Jakby odór diabła

„Diabeł istnieje i jest wszędzie. Chcę w to wierzyć, bo w przeciwnym razie musielibyśmy uznać, że pożeramy się nawzajem z własnej nieprzymuszonej woli. W młodości prowadziłem nad nim badania. I podczas katastrofalnej kampanii w 1940 roku zapakowałem do wiadra i ukryłem poświęcony mu rękopis Rok śmiechu i płaczu. Po wojnie wróciłem do sadu, w którym go zakopałem. Nigdy tego wiadra nie odnalazłem. Diabeł by na to nie pozwolił. Wiedz zatem, czytelniku, że jeśli przewrócisz tę kartkę, możesz tego pożałować. Bo w książce, którą trzymasz, próbuję na nowo wskrzesić odrobinę tego mroku, którą zawierały moje zapiski” – tymi słowami zostajemy wprowadzeni do serii opowieści grozy, wywodzących się z tradycji folklorystycznej Francji. Claude Seignolle był ich niezrównanym kronikarzem, latami tropiącym demoniczne postacie ukryte w ludowych wierzeniach. Niniejsza adaptacja Lefeuvre’a jest hołdem dla tego niezwykłego autora i jego nadzwyczajnej wyobraźni.