Runaways, tom 01

RECENZJA: „Runaways” tom 1 (wydanie Egmont)
Przeczytałem komiks, który od dawna chodził mi po głowie. Lista moich komiksowych zachcianek rośnie z miesiąca na miesiąc, w kolejce zakupów czeka masa tomów z Punisherem, Daredevilem czy Spider-Manem. Dlaczego więc mój wybór padł akurat na trzy tomy „Runaways” wydane przez Egmont w latach 2018-2019? Wygrała moja lekka obsesja na punkcie chronologii i chęć posiadania kompletnej historii wydanej po polsku na już! Dodatkowo w 2023 roku obejrzałem serial na ich podstawie i bardzo polubiłem te postacie. Musiałem sprawdzić pierwowzór😅

Album zawiera zeszyty: Runaways (vol.1) #1-18 (2003-2004 r.).
✍️ Scenariusz: Brian K. Vaughan
🎨 Rysunki: Adrian Alphona (zeszyty #1-10, 13-18) oraz Takeshi Miyazawa (zeszyty #11-12)
🎨 Okładki: Jo Chen

Jak zawsze recenzja jest w 100% bez spoilerów!

📖 O co tutaj chodzi?
Grupa sześciu nastolatków odkrywa potworną prawdę. Ich rodzice, na co dzień postrzegani jako wzorowi, bogaci i ułożeni obywatele, w rzeczywistości prowadzą tajną organizację przestępczą o nazwie Pride. Dzieciaki nie zamierzają bezczynnie na to patrzeć. Uciekają z domów i łączą siły, aby wspólnie rozprawić się z własnymi rodzicami.

👍 Co mi się podobało?
✍️ Scenariusz: Sięgając po ten komiks, wiedziałem, że to historia stworzona z myślą o młodzieży. Ale jako ojciec trójki dzieci spojrzałem na to trochę z innej strony. W delikatnym stopniu to lektura również dla rodziców nastolatków pozwalająca zobaczyć, jak dzieci mogą na nich patrzeć i z jakimi problemami się zmagają. Sam scenariusz trzyma w napięciu. Z zeszytu na zeszyt czuć rosnące zaangażowanie w oczekiwaniu na finał, a dzieciaki świetnie uczą się współpracy, choć nie brakuje tu dramatów i potknięć. Vaughan stworzył genialnie różnorodną ekipę, która różni się zainteresowaniami, wartościami, poglądem i stylem. Ponadto wielki plus za to, że znani herosi Marvela pojawiają się tu tylko symbolicznie i w małych wątkach. Seria nie jest nachalnie wypchana logotypami, dzięki czemu czuć, że to opowieść w 100% o uciekinierach. Wątki romansowe na poziomie nastolatków też mi nie przeszkadzały, idealnie pasowały do klimatu. Dostajemy tu też świetną gatunkową mieszankę: od magii, przez kosmitów, aż po zaawansowaną technologię, wampiry a nawet stworzenie z przyszłości!
🎨 Rysunki: Na ogromną pochwałę zasługuje mimika postaci, która była niezwykle wyrazista i w pozytywny sposób wyróżniała się na kadrach. Drugi plus leci za stylówe bohaterów. Garderoba każdego z nich doskonale podkreślała ich unikalną osobowość. Z każdym zeszytem bohaterzy byli na ilustarcjach przedstawiani coraz bardziej dojrzale. Rysownik dbał też o spójne szczegóły w tle na przestrzeni wielu zeszytów, a ułożenie kadrów nie jest monotonne. Bardzo podobały mi się okładki Jo Chen, które znacząco się różnią od tego co prezentuje opowieść.

🤷‍♂️ Minusy.
W warstwie graficznej mam delikatnie mieszane uczucia. Kreska Adriana Alphony jest momentami „poszarpana” i mało dokładna. Często miałem wrażenie, że rysowane pomieszczenia co kadr zmieniają swoją wielkość, jakby się rozciągały i zwężały. Moje oko wyłapało też kilka drobnych błędów takich jak znikający nagle wykrzyknik na koszulce Alexa (choć przy całości detali przymykam na to oko). W zeszytach #11-12 dostajemy zmianę rysownika na Takeshiego Miyazawę. Jego styl jest prostszy i bardziej czysty, co początkowo mocno mnie wybiło z rytmu, ale po kilku stronach dało się przyzwyczaić. Ostatni zgrzyt to przedstawienie starożytnych bóstw Gibborim. W mojej ocenie wyszły zbyt bajkowo. Od tak potężnych istot powinno siać grozą, a odniosłem wrażenie, jakby wycięto je z innej bajki i wrzucono do tego komiksu. Ilustracje są dobre, ale to nie jest styl, który w 100% pobudza moją wyobraźnię.

🤔 Czy ten zakup był udany?
Mimo pewnych uwag do rysunków, uważam ten komiks za bardzo dobrą pozycję. Scenariusz robi tutaj genialną robotę i tak mocno mnie wciągnął, że w pewnym momencie przestałem analizować kreskę i po prostu chłonąłem historię. Już nie mogę się doczekać, aż złapię za drugi tom!

⭐ Moja ocena: 8/10