Po ucieczce z Alcatraz

Komiks Po Ucieczce Z Alcatraz używa skutecznego wabika - nakreślając opowieść po opowieści i dając czytelnikowi sposobność by wniknąć i poznać losy ludzi, którzy są po dziś dzień wielką niewiadomą. Uciekinierzy z najlepiej strzeżonego więzienia świata. Dokonali niemożliwego a słuch po nich zaginął.

Autorzy przedstawiają więc swoją wizję, jak to się dalej potoczyć mogło. I nie jest to opowieść o dobrych ludziach. Cały komiks w zasadzie jest pozbawiony „tych dobrych, słusznych i moralnych”

I to ciekawy zabieg, bo scenariusz wciąga niesamowicie, nie dając czytelnikowi nikogo, komu chciałoby się kibicować. Jest na tyle dynamicznie - mimo dość prostej fabuły - że włącza się syndrom kolejnej strony. Odnoszę wrażenie, że każda plansza jest istotna i coś wnosi. A to duża wartość w komiksowym dziele.

Znam film z Clintem o Wielkiej Ucieczce - podobał mi się. Motyw również mi leży. Jest coś przyciągającego w opowieściach o uciekaniu z miejsca, z którego teoretycznie uciec nie sposób.

W opisywanym komiksie jest niespełna kilkanaście kadrów z samym brawurowym opuszczeniu zakładu karnego. Opowieść skupia się na tym, co było dalej i ciągnie dwa wątki jednocześnie - agenci federalni mają tutaj swoją własną „pogoń za wolnością” - co tylko urozmaica całość.

A wizualnie to jest miazga kapitalna. Ręczna robota akwarelą sprawia, że nie sposób się nie zachwycać. Coś pięknego. Czysta sztuka ilustracji komiksowej. Aż się zagłębię w Hrabstwo Harrow (ten sam ilustrator) bo swego czasu sobie to odpuściłem, ale skoro Tyler Crook potrafi aż tak ładnie, no to wiadomo, że trzeba.

Wysoka półka dobrego komiksowego, zamkniętego fabularnie i dopieszczonego czytadła. Taki „pełny” i solidny komiksior, do którego wrócę pewnikiem jeszcze nie raz.

Więcej na IG: @znakiem_tego