Diuna: Ród Corrinów #03

Drugi już tom Rodu Corrinów, który bezpośrednio ukazuje, że intrygi i knucie polityczne były obecne na Diunie na długo przed pojawieniem się Paula Atrydy, bo gra o władzę toczyła się tam od zawsze.

Jak to w tym uniwersum album ten stoi politycznymi intrygami, Corrinowie pomimo piastowania miejsca na szczycie są już mocno osadzeni w strachu przed utratą władzy. Sam imperator Szaddam nadal panuje i nie jest postacią stanowiącym tło, bo na tej politycznej planszy jest graczem niemającym zahamować, będącym w stanie poświęcić naprawdę wiele, by zachować bezpiecznie swoją pozycję.

Harkonnenowie nadal epatują brutalnością wobec Fremenów, a ich agresja zdaje się nie mieć granic, czy końca. W tym wszystkim widać jak ród ten jest w stanie kalkulować, przewidywać i działać w sposób niewidoczny dla oczu, a jednak niezwykle skuteczny, a zło tego rodu działa po cichu z zachowaniem niemal klinicznej skuteczności.

Swoją role odgrywa też Jessika, która będącą pomiędzy imperialnym dworem, a Bene Gesserit także ma misję do wypełnienia, a jej ciąża nabiera politycznego wymiaru, a dziecko jest prognostykiem zmiany i swoistym symbolem.

Graficznie jest surowo i chłodno, ale to dobrze współgra z samą historią. Emocje postaci są bardzo naturalnie oddane, a napięcie towarzyszące intrygom jest odczuwalne i jeszcze mocniej podkreśla polityczny charakter albumu.

Historia z albumu jest wolna precyzyjna, ale niesamowicie pogłębiająca ten świat, pozwalając przy tym lepiej zrozumieć świat stworzony przez Herberta. Album jest stonowany, dobrze obserwowało mi się narastające napięcia i rozwój fabuły wiedząc, jakie są następstwa tego uniwersum.

Diuna to takie uniwersum, gdzie każda dodatkowa treść niesamowicie pogłębia uniwersum i nie sposób nazwać tego żadnym odcinaniem kuponów. Za każdym razem jestem pełna podziwu, jak autorzy dopisują kolejne rozdziały do sagi i sprawiając, że świat legendarnej Diuny jest jeszcze pełniejszy i bardziej kompletny.

Od samego startu czuć nadchodzący koniec, nie ma tutaj aury przygotowań do finału, tutaj namacalnie widać, że finałowy spektakl już trwa a każdy pionek politycznych rozgrywek ma już swoje miejsce na planszy. Spiski, spiski i jeszcze raz spiski w zasadzie tym stoi cała Diuna, a każdy patrzy tylko na swój interes i tak Bene Gesserit kalkulują z typowym dla siebie wyrachowaniem, Tleilaxanie stoją w blokach startowych do walki, a Harkonnenowie kolejny raz przesuwają swoje i tak daleko posunięte granice bezwzględności.

Jest w tej komiksowej serii coś niesamowitego, że pomimo znajomości późniejszych wydarzeń, moja ciekawość ani na minutę nie malała, a autorzy bardzo umiejętnie budowali napięcie. Tutaj jest jednak nieco odwrócona rola, bo nie ma się co zastanawiać, co się stanie, a bardziej śledzimy jaką cenę poniosą ludzie, gdy dojdzie do znanych wydarzeń i jest w tym oprócz emocji wiszący nad wszystkim tragizm.

Cała saga jest niezwykle monumentalna i rysownikom udało się dobrze oddać ten charakter. Graficznie bardzo dobrze wypadają tu takie odcienia scen od przepychu cesarstwa, industrialności, czy scen z pola walki, które znakomicie oddają dynamikę i napięcie.

Satysfakcjonujące i spójne zakończenie tej serii, która nadała nieco innych odcienie sadze. Dla fanów serii pozycja obowiązkowa, a dla fanów politycznych intryg coś, czym zdecydowanie warto się zainteresować.

Diuna: Ród Corrinów Tom 3 to wielki finał nie tylko tej serii, ale właściwie całej trylogii prequeli poświęconych rodom Atrydów, Harkonnenów i Corrinów. To właśnie tutaj wszystkie wątki zostają definitywnie domknięte, dlatego znajomość poprzednich tomów jest wręcz obowiązkowa.

Fabuła pędzi do przodu w zawrotnym tempie. Kolejne wydarzenia następują jedno po drugim i nie pozwalają złapać oddechu. Narodziny legendarnego Paula Atrydy, wyzwolenie planety Ix i przywrócenie rodu Verniusów do władzy, upadek imperatora, a do tego niekończące się intrygi Harkonnenów. Dzieje się tu tyle, że momentami aż trudno uwierzyć, jak wiele zmieściło się w tak małym tomiku.

Niestety ma to też swoją cenę - wiele wydarzeń przedstawiono bardzo skrótowo. Nie ma tu zbyt wiele miejsca na rozwijanie poszczególnych wątków. To przede wszystkim akcja, akcja i jeszcze raz akcja.

Samo zakończenie jest jednak bardzo satysfakcjonujące. Trudno zresztą, żeby było inaczej, skoro prowadzi nas bezpośrednio do wydarzeń doskonale znanych z głównej serii Diuny, zarówno z książek, jak i filmowych adaptacji.

Największym minusem tomu są ilustracje. W poprzednich częściach jeszcze dało się ich bronić, ale tutaj ten charakterystyczny, momentami wręcz karykaturalny styl zwyczajnie nie pasuje do ciężaru prezentowanych wydarzeń. Owszem, później kreska nieco się poprawia i staje się bardziej stonowana, jednak przez sporą część albumu trudno pozbyć się wrażenia, że oglądamy momentami wręcz kreskówkową wersję historii, która powinna być pełna dramatyzmu i powagi. Irytowało mnie to mocno.

Mimo to komiks pozostaje prawdziwym rollercoasterem epickich wydarzeń. To finał pełen intryg, wielkich zwrotów akcji i momentów mających ogromne znaczenie dla całego uniwersum.

Komiks ten i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek