Zapominamy o mniejszych historiach, ludzkich historiach – wywiad z Olą Bylicą, autorką komiksu „Kobieta i jej motyle”
20.11.2026 07:00
W 2024 roku Ola Bylica wygrała Grand Prix w konkursie na projekt publikacji komiksowej organizowany przez Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi. Podczas tegorocznej edycji wydarzenia jej debiutancki album, Kobieta i jej motyle. Maria Sibylla Merian, doczekał się oficjalnej premiery. O procesie powstawania pierwszego komiksu z autorką rozmawia Wiktor Lewandowski.
Wiktor Lewandowski: Czy, podobnie jak bohaterka twojego debiutanckiego albumu, jesteś fanką wszelkiego rodzaju insektów, robaczków, braci mniejszych? Jeśli tak, to którego z nich mogłabyś nazwać swoim ulubionym?
Ola Bylica: Kurczę, zdecydowanie jestem. Z biologią mam od dziecka dość sporo do czynienia – jestem ze wsi, na niej się wychowywałam, więc moim codziennym rytuałem jest wychodzenie na spacery, obserwowanie przyrody, chodzenie do lasu, chodzenie po górach. To jest mi bardzo , bardzo bliskie. Podobnie jeżeli chodzi o obserwację różnych gatunków czy to roślin, czy też zwierząt. Szczerze powiedziawszy, jestem większą fanką ptaków i w ogóle troszeczkę większych zwierząt, niż owady. Zwłaszcza gdy byłam dzieckiem, delikatnie mnie one przerażały, ale teraz wydaje mi się, że moim ulubionym robaczkiem jest nie owad, ale pajęczak. To skakun, którego możemy spotkać praktycznie wszędzie, na ścianach albo na ławkach, gdzie nie spojrzysz. Jeśli chodzi o motyle, może to zabrzmi trochę oczywiście i błaho, ale bielinki kapustniki to moi ulubieńcy. Bardzo mocno je kojarzę z wiosną i z tym, że wszystko budzi się do życia i zaczyna się robić ciepło, więc gdy widzę te maluchy, to daje mi to dużo radości.
Na pewno nie brzmi to błaho, bo ja zatrzymałem się na paziach królowej, więc jestem mocno w tyle z moją wiedzą o motylach.
Wiesz, pazie królowej są znacznie bardziej posh w porównaniu do bielinków.
Mieszkam w lesie, więc uwielbiam ćmy. To motyle na nocnej zmianie. Bardzo z nimi przez to empatyzuję.
Słyszałam, że różnica między ćmą, a motylem to nawet nie to, że jedno jest nocne, a drugie dzienne, ale to, że różnie układają skrzydła, gdy odpoczywają. Ćmy mają rozłożone skrzydła, natomiast motyle w odpoczynku mają je złożone.
Kiedy pierwszy raz natknęłaś się na historię Marii Sibylli Merian i co najbardziej zainspirowało cię do opowiedzenia jej w formie komiksu?
Na Marię natknęłam się dość dawno temu, bo w 2019-2020, gdy zaczynała się pandemia. Wylądowaliśmy w domu, kupiłam sobie wtedy kwartalnik Przekrój i trafiłam na artykuł o Marii Sibylli, Jak Maria Sibylla Merian dopiła wino i wyszła poza mapę. To było moje pierwsze zetknięcie z jej historią i pomyślałam „kurczę, jaka ciekawa postać”. To niesamowite, że to wszystko działo się w XVII wieku i że tyle rzeczy wydarzyło się w jej życiu. Zostawiłam ten temat, żeby mógł „odleżeć”. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że będę zajmować się komiksami. . Podczas szukania tematu do dyplomu licencjackiego na ASP w Katowicach stwierdziłam, że nie mam za bardzo pomysłu, ale wiedziałam, że lubię: biologię, rośliny i historie z przeszłości (zwłaszcza takie o kobietach). Wtedy mnie olśniło! – Przecież był jeden artykuł o kobiecie, leżący gdzieś w mojej półce. Może bym do niego wróciła. Zapadła klamka, że zrobię o niej komiks, zwłaszcza, że jeszcze takiego nie było, a im bardziej zgłębiałam ten temat tym bardziej się przekonywałam, że to dobry wybór.
Tak jak powiedziałaś, ten komiks był początkowo twoją pracą dyplomową na katowickim ASP. Kiedy zrodził się pomysł na projekt na konkurs MFKiG?
