Remina. Gwiazda piekieł

Remina - manga o dwóch gwiazdeczkach. Pierwszą z nich jest świeżo odkryta planeta, nazwana imieniem córki naukowca, który ją w odmętach kosmosu dojrzał. Druga to owa córka, która stała się celebrytką w międzyczasie, kiedy ta pierwsza gwiazdeczka zaczęła zbliżać się do Ziemi, celem jej zniszczenia.

Remina to również dwa główne wątki przewodnie, ciągnące tą szaloną mangową jazdę bez trzymanki. Pierwszy z nich to koniec świata, gdyż nowa planeta to taki potwór.. z oczami i jęzorem. Drugim zaś to polowanie na córkę naukowca, która ma przechlapane po całości.

Serio, przy drugiej lekturze Reminy jakoś tak bardziej zwracałem uwagę na cierpienie Reminy - dziewczyna przez cały czas ucieka przed ludźmi, którzy mają nasrane w baniakach, ciągle ją łapią, robią BUBU, po czym znów ucieka, ale łapią i znów BUBU. No mogłoby to być przykre..

…gdyby nie fakt, że lektura Reminy to groteskowe dziwadło, które samo w sobie jest kapsułką czarnego humoru w dużej części. Zachowanie ludzkości spowodowane informacją, że wnet nastąpi koniec świata - jest przesadnie.. głupie i wręcz komiczne.

A motyw planety? No ludzie… Planeta ma język i następuje.. SROGIE LIŹNIĘCIE! A takie liźnięcie Ziemi przez inną planetę - większą o milionkroć od Naszego księżyca ma swoje konsekwencje. Zwiększa się ruch obrotowy Ziemi, następuje kataklizm i w ogóle jest masakracja masakryczności masakrycznej.

I to w Reminie jest tak absurdalnie.. wciągające. Moja ponowna lektura tej opowieści była tak samo przyjemna jak pierwsza. Z zupełną ciekawością doczytałem do końca, mimo iż wiedziałem, jak się to wszystko skończy.

Junji to jednak Junji - ten to potrafi czytelnika zatrzymać do stron ostatnich. Skubany wszystko robi sam. Nie dość że scenariusze tak świetnie rozpisane, to jeszcze rysunek - wcale nie na pół gwizdka. Niektóre plansze to przecież pełna szczegółowość i milion kreseczek dopieszczających całość. Gdzieżby niektórym mangom do poziomu rysunku JI.

Uwielbiam.
Więcej na IG @znakiem_tego