Gyo. Odór śmierci

Czy horror ocierający się o niesmaczny żart może być przerażający? Chyba nie, chyba nie o to chodzi w tym gatunku. Ja jednak w taki sposób odebrałem tę mangę i zdaję sobie sprawę, że narażam się fanom twórczości Ito. Nic na to nie poradzę, że rekin „spacerujący” ulicami miasta nasuwał mi na myśl filmy pokroju „Rekinado”.
Historia jest prosta i przynajmniej na samym początku interesująca. Dwójka młodych ludzi przebywa nad morzem i ich wypoczynek zostaje zburzony przez trudny do zidentyfikowania odór. Okazuje się, że z morza zaczynają wychodzić ryby! Tak, nie pomyliłem się. Ryby i inne morskie stworzenia mają jakieś dziwne odnóża, trudne do określenia platformy, na których się poruszają. Dosyć, że wychodzą, to jeszcze do tego wszystkiego zaczynają atakować i wydzielają przy tym straszny odór, bliżej nie sprecyzowany gaz, który zaczyna doprowadzać do śmierci wszystko i wszystkich wokół. Plaga zgnilizny rozlewa się, a później jeszcze na te chodzące platformy trafiają ludzie i robi się z tego obrzydliwa groteska. Bo wiecie jak jest, gaz z ludzkich ciał może wychodzić z kilku otworów i autor bardzo dosadnie stara się to nam ukazać, nie zostawiając miejsca na domysły.
Ito w tej mandze specjalizuje się w przekraczaniu granic dobrego smaku. Jest to eksperyment, który nie każdemu się spodoba. Czytając wcześniej „Uzumaki” bardzo doceniałem jego wizję artystyczną. Teraz natomiast kierunek w jakim poprowadził historię jest nie do przyjęcia. Wspominałem już o wędrujących rekinach, ale czary goryczy dopełnił rozdział rozgrywający się w Cyrku. Wybaczcie, ale ja nie widzę tu dobrej historii tylko zabawę formą. To wygląda tak, jakby autor się zastanawiał: co tu jeszcze obrzydliwego wymyślić? Ale nie ubrał tych pomysłów w ciekawą historię i dlatego ta opowieść się nie broni.
Oczywiście zagorzali fani Pana Ito i japońskiego horroru pewnie docenią „Gyo”. Myślę, że fani komiksowego „gore” też znajdą tu satysfakcjonujące elementy. Jeśli szukacie natomiast ciekawych historii wywołujących dreszcz emocji, możecie sobie z czystym sumieniem darować tę "śmierdzącą" przygodę.

Smród.

Odór. Absolutnie obrzydliwy, przenikliwy, przeszywający odór zgnilizny, rozkładu i śmierci. Oto przed Państwem - GYO.

Jeżeli myślicie, że siedzicie w popkulturze od dawna i widzieliście już wszystko, co się da zobaczyć, ale nie mieliście okazji poznać znamienitej twórczości Mistrza Horroru Junji’ego Ito - to wierzcie mi - mało widzieliście! :D

Gdyż Junji to jest przekozak. Wirtuoz dziwactwa, prestidigitator creepy pomysłów, absolutny geniusz obrzydliwości i maestro mangowej pokraczności. Stephena Kinga często szacuje się jako mistrz horroru. Pff - King to zaledwie małe, niewinne pierdnięcie przy Junji Ito.

Wyobraźmy sobie scenariusz: Zgniłe ryby, dziesiątki, setki. Ba! Zyliony zgniłych, śmierdzących ryb, kałamarnic, rekinów i wszystkiego, co tam, w oceanie żyło w spokoju - wychodzi na wierzchnie. Wychodzi na.. mechanicznych nogach i mknie przez całą Japonię. Zbiera swoje żniwo, niszczy ludzkość i… śmierdzi. Niemożebnie i absolutnie śmierdzi.

Gyo - to jedna z niewielu naprawdę długich - jak na Junji’ego - opowieści. Jest dziwna, szalona, wręcz wariacka przez swój oryginalny pomysł. Ale jest też w dużej mierze pastiszowa i nie zdziwię się, gdy znajdą się czytelnicy, którzy miast horroru, strachu i przerażenia odczują.. bekę.

Bo jest to oczywiście w sporej części jedna wielka beka. Jak można spojrzeć poważnie na chodzące na metalowych odnóżach rekiny, albo na główną bohaterkę, która jest tak irytująca i dupę trująca swoim nieprzerwanym biadoleniem, że jej śmierdzi? Albo na naukowca, który stworzył…

No dobra, nie będę spojlerował. W każdym razie - to nie jest zarzut. Zupełna niepoważność horrorowych motywów Junjiego to wartość dodana w jego twórczości. Za to właśnie jest taki poczytny, przaśny i fajniutki.

Wróciłem do Gyo po długim czasie. Druga lektura okazała się ultra przyjemna, przypomniała mi pewne niuanse, a odświeżenie sobie w mózgu stylistyki, pokracznych i szalonych pomysłów Junjiego sprawiło, że mam ochotę przeczytać wszystko co stworzył ponownie.

Junji Ito wkręca. Bo jedna sprawa - jego genialne rysunkowie, a druga - umiejętność świetnego rozpisania scenariusza. Junji potrafi dawkować proporcje między akcją i dialogiem. Między obrzydliwością a realizmem oraz - co najważniejsze - między przesadną naiwnością bohaterów a ludzkim rozsądkiem.

Genialna manga. Wariacka, popieprzona, miejscami wręcz chora, gęsta i śmierdząca zgnilizną. A Rybi Cyrk… to już jest w ogóle! Kto czytał, ten wie!

Więcej na IG @znakiem_tego