Moja przyjaciółka wysłała rok wcześniej na ten konkurs swój komiks i zdobyła pierwszą nagrodę, więc tak naprawdę dowiedziała się o nim, wtedy kiedy mogłam jej towarzyszyć w odbieraniu nagrody na Festiwalu. Pomyślałam, że jeżeli mój komiks dojdzie do skutku, to może fajnie by go było tam wysłać. Potem, na jakiś czas zapomniałam o tym konkursie, a potem zobaczyłam reklamę, napisałam pitch i dwa dni przed zamknięciem wysłałam go, zupełnie nic nie oczekując. Tylko stwierdziłam: „a, zobaczymy, może się uda”.
I się udało! Wcześniej nie byłaś bardzo zagłębiona w świat komiksu. Czy polubiłaś się z nim dopiero pracując nad swoim debiutem?
Jeżeli chodzi o komiks, to zdecydowanie za dziecka były Kaczki, był Spider-Man, było wszystko amerykańskie i wtedy bardzo mocno wchodziłam w ten świat, zwłaszcza, że mangi były jedną z pierwszych rzeczy które w ogóle przyciągnęły mnie do samodzielnego czytania. . Później zarzuciłam swoją ścieżkę artystyczną na rzecz bardziej okołomedycznej,a potem w ostatnim półroczu liceum podjęłam decyzję, że będę zdawać na ASP. I wtedy właśnie wróciłam do rysowania, potem do projektowania graficznego, a następnie storytellingu. Pracowałam w międzyczasie w animacji, chociażby w Pigeon Studio z Krakowa oraz Picked Frames. W tamtym czasie zdecydowanie bliżej było mi do animacji. Natomiast komiks jako dyplom wyniknął z paru rzeczy: niedogadania się z promotorem, a potem w związku z tym, że historia, którą chciałam opowiedzieć o Marii jest po prostu za długa na animację, którą miałaby zrobić jedna osoba, a bardzo chciałam ją opowiedzieć całą.
Czyli trochę zrządzeniem losu historia Marii Sibylli stała się komiksem – i zrządzeniem losu stała się komiksem, który wygrał trzecią edycję konkursu na projekt publikacji komiksowej. Bardzo duża burza wydarzeń do tego doprowadziła.
Tak, bardzo duża.
Kiedy zdobywałaś swoją nagrodę w 2024 roku, Kasia Witerscheim, która ogłaszała twoją laudację, użyła takich słów: „to plan na komiks biograficzny, który ucieka od nudy podręcznika od historii”. Jak według ciebie to osiągnąć?
Myślę, że musimy ją opowiadać szczerze, bez niedomówień, pokazywać tło historyczne, ale przede wszystkim skupiać się na faktycznie żyjących jednostkach. Bo oczywiście, w historii, gdy myślę o polskim nauczaniu, mówimy o królach, generałach, wojnach itp.
Im większy wąs generała, tym większa jego rola w polskiej historii.
Dokładnie, tak to wygląda. Natomiast mam wrażenie, że zapominamy o mniejszych historiach, ludzkich historiach. Artystów, rzemieślników, zwykłych ludzi i kobiet (które są zwykle całkiem pomijane). Wydaje mi się, że to błąd, bo dobry historyk musi mieć tę cechę, że potrafi i chce przede wszystkim opowiadać ciekawe historie. A przynajmniej ja na swojej ścieżce niestety nie spotkałam takiego historyka, który w szkole robiłby to dobrze. Może należy zaimplementować komiksy czy filmy do nauki historii?
Mówiłaś o tym, że miałaś przeszłość związaną z biologią. Teraz zajmujesz się profesjonalnie między innymi prowadzeniem zajęć z rysunku, ilustrujesz, animujesz. Czy ta historyczna naleciałość w twoich zainteresowaniach też była przez chwilę planem na karierę?
Jeśli chodzi o biologię, to plany z nią skończyły się dość szybko, bo tak naprawdę w liceum, natomiast w gimnazjum bardzo mnie ona interesowała. Jeździłam na różnego rodzaju konkursy przedmiotowe i bardzo ją zgłębiałam Z perspektywy czasu, już działając w sztuce, trochę mi tego brakuje. Ale mam wrażenie, że sztuka troszeczkę łączy ze sobą pewne tematy. Albo może łączyć, jeżeli faktycznie tego chcemy. Możemy zrobić komiks, albo możemy wejść we współpracę z jakąś firmą, która się zajmuje przyrodniczymi tematami. Jeżeli mamy tylko siłę przebicia i chęci, możemy robić tyle różnych szerokich działań, dowiadywać się nowych rzeczy, uczyć się. Chyba dlatego tak fajnie być komiksiarzem, fajnie być artystą, fajnie pisać książki. Nie ma w tym ograniczenia, które sprawiłoby, że musimy się zajmować tylko, jedną konkretną rzeczą.
