Maska Fudo

„Maska Fudo” to album osadzony w uniwersum znanym z „Legendy o Szkarłatnych Obłokach”. Ale – co ważne – można tę historię czytać zupełnie niezależnie. I nadal okazuje się znakomicie opowiedzianą i pięknie narysowaną opowieścią.

Niniejszy album rozwija historię jednego z bohaterów Legendy, ukazując jego genezę i drogę do znanego już czytelnikom Legendy statusu. Dla tych, którzy wcześniejszego albumu nie znają, to nadal atrakcyjny tytuł, pięknie osadzony w realach dawnej Japonii, z całym dobrodziejstwem lokalnego inwentarza. Jest w tej historii wszystko, co potrzebne dla dobrej opowieści. Jest przygoda, jest miłość, jest tragizm, jest śmierć. Są efektowne walki, są złożone polityczne intrygi, jest mroczna magia i palące łaknienie zemsty, Wszystko w scenerii dawnej Japonii, w zgrabnie nakreślonym klimacie tamtejszej kultury, z odpowiednim dla niej przerysowaniem, czy uwypukleniem mitycznych już wręcz umiejętności wojowników z tamtych stron.
Fabularnie to historia dosyć prozaiczna. Opowiada o pragnieniu zemsty, które prowadzi do coraz dalszego przesuwania granicy moralności i akceptowalności działań w dążeniu do celu. Tytułowa maska, będąca artefaktem uosabiającym mroczną, demoniczną siłę, coraz mocniej infekuje głównego bohatera, a on – co oczywiste, coraz bardziej zatraca się w trawiącym go mroku, zupełnie oddany pragnieniu znalezienia siostry, ale też jednocześnie skupiony na zemście za doznane przez jego najbliższych i jego samego krzywdy. Nie jest to motyw szczególnie oryginalny, nie jest nowy i przesadnie zaskakujący. Ale Saverio Tenuta zaskakująco dobrze sobie z nim poradził. Udźwignął ciężar tej prostoty i obudował go zgrabnym prowadzeniem historii, potrafiącej zainteresować czytelnika, mimo przewidywalności głównej linii fabuły. Ta opowieść gra oprawą, kontekstem, rozbudowaniem świata przedstawionego, osadzeniem go w egzotycznej, fascynującej kulturze, mocno zakorzenionej w mentalności potencjalnego odbiorcy (nie ma więc konieczności wprowadzania go w elementarne składowe świata przedstawionego). Dla nieznających głównej historii (Legendy...) to nadal zajmująca, spójna i czytelna opowieść, która potrafi urzec, potrafi fascynować i zachwycać, także wykonaniem graficznym.

Motyw drewnianej maski dającej niezwykłą moc jest w popkulturze znany. Tutaj jednak jest on silnie zakorzeniony przede wszystkim w kulturowym kręgu azjatyckim, co zdecydowanie nie tylko zmienia, ale i podbija wydźwięk samego symbolicznego przedmiotu. Odniesienie do bardzo silnie obecnych i mocno zakotwiczonych wątków demonów z japońskich wierzeń, które mają oddziaływać na posiadacza danego przedmiotu jest wcale nierzadkim motywem w japońskim folklorze i szerzej, w kulturze, od teatru począwszy, po znaczenie rytualne i magiczne. Dlatego też, wykorzystanie takiego artefaktu zdaje się być pomysłem trafionym, który narzuca określone osadzenie w kontekście kulturowym. A to z kolei prowadzi do lepszego przyswojenia całej opowieści, do wzmocnienia autentyczności jej przekazu.
Interesująca jest warstwa symboliczna – ta powolna, ale nieuchronna przemiana bohatera od wrażliwego dzieciaka, z głową pełną marzeń, do bezwzględnego zabójcy akcentuje przeświadczenie, że większość nie rodzi się zła, ale staje się taką pod wpływem okoliczności, środowiska, wychowania, czy w końcu cierpienia i ciężaru, jaki na nich spadnie. Nasze działanie, ale też postrzeganie i nastawienie do świata jest kształtowane przez czynniki zewnętrzne, na które często nie mamy wpływu. Ewolucja bohatera opiera się tutaj silnie na podwalinie społecznego i ekonomicznego statusu ( a ściślej – ich braku). Akcentowany jest też – może i nieco tendencyjnie, deprawacyjny wpływ władzy i bogactwa, który stanowi przecież swoistą prawdę uniwersalną i pewnego rodzaju gorzką oczywistość, jaką znamy choćby ze współczesności.

Graficznie to swoiste arcydzieło, nie pierwsze zresztą w przypadku oferty Lost In Time. W podobnej tonacji rysowane były takie komiksy, jak „Izuna”, czy „Dynastia Smoków” (że o „Legendzie o Szkarłatnych Obłokach” nie wspomnę). Malarski rozmach kreacji i zamiłowanie do detalu to charakterystyczne cechy zarówno wspomnianych albumów, jak i samej „Maski Fudo”. Dla miłośników wymienionych tytułów, niniejszy album jawi się jako pozycja obowiązkowa.
Pięknie gra tutaj plener, pięknie gra tło. Owszem, nie braknie epickich scen walki, ale to właśnie krajobrazy, tło kolejnych lokacji, odmalowywanych z istną pieczołowitością stanowią najmocniejszy punkt strony graficznej tego komiksu, dosłownie pozwalając nam wejść do tego na wpół magicznego, na wpół demonicznego świata przedstawionego. W połączeniu ze zgrabnie nakreśloną, żywiołową opowieścią przygodową, „Maska Fudo” okazuje się znakomitą lekturą. Z pewnością warto!