Diuna. Ród Atrydów #01

Jestem z pokolenia, dla którego „Diuna” była, jest i będzie znaczącym dziełem literackim. Z czasem stała się też ważnym elementem popkultury. Mamy przecież filmy, seriale, gry i oczywiście komiksy. I choć kolejne próby wejścia do uniwersum F.Herberta były różnie odbierane przez fanów, to jednak za każdym razem wzbudzały duże zainteresowanie.
Omawiany komiks stanowi pierwszą z trzech części adaptacji książki pod tym samym tytułem. Za adaptację odpowiadają twórcy, którzy stworzyli książkę, czyli B.Herbert i K.J.Anderson. Książki wcześniej nie czytałem, wobec czego do komiksu podchodziłem z zainteresowaniem, ale też i z obawami, czy moje własne oczekiwania nie staną się zbyt dużym obciążeniem.
„Ród Atrydów” to nic innego jak prequel „Diuny” opowiadający o czasach młodości kluczowych dla tej epopei postaci. Poznajemy m.in. losy młodego księcia Leto Atrydy i jego wyprawę na planetę Ix. Obserwujemy knowania młodego księcia Szaddama, mające na celu zawłaszczenie imperialnego tronu. Mnóstwo jest w tej opowieści smaczków, które dla fanów Diuny stanowić będą szczególną zachętę do lektury. Czyż nie brzmi interesująco możliwość poznania młodzieńczej historii Duncana Idaho i jej powiązanie z Rabbanem, bratankiem barona Harkonnena? A czy nie jesteście ciekawi, jak zakon Bene Gesserit nadzorował projekt, który miał sprowadzić na świat Kwisatz Haderach? Pytań i wątków pojawia się sporo, ale na razie nie czas na odpowiedzi. W końcu jeszcze dwa tomy przede mną.
Niestety szata graficzna mnie nie zachwyciła. Miałem inne oczekiwania. Jest zbyt kolorowo, chwilami wręcz zbyt cukierkowo. Wiadomo, to kwestia gustu, ale tak już mam, że każda kolejna filmowa adaptacja „Diuny” utrwala we mnie przekonanie o konieczności epatowania w tym uniwersum mrokiem, którego tutaj zdecydowanie zabrakło.
Na razie „Ród Atrydów” jest tylko przyzwoity, ale wiem też, że dopiero po trzecim tomie z pełnym przekonaniem będę mógł wydać mój własny osąd. Wiecie jak to jest na początku: wątki muszą się zawiązać, główne postacie muszą zaistnieć w odpowiednim kontekście, a całej historii trzeba po prostu dać czas.