Czy research do twojego komiksu wyglądał tak, jak zwykle sobie wyobrażamy, czyli ślęczałaś nocami nad artykułami, książkami i wertowałaś biografie, czy raczej historia Marii Sibylli Merian przychodziła do ciebie sama?
Chcę tutaj zaznaczyć, że to historia, która nie jest całkowicie jeden do jeden przełożona na komiks. Powiedziałabym, że około 90% faktycznie zgadza się z jej życiem, natomiast pewne elementy są troszeczkę podkoloryzowane. Jeżeli chodzi o sam research – tak, myślę, że on trochę do mnie przychodził. Przeczytałam jedną książkę, drugą książkę, wróciłam do artykułu. Później okazało się, że w podobnym czasie wyszły w Google ścieżki śladami jej byłego męża, więc mogłam sobie chociażby popatrzeć, jak on ilustrował Norymbergę, aby przedstawić ją w komiksie. Mam wrażenie, że życie trochę samo podsuwało mi te rzeczy i to było bardzo przyjemne. Oczywiście, to wymagało bardzo dużo weryfikacji pod kątem informacji do storytellingu. Przykładowo: w historii Maria musi w różne miejsca podróżować. Oczywistym środkiem transportu wydaje się kolej, prawda? Tylko później orientuję się, że kolej wtedy jeszcze nie istnieje. W takim razie musimy to usunąć. Podobnie – w pewnym momencie musi ona przejść przez jakiś most Norymberdze. Więc zaczyna się research: okej, ten most wtedy nie istniał, musimy przeprowadzić ją inną trasą, żeby mogła przejść przez główny plac, który znajduję się w komiksie. Dużo było pułapek logicznych, które warto było zweryfikować z tym XVII wiekiem. To była kupa roboty.
Nigdy nie myślałem o tym, z jakimi wyzwaniami wiąże się rysowanie XVII wieku, ale rzeczywiście, jakakolwiek próba oddania tego realistycznie musi być wielkim wysiłkiem.
Przeogromnym. Gdybym znowu miała rysować jakiś komiks historyczny, chciałabym współpracować z historykiem specjalizującym się w danym okresie.
Albo zrobić go na zbliżeniach, żeby uniknąć rysowania tła.
Dokładnie, żebyśmy nie musieli nic pokazywać.
Kobieta i jej motyle to komiks historyczny, ale też przede wszystkim historia o emancypacji, o kobiecości. Dla mnie chyba najbardziej uderzającym momentem tego albumu jest ten, w którym na jednej planszy widzimy, jak trzy pokolenia kobiet, Maria, jej matka i jej córki, klęczą we wzajemnym uścisku. Zgaduję, że właśnie ta kobiecość była od początku znaczącym elementem tej historii. Czy również czymś, co cię do niej przyciągnęło?
Wydaje mi się, że przede wszystkim przyciągnęła mnie rodzina. Starałam się wgłębiać w listy, która pisała Maria. Nie do wszystkich oczywiście był dostęp, plus były pisane po niemiecku. Mój znajomy pomagał mi je tłumaczyć. Jest też taka super strona: The Maria Sibylla Merian Society, oraz Merianin.de, które zbierają listy Marii Sibylli, czy akta rozwodowe. Wydaje mi się, że dzięki temu ta historia dosłownie sama się układała.
Ale tak, zależało mi, żeby pokazać wsparcie rodzinne. Bo jeżeli coś złego się dzieje, to warto mieć bliskich wokół siebie i faktycznie akurat się tak złożyło, że Maria miała same córki, więc trzy pokolenia kobiet bardzo mocno zadziałały na siebie nawzajem.
To też rodzina raczej nieregularna. Maria miała bardzo bliską relację ze swoim ojczymem, później była rozwódką w XVII wieku, co nie mogło być łatwe. To trochę komiks o rodzinie patchworkowej – i sile rodziny patchworkowej. Albo rodziny w znaczeniu komunalnym, kiedy Maria dołączyła do… no właśnie, komuny, czasem nazywanej sektą.
