Wilk morski

Tak się ostatnio składa, że temat adaptacji jest dość szeroko komentowany. Wiecie oczywiście, co mam na myśli: „Lalka” i jej dwie, jakże różne wersje: serialowa i kinowa. Wspomnę jeszcze tylko, że jestem zdecydowanie fanem „tarantinowskiej” wersji serialowej i może właśnie tu należy doszukiwać się źródła faktu, że jestem równie mocno zachwycony swobodną adaptacją klasyki literackiej, jaką bez wątpienia jest „Wilk morski” Jacka Londona.
Ale może zostawmy kwestie adaptacyjne na boku, bo dzieło Riffa Reb’sa samo w sobie zasługuje na głębsze studiowanie. Autor wspaniale uchwycił przede wszystkim indywidualny i jakże odmienny charakter głównych bohaterów. Tak naprawdę mamy tu dwie równorzędne postacie: Humphreya van Weydena, mieszczucha stającego się przypadkowym pasażerem oraz Wilka Larsena, nieokiełznanego kapitana statku, człowieka o diabelskiej wręcz osobowości. Ten duet jest gwarantem spektakularnego starcia, które prowadzi czytelników do wielkiego rozstrzygnięcia. Ich elektryzujące wręcz interakcje i niezmiernie ciekawe rozmowy to prawdziwy majstersztyk, dzięki któremu wsiąkamy w ten komiks niczym topielec w toń zimnego oceanu. Takie na przykład konwersacje na temat nieśmiertelności trafiają prosto w punkt, wwiercają się w głowę i nie dają o sobie zapomnieć. Uwierzcie mi – nie dają.
Moje zachwyty wobec „Wilka morskiego” nie miały też końca w związku z tym, co artysta nam zaprezentował w sferze wizualnej. Zastosowany zabieg związany z panującą na większości plansz monochromatycznością sprawdził się tutaj wyśmienicie. Ta zabawa różnymi odcieniami tej samej barwy jest niesamowita i dobitnie pokazuje, jak dobór techniki potrafi warunkować odczucia obserwatora, i buduje w nim podziw wobec pracy rysownika. Klasa!
Gorąco Was zachęcam do przeczytania tej adaptacji, nawet jeśli jesteście purystami, niegodzącymi się na przepisywanie klasycznych dzieł literackich na nowo. Dla mnie ten komiks udowadnia, że takie zabiegi mają sens i pozwalają spojrzeć na dorobek pisarski uznanych twórców z innej perspektywy. Przecież czyż nie o to w tym wszystkim chodzi?