Moon Knight, tom 03

Trzeci tom serii “Moon Knight” ze scenariuszem Jeda MacKaya z pewnością potrafi zaskoczyć niektórymi wątkami dwóch dłuższych opowieści zebranych w niniejszym wydaniu zbiorczym. Problem w tym, że w różnych momentach potrafi również znużyć swoją fabułą, a to już ciężkie przewinienie.

Wracając myślami do pierwszego tomu tej serii wydawanej w ramach Marvel Fresh, teraz już wiem, że wracam do tego, co było w niej najlepsze. Pomysł z nowojorską Misją Moon Knight, która miała odkupić winy superbohatera z okresu “Avengers. Era Khonshu” bardzo dobrze się sprawdził - różni, pogubieni życiowo bohaterowie na tle tego głównego stanowili charakterystyczną gromadę. Znaleźli w końcu jakiś sens w życiu, znaleźli odpowiedniego przewodnika. I to się sprawdzało.

Jednak zawsze istnieje granica - kolejni przeciwnicy, kolejne wyzwania ponad siły, kolejne komiksowe plansze na których toczą się efektowne z założenia walki, aż w końcu zaczynamy tego nie ogarniać. Kto walczy, dlaczego, w imię czego niby powinno być istotnre a jednak przestaje takie być - po prostu w komiksie superbohaterskim musi się dziać, musi być akcja i kolejni przeciwnicy, którzy ostatecznie zlewają się w jedno. Jed MacKay jakby to wyczuł i tym razem prowadzi swojego bohatera do punktu przełomowego, co nawet widać po tytułach poszczególnych historii - “Ostatnie dni Moon Knighta”, czy “Miasto umarłych” (to drugie jest akurat fabularną i chronologiczną zmyłką, bo jego fabuła dzieje się zaraz po pierwszym zeszycie (z numerem 24) z niniejszego albumu.

Mamy tu kolejnego przeciwnika, Czarne Widmo - zaczynając lekturę nie byłem wcale pewien, czy pojawił się on już w poprzednim tomie, czy to jednak ktoś nowy. Zresztą okazuje się to nie aż tak ważne. Ważne zaś jest, by skupić się mocno na podawanej kilkutorowo fabule, skacząc między retrospekcjami, a tu i teraz. I przez jakiś czas naprawde nie można tego co się dzieje ogarnąć, nawet jeśli historia z przeszłości Marca Spectora, kiedy nie był jeszcze superbohaterem okazuje się być intrygująca. Podejrzewamy oczywiście, że w jakiś sposób przeszłość musi się połączyć z tym, co wydarza się obecnie wokół superbohatera. No i pewnie, że się łączy, ale w pewnym momencie łapiemy się na myśli, czy to wszystko ma jeszcze sens.

Pojedynek z Czarną Maską realizowany przez kolejne zeszyty jest ciężki i poszatkowany narracyjnie, ale musi taki być, skoro prowadzi w stronę ostatecznych rozwiązań. To co dzieje się z bohaterami z Misji Moon Knight, co dzieje się z powracającym Zodiakiem jest tylko tłem (choć akurat Zodiak dostaje w tym tomie najciekawsze rozwiązanie fabularne). Może jedynie druga pięść Khonshu, czarnoskóry Yehya Badr pełni tu bardziej równorzędną rolę, a jego sesje terapeutyczne są równie ciekawe co te, których doświadczał Mark w pierwszym tomie. W każdym razie, to właśnie Marc Spector ma tu być najważniejszy - jego walka, jego rozszczepiona osobowość, jego dylematy. A naprawdę wygląda to tak, jakby był bezwolną marionetką, ofiarą jakiegoś fatum wykorzystywaną w kolejnych starciach, wyżej i wyżej na drodze do siedziby Czarnej Maski. Aż w końcu i czytelnik doznaje rodzaju rozdwojenia.

Bo w chwili, kiedy przerywam lekturę i zaczynam kartkować ów komiks, to jest on naprawdę fascynujący - skąpany w nietypowej palecie barw, z kadrami na których zamiast tła są ekspresyjne smugi kolorów - jakby zewnętrzny świat wokół bohatera przestawał istnieć albo po prostu widzimy go tak, jak on - oto szalony, surrealistyczny świat Moon Knighta, który obrazowo pokazuje na stronie tytułowej komiksu, Bill Sienkiewicz.

Ale jest też druga strona medalu - jakiś rodzaj męczarni w tej wspólnej podróży z głównym bohaterem - tracimy w niej poczucie sensu, czujemy się jak w scenariuszowym koszmarze, narracja się nie klei, podane jest to wyjątkowo ciężką ręką, bez płynności, w jakiejś nieprzyjemnej szarpaninie. I teraz pytanie - czy to może specjalny zabieg scenarzysty? Czy może tak bardzo chce pociągnąć do finału opowieści, że przestaje nad nią panować i zwala na głowę bohatera i czytelnika jakiś popkulturowy strumień narracyjnej świadomości, czy raczej wir - który może ich obu pochłonąć? Zaprawdę niełatwe czytelnicze doświadczenie, z którego wybawieniem wydawało się być pieciozeszytowe “Miasto umarłych” - ale nie było. Nawet nie mam siły o tej części pisać - w świecie umarłych jest bowiem superbohaterszczyna na pełnej, wzniosła misja, była ukochana Marca, zmarły i z tego powodu pałający żądzą zemsty brat Spectora - wszyscy na wszystkich w nieustannej akcji. - O bogowie! - jęknałem kończąc tę lekturę o nomen omen egipskich bogach. - Mam na razie dość Moon Knighta.

Choć nie będę się oszukiwał - jak tylko pojawi się nowy tom i tak będę musiał sprawdzić, co wydarzyło się po historii o ostatnich sekundach Moon Knighta,.