Było tam bardzo dużo wolnomyślicieli. Wydaje mi się, że musiało to być dla niej całkiem przyjemne, bo mogła tam prowadzić badania, a wiemy jak to wyglądało dla kobiet w XVII wieku, także Maria trochę uciekła od obowiązków żony, zabierając ze sobą matkę i córki, dołączając do brata, dołączając do ludzi znajdujących się w komunie. Faktycznie trochę tworząc z nimi rodzinę patchworkową.
Przygotowując się do tej rozmowy przeglądałem dużo prac Marii Sibylli Merian i bardzo przyciągają wzrok wyrazistymi, nasyconymi barwami. Ty w swoim komiksie postawiłaś za to na stonowaną, ziemistą paletę pełną zieleni i brązów. Skąd taka decyzja?
Myślę, że wyszła ona z historii. Kolory wyglądały też zupełnie inaczej w finalnej, wydrukowanej wersji, a trochę inaczej się przedstawiały wtedy, kiedy rysowałam. Pierwsza wersja komiksu była drukowana na dyplom, a z racji tego, że to był bardzo niski nakład – jakieś trzy-cztery sztuki – drukowaliśmy je w drukarni cyfrowej, więc te kolory też inaczej wyglądały na tym ciut bardziej śliskim papierze. Później, w offsecie, bardziej się stonowały.
Zwróć uwagę na to, jak ten komiks zmienia się kolorystycznie: od dzieciństwa, kiedy jest bardzo nasycony, żywy, do momentu, kiedy następują zmiany, a Maria zwija się kokon. Wtedy kolory stają się coraz bardziej szare, wręcz w pewnych momentach czarne, aż dochodzi do kolejnej eskalacji, kiedy wszystko poszło już nie tak. Potem nasycony kolor wraca na sam koniec, kiedy Maria odzyskuje swoją sprawczość.
Czy ten komiks mocno zmieniał się od wersji z Twojej pracy dyplomowej do wersji wydanej przez EC1?
Tak, delikatnie się zmienił, zwłaszcza końcówka. W pierwotnej wersji była bardzo niedopowiedziana, pokazująca po prostu odlatujące Ibisy Szkarłatne.
Natomiast do nowego zakończenia musiałam chyba po prostu dorosnąć, zresztą też jak do pewnych zmian w komiksie. Zmieniły się też niektóre dialogi poszczególnych postaci. Język został bardziej osadzony historycznie. W pierwotnej wersji było dużo więcej nowoczesnych, współczesnych wtrętów, a później pod okiem redakcji zostało to poprowadzone bardziej literacko.
Do czego musiałaś dojrzeć w tym nowym zakończeniu?
Wydaje mi się, że do pewnego rodzaju troski. Troski o córkę Marii, w ogóle o osobę, która znajduje się tak wiele kilometrów dalej. Jest tam jakaś tęsknota, ale z drugiej strony w tej relacji jest też dużo zrozumienia, dlaczego jedna osoba wyjechała, a druga osoba została, wolności oraz akceptacji.
Surinam był jej marzeniem do którego dążyła, potem jednak nowym celem staje się też wsparcie własnego dziecka, które zresztą samo szykuje się, żeby powitać na świat własne dziecko, oraz powrót do domu.
Jesteś też członkinią ciekawego stowarzyszenia, Stowarzyszenia Obrońców Smoków. Chciałabyś powiedzieć o tym trochę więcej? Jak wyglądało twoje zaangażowanie w ten projekt?
Stowarzyszenie Obrońców Smoków jest dla mnie bardzo ciekawym projektem, ponieważ realizuję go z moją przyjaciółką i jednocześnie moją sąsiadką z naprzeciwka, bo mieszkam w bardzo małej wiosce, w Łękawicy. Tu jest około 300 domów.
Mamy śmieszną historię, jak to rodzice Ani – mieli dom, a potem był tylko las i jezioro – aż w pewnym momencie przyjechał pod ich dom jakiś pan. To był mój tata i powiedział, że my będziemy się tutaj budować. Patrzy się wtedy na Anię, i pyta: kurczę, a ty czym się zajmujesz? A ona, że ilustracją. Mój tata odpowiada wtedy: mam córkę, która jest identyczna. Zajmuje się ilustracją i na pewno się polubicie. To jest też turbo zabawne – my z Anią Nowacką jesteśmy do siebie strasznie podobne, mimo, że nie ma żadnych konotacji rodzinnych między nami. I co? Faktycznie mój tata przewidział przyszłość, bo jak się zobaczyłyśmy, to od razu zaczęłyśmy się przyjaźnić.
