Saint-Elme #04

To już przedostatni tom, więc koniec jawi się na horyzoncie całkiem blisko. Choć wizja staje się coraz bardziej mglista. Tak naprawdę dopiero teraz można pokusić się o stwierdzenie, że miasteczko Saint-Elme przypomina klimatem niezapomniane Twin Peaks.
Fabularnie jest to ciągle bardzo zręcznie napisany komiks. Nie ma dłużyzn, akcja sprawnie biegnie do przodu, a tam gdzie należy, zwalnia do odpowiedniego tempa. Jesteśmy, a może tylko nam się wydawało, że byliśmy, jako czytelnicy coraz mądrzejsi, coraz więcej klocków było już na swoim miejscu. I właśnie w tym momencie autor odsłonił kilka nowych pomysłów i wskazówek, sugerujących, że to co braliśmy dotychczas za pewnik, może okazać się czymś zupełnie innym w rzeczywistości Saint-Elme. Chyba właśnie nadchodzi moment, w którym możemy spodziewać się niespodziewanego. Mam tylko cichą nadzieję, że scenariuszowo te pomysły dobrze zagrają.
Muszę wreszcie pochwalić Serge`a Lehmana za kreację niezmiernie ciekawych i niezapomnianych bohaterów. Udało się stworzyć postacie bardzo wyraziste, które zapadają w pamięć. Panujący wokół nich klimat jest wręcz namacalny i pozwala bardzo szybko utożsamiać się z nimi, z ich decyzjami. Nawet jeśli dopuszczają się rzeczy strasznych, to przynajmniej jesteśmy w stanie zrozumieć ich intencje. Sami przyznajcie, taki Derwisz na przykład to postać bardzo niejednoznaczna, chwilami wręcz szalona, ale mająca w sobie tyle dzikiego magnetyzmu. A przecież są też tajemniczy bracia Sangare, stanowiący coraz większą zagadkę. Albo demoniczny Gregor Mazur, nestor rodzinnego interesu Saxów, wyjęty wprost z koszmarnego snu. To tylko trzy przykłady, a ciekawych postaci jest tu znacznie więcej.
Jestem bardzo ciekawy finału tej historii. Mówiąc szczerze, po tym co wydarzyło się w czwartym tomie, nie mam zielonego pojęcia czego się spodziewać po finałowej części. Nadal jednak uważam serią za bardzo dobrą, bawię się przy niej świetnie. Pozostaje tylko pytanie: jaka będzie finalna konkluzja tej zabawy.