Marvel Must-Have #27: Deadpool znowu zabija Uniwersum Marvela

📖 O co tutaj chodzi?
Najwięksi obrońcy Ziemi padają ofiarą spisku najmroczniejszych umysłów tego świata, a Wade Wilson staje się ich idealną, nieświadomą bronią. Prowadzony przez tajemnicze pranie mózgu Pyskaty Najemnik rozpoczyna nowe, krwawe polowanie.
Od Avengers, przez X-Men, aż po Spider-Mana – nikt nie może czuć się bezpiecznie. Czy ktokolwiek zdoła powstrzymać szaleństwo Wade’a, zanim na planszy nie zostanie już żaden superbohater?
👍 Co mi się podobało?
🎨 Dalibor Talajić stworzył tutaj dwa bardzo kontrastujące światy. Z jednej strony dostajemy współczesne, brudne, szczegółowe i realistyczne rysunki, a z drugiej – kiedy patrzymy oczami Wade’a – rysownik pokazuje nam klasyczną, nostalgiczną i kolorową stylistykę komiksów retro, przypominającą stare czasy.
W połączeniu z kolorystyką i „wizją” Deadpoola dało mi to całkiem niezłą podróż przez różne gatunki. Na kadrach widziałem stare komiksy, kreskówki, animowane filmy, western i wiele innych stylistyk.
Dodatkowo trzeba pochwalić progres rysownika. Po kilku latach Talajić pokazuje tutaj zupełnie inne podejście do kompozycji stron. Zamiast prostych, klasycznych kratek pojawiają się inne podziały oraz efektowne, całostronicowe kadry. Oczywiście nie znajdziemy tego na każdej stronie, ale w porównaniu z poprzednimi opowieściami widać wyraźną zmianę.
✍️ Scenariusz
Cullen Bunn znów postanowił zrobić coś innego. Tym razem dostajemy grupę detektywistyczną, która próbuje ustalić, kto stoi za zabójstwami kolejnych superbohaterów. Mamy również grupę złoczyńców odpowiedzialnych za pranie mózgu Wade’a Wilsona.
Pojawia się także tajna agentka Księżycowego Rycerza, która bardzo dobrze wypada w tej historii (Gwenpool).
Moim zdaniem dostaliśmy tutaj bardziej dojrzały scenariusz. Są mocne sceny z Punisherem, a także kilka ciekawych „przebieranek”, w których Deadpool wciela się między innymi w Green Goblina czy Venoma.
Dodatkowo mamy więcej pojedynków jeden na jeden, choć większość z nich jest niestety bardzo krótka.
🤷‍♂️ Minusy
Choć zarówno w scenariuszu, jak i w ilustracjach nie znalazłem większych błędów, mam wrażenie, że twórcy zrobili z tej historii trochę „zupę ze wszystkiego”.
Otworzyli lodówkę i pomyśleli:
„A mamy to i to, tamto i siamto… Wrzućmy wszystko do gara, przecież wszystko jest dobre!” 😂
No i dostaliśmy komiks, w którym jest wszystkiego po trochu. W zamian za to mamy jednak mniej Deadpoola.
Brakuje mi przede wszystkim jego charakterystycznego, pyskatego humoru. A przecież to właśnie on jest jednym z jego największych atrybutów – podobnie jak czynnik gojący, którego również tutaj mało dostajemy.
Moim zdaniem grupa detektywistyczna i złoczyńcy odebrali Deadpoolowi kawał sceny. Co ciekawe, strony związane właśnie z nimi momentami bardziej mnie interesowały niż historia głównego bohatera.
🤔 Czy ten tom zasługuje na miano Must-Have?
Moim zdaniem – NIE!
Wcześniej przeczytałem „Deadpool zabija uniwersum Marvela” oraz „Deadpool zabija Deadpool” i w moich oczach ten tytuł wypada słabiej.
Nie dlatego, że historia jest zła – bo zdecydowanie nie jest. Problem polega na tym, że poprzednie opowieści dały mi coś, do czego się przyzwyczaiłem, a tutaj tego zabrakło.
Mam wrażenie, że twórcy za bardzo chcieli dobrze i zdecydowanie za dużo wrzucili do zaledwie pięciu zeszytów.
⭐ Moja ocena: 6,5/10
Podsumowując, w stylu mojego poprzedniego porównania:
Dobra była ta zupa, ale nie za bardzo wiem, co było jej głównym składnikiem. 🤦‍♂️😂