Książka SOS jest debiutem literackim Ani. Natomiast Ania, jako ilustratorka, nie potrafiła jej zilustrować, dlatego, że to jest tekst o jej całej rodzinie i postaci, które się tam pojawiają, to jej najbliżsi – jej synek, rodzice i tak dalej. A bardzo ciężko zilustrować swoich najbliższych tak, żeby wszyscy byli zadowoleni. Ania pewnego dnia zawołała mnie z balkonu, krzycząc: Ola, mam do ciebie sprawę, czy chcesz ze mną wydawać książkę? Zrobiłyśmy pitch projektowy, miała wtedy napisane parę rozdziałów, ja zrobiłam ilustracje. Poszłyśmy na żywioł do wydawnictw. Jako że był to debiut, nie oczekiwałyśmy zupełnie niczego. A teraz jesteśmy po premierze drugiego tomu, KLOPSU, czyli Koła Lokalnych Obrońców Polskich Smoków.
Z tego co opowiadasz, to ta taktyka próbowania i braku oczekiwań uwieńczona sukcesem idzie ci bardzo dobrze.
Nauczyłam się chyba nie oczekiwać za dużo od życia. Pewne rzeczy, które zbyt sobie zaplanowałam, bardzo mocno mi się wysypały i pokiereszowały mnie. Od tego momentu przyjęłam taktykę: zobaczymy, co się stanie. Tak sobie idę już od kilku lat przez życie i na razie jestem szczęśliwa. Po prostu staram się nie bać niczego, brać to życie takie jakie jest I wierzyć, że jak nie drzwiami, to oknem.
Był już SOS, był już KLOPS. Macie jakiś pomysł na kolejny smoczy akronim?
BIGOS.
BIGOS, o kurczę. Możesz rozwinąć ten skrót?
Nie, nie mogę. To jest polska potrawa narodowa i oprócz tego super tajna nazwa odnośnie stowarzyszenia. Ale tak na serio – jeżeli przeczytasz drugą część, czyli KLOPS, będziesz wiedział, czym jest BIGOS.
Bardzo, bardzo dobra reklama. Masz swojego ulubionego popkulturowego smoka?
Myślę, że mam dwa. Pierwszy to, tak jak u wielu, wielu ludzi, Szczerbatek z Jak wytresować smoka. Drugi to amerykański smok Jake Long. Nie wiem czemu, ale od zawsze się z nim utożsamiam.
A ta pierwsza wersja Jake’a Longa, czy ta druga, taka wychudzona?
Ta pierwsza (śmiech). Kocham Jake’a Longa, bardzo często, jak byłam młodsza, śniło mi się, że nim jestem. Nie wiem czemu, ale wracam do tego z sentymentem.
Debiut, który zdobywa Grand Prix MFKiG to start z wysokiego C. Masz już plany na kolejne komiksowe projekty, czy na razie skupiasz się na innych aspektach swojej twórczości?
Najpierw muszę dokończyć BIGOS. Ale mam pomysł. Jeszcze nie wiem, czy będzie to komiks, czy książka, ale to historia z gatunki young adult. Z dozą magii, trochę tajemnicy, osadzone w Wadowicach w 2005 roku.
Bardzo ciekawy moment w historii, zwłaszcza dla tego miejsca.
W 2005 roku dzieją się tutaj lokalnie bardzo ciekawe rzeczy, właśnie po tym, jak papież odchodzi. Ludzie widzą dziwne rzeczy, słyszą dziwne rzeczy i planuję trochę to wykorzystać. A same Wadowice są mi bliskie.
Czy papież Polak będzie znaczącą postacią w tej historii?
Fizycznie go tam nie będzie, ale niektóre wspomnienia mogą być dość kluczowe dla fabuły.
Okej, brzmi to bardzo ciekawie. Minimalnie obrazoburczo, ale bardzo ciekawie.
Zobaczymy, czy w ogóle ktokolwiek mnie dopuści, gdziekolwiek!
Na pewno nie celowałbym w katolickie wydawnictwa.
