Cyberpunk 2077: Blackout

On to znowu zrobił! Pan Sztybor po raz kolejny potwierdził, że jest czołowym mainstreamowym scenarzystą polskiej sceny komiksowej. Widać, że bardzo dobrze odnajduje się w cyberpunkowym uniwersum i ma w nim mnóstwo ciekawego do powiedzenia. Po cichu liczę na to, że będzie jeszcze okazja przeczytać kolejne historie z Night City, które wyjdą spod ręki tego twórcy.
Podobnie, jak we wcześniejszych tytułach serii, mamy do czynienia z opowieścią bardzo mocno zakorzenioną w strukturach świata ściśle powiązanego z tym, co zaprezentowano w grze komputerowej. Głównym bohaterem jest Arturo, facet zajmujący się na co dzień naprawą sprzętu do odtwarzania braindansów. Arturo funkcjonuje, a raczej egzystuje z ciągłym poczuciem życiowej porażki. Coś nie daje mu spokoju, co chwilę wysyła znaki, które w końcu uświadamiają bohaterowi, gdzie tkwi jego problem. Arturo zaczyna więc działać, wspomagany w tym przez grupę podobnych mu przegrywów. Nie mają zbyt wiele do stracenia, a zyskać mogą chyba dużo, choć może nie do końca. Ale przecież żyje się tylko raz.
Najlepszy w tej historii jest brak oczywistości. Tutaj wiele wydaje się być czymś innym, niż jest w rzeczywistości. Od zdarzeń po bohaterów, niejednoznaczność jest kluczowym elementem tej opowieści. Dzięki temu pędzimy, strona po stronie, żeby zobaczyć jak to wszystko się skończy. A kończy się, jak to bywa u Sztybora, w niezmiernie ciekawy i przewrotny sposób.
Odnośnie szaty graficznej „Blackoutu” na usta ciśnie mi się słowo „pulsująca”. I choć nie brzmi to najlepiej, to do tej historii pasuje jak ulał. Jest kolorowo i szczegółowo, ale wszystko jest delikatnie przyćmione mrokiem Night City i oddaje w 100% nastrój cyberpunkowej dekadencji. Po raz kolejny komiksowa symbioza czaruje.
Podobnie jak przy wcześniejszych częściach, jestem gorącym orędownikiem Cyberpunku 2077. Seria trzyma równy i bardzo dobry poziom, a każdy kolejny album utwierdza mnie w przekonaniu, że właśnie tak powinna wyglądać cyberpunkowa wizja w formie komiksowej. Dla tych, którzy jeszcze nie zaczęli tej przygody, to czas najwyższy. Żeby nie było potem za późno.