Ta teksańska krew #02

Drodzy fani komiksów, otóż - jak głosi wpis: coś gnije w stanie Teksas.
No i prawda to, gnije.
Nie zmyślają.

Gdyż tandem Chrisa i Jacoba już można śledzić i oczekiwać na kolejne ich twory. Świetna kooperacja między rysunkiem a scenariuszem jest wyczuwalna już po kilku stronach.

Scena kończąca wątek pierwszy bardzo wymowna, już wiedziałem, że to komiks „na tak”

Ta Teksańska Krew zapowiada nielichą serię. Mocno, dosadnie, brutalnie i bez ceregieli nakreślone są tu sprawy i sprawunki, które śmiało zaczynają od kryminału, na mocnym dramacie kończąc.

Joe Bob, starszy już szeryf hrabstwa Ambrose, ma swoją intuicję i doświadczenie wyrobione przez lata. On jest głównym protagonistą - przyjemny, charakterny staruszek. Do miasteczka, po długim czasie nieobecności, wraca młody pisarz, który właśnie stracił brata. Chce dowiedzieć się, co się stało - chociaż los mu podpowiada, że starych rodzinnych spraw lepiej nie rozdrapywać.

Ale Randy jest mądrzejszy i to są jego ostatnie szczęśliwe dni.

168 stron, każda istotna, nie ma kiedy się ponudzić. Mimo, że to w zasadzie prosta opowieść, można nieco przeczuć, zanim zacznie się dziać gęste - to scenariusz umiejętnie rozpisany wciąga nielekko. Chris czuje komiksowe medium i widać to najpełniej przy świetnie wyważonych i prowadzonych dialogach.

Rysunkowo jest poprawnie, czysto i nad wyraz czytelnie. Kolory budują klimat, a zabawa kadrem dopieszcza całości, kiedy robi się grubo. Chociaż nie jest zaskakująco ani oryginalnie, to mnie się podoba i pod okiem leży elegancko.

Aż szkoda, że tak szybko się kończy. Mamy tutaj dwie opowieści, krótką i długą. Obie łączy Joe Bob, a całość przypomina mi trochę To Nie Jest Kraj Dla Starych Ludzi, głównie przez szeryfa - zmęczonego życiem, którego nic już nie zaskoczy. Główny wątek jest zamknięty, więc następne rozdziały zapewne zaserwują coś innego. Oby, bo dobre to było.

Takich komiksów wincyj!

Więcej na IG: @znakiem_tego