Nie, nie, nie. Chociaż, jeśli uda się to kiedyś napisać, to kościół jest tam ukazany w dobrym świetle, trochę alternatywnie, ale myślę, że mogą być ze mnie zadowoleni.
Jak wygląda twoje doświadczenie debiutantki? Spotykałaś się już z jakimiś opiniami o Kobiecie i jej motylach? W końcu na tegorocznym MFKiG miałaś po raz pierwszy okazję siąść na stoisku i podpisywać własny komiks.
Stresowałam się. Nie ukrywam, myślałam sobie: „Boże, to jest ogromna rzecz, ogromna premiera, wszyscy przyjdą, będą chcieli podpis, będą chcieli ze mną porozmawiać”. Ale sama część podpisywania, rozmawiania, jest dla mnie turbo miła. Bardzo lubię spotykać się z ludźmi i wymieniać z nimi różne pomysły. Na przykład inspiracją był dla mnie pan, który powiedział, że rzucił palenie dla komiksów. Ponieważ on wydaje tyle samo na komiks, co na paczkę papierosów, żona mu powiedziała, że on może kupować komiksy zamiast papierosów. I pomyślałam „kurczę, jakie to jest mądre”. Ale bardzo, bardzo dużo różnych ciekawych historii usłyszałam podczas podpisywania.
Natomiast wydaje mi się, że dość mocno bałam się recenzji. Na razie dużo pozytywnych opinii gdzieś tam się pojawiło, i bardzo dużo osób zwraca uwagę, że kurczę, to działo się w XVII wieku, a ta historia jest tak bardzo aktualna, że to aż nie do pomyślenia. Czekam też na słowa krytyki, dlatego że, nie ukrywam, to jest moja debiutancka rzecz. Traktuję to jako pewien punkt w mojej historii. Wydarzyło się, ale idę dalej. Przez te dwa lata nauczyłam się już sporo, ale chciałabym opowiadać jeszcze lepiej i sprawniej.
W razie życzę jak najbardziej krytycznej recenzji, ale merytorycznie krytycznej. Zamierzasz z Kobietą i jej motylami wybrać się w jakieś festiwalowe tournée w przyszłym roku?
W tym roku pojawię się jeszcze w Warszawie, na Niech Żyje Komiks. Później tak się złożyło, że będę w Poznaniu, w Centrum Kultury Zamek, ponieważ dzieje się tam wystawa poświęcona Marii Sibylii Merian. 26 listopada w czwartek mogę zaprosić Was na spotkanie autorskie, a potem oprowadzanie po wystawie. Będziemy na pewno ze sobą zderzać dwa światy – researchu historycznego i stotytellingowego/ komiksowego podejścia do tematu.
Brzmi to rzeczywiście bardzo interesująco. Dziękuję za tę rozmowę i do zobaczenia.
Bardzo dziękuję.
Kobieta i jej motyle. Maria Sibylla Merian
Niemcy, XVII wiek.
Pochodząca z rodziny drukarzy Maria Sybilla fascynuje się owadami. Udaje jej się rozpocząć naukę rysunku i malarstwa z zamiarem prowadzenia badań entomologicznych. Na każdym kroku spotyka się jednak z oporem: jako kobieta nie jest mile widziana w środowisku naukowców i artystów. Komiks śledzi losy Marii, która, zgodnie z rytmem życia chętnie przez nią dokumentowanego jedwabnika, przekształca się od poczwarki, przez kokon, aż do przepoczwarzenia się w dorosłą, niezależną istotę.
Kobieta i jej motyle jest komiksowym debutem Oli Bylicy, laureatki Grand Prix 35. Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi w konkursie na projekt albumu w 2024 roku.
19.09.2026
I
Kolor
Twarda
205×260 mm
140






















Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
Chcesz dołączyć do dyskusji? Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy. Zaloguj się lub załóż bezpłatne konto w serwisie Komiksopedia.
Zalogowani użytkownicy mają możliwość:
- Komentowania aktualności, artykułów i wywiadów
- Dodawania komiksów do kolekcji
- Oceny komiksów
- Pisania opinii
- Oznaczania komiksów jako: “przeczytane”, “kupka wstydu”, “lista życzeń”, “mam autograf"
- Zgłaszania brakujących w bazie komiksów
- Zgłaszanie poprawek i błędów w komiksach
Logowanie / Rejestracja