyzje scenariuszowe będą wręcz profanacją. Wycięcie lub bardzo wczesne uśmiercenie istotnych dla struktury prozy postaci sprawia, że skomplikowana równowaga emocjonalna grupy ulega sporemu spłaszczeniu. Co więcej, specyficzny, niezwykle bogaty i poetycki język Damasio musiał ustąpić miejsca znacznie prostszym, bardziej bezpośrednim dialogom komiksowym. Choć zabieg ten poprawia płynność i przystępność lektury, to bezpowrotnie ucieka gdzieś ten unikalny, literacki sznyt, który stanowił o wyjątkowości książkowego pierwowzoru.
Pewien niedosyt pozostawia także warstwa filozoficzna. Powieść Damasia miała ogromną przestrzeń na rozważania, zabawę językiem i wielogłosowość. Komiks siłą rzeczy upraszcza te elementy. Henninot robi to sprawnie, ale czasami po prostu czuć, że czegoś brakuje.
Jeśli lubicie ambitne science fantasy, rozbudowane światy i historie, w których ważniejsze od samego celu jest to, co dzieje się z bohaterami podczas drogi. Horda kontrwiatrowa księga 1 jest komiksem po który warto sięgnąć. Jeżeli zaś znacie powieść Damasia, musicie zaakceptować, że nie dostaniecie jej wiernego przeniesienia na plansze.