Ta teksańska krew #02

Drugi tom „Tej teksańskiej krwi” zabiera nas w przeszłość szeryfa Joe Boba Coatesa, przypominając, że niektóre sprawy, choćby od ich zakończenia minęły całe dekady, potrafią prześladować człowieka do końca życia.

Kiedy przeprawiałem się przez pierwszy tom „Tej teksańskiej krwi” miałem nieodparte wrażenie, że to jeden z tych komiksów, które doskonale wiedzą, czym chcą być. Chris Condon i Jacob Phillips stworzyli kryminał przywodzący na myśl najlepsze dokonania braci Coen, ze szczególnym wskazaniem na „Fargo”, umiejętnie łącząc ponurą historię z przemykającą tu i ówdzie ironią oraz całkiem pokaźną dawką czarnego humoru. Przede wszystkim jednak wprowadzili nas w życie Joe Boba Coatesa, leciwego i nieco zrezygnowanego szeryfa hrabstwa Ambrose, który na przestrzeni swojej wieloletniej służby zdążył zobaczyć chyba wszystko, co najgorsze w ludzkiej naturze.

Jakby na dowód tego, drugi album pozwala nam zajrzeć w jego przeszłość znacznie głębiej, sięgając do sprawy, której wspomnienie nie daje mu spokoju nawet po upływie wielu lat. I choć Condon zachowuje charakterystyczne dla poprzednika, rozładowujące napięcie elementy humorystyczne, tym razem proponuje historię zdecydowanie mroczniejszą, w której miejsce prowincjonalnych kryminalnych porachunków zajmuje coś znacznie bardziej niepokojącego.

Wszystko zaczyna się od śledztwa, które stopniowo odsłania przed Joe Bobem przerażający obraz wydarzeń związanych z tajemniczymi rytuałami i majańskimi bóstwami w tle. Im więcej szczegółów wychodzi na jaw, tym trudniej traktować mu jednak całą sprawę jak kolejną zbrodnię, za którą stoją zwyczajni, choćby najbardziej zwyrodniali ludzie. Condon bardzo umiejętnie wykorzystuje przy tym motywy okultystyczne, nie pozwalając nam do końca rozstrzygnąć, czy mamy do czynienia wyłącznie z szaleństwami ludzkiego umysłu, czy może za wszystkim kryje się coś, czego racjonalnie wyjaśnić zwyczajnie nie sposób.

Pod tym względem „Ta teksańska krew” ociera się momentami o atmosferę pierwszego sezonu „Detektywa”. Podobnie jak w serialu Nica Pizzolatto, rzeczywistość prowincjonalnej Ameryki zaczyna tutaj stopniowo nabierać niemal metafizycznego wymiaru, a kolejne odkrycia prowadzą bohaterów coraz głębiej w ciemność. Co ważniejsze, autorzy nie potrzebują do tego jednoznacznego potwierdzania obecności sił nadprzyrodzonych. Wystarczy im odpowiednio zasugerować pewne możliwości i pozostawić kilka niepokojących szczegółów bez wyjaśnienia, by pozwolić żeby wyobraźnia czytelnika zrobiła resztę roboty.

Bardzo dobrze wypada również sama konstrukcja narracyjna. Całą historię poznajemy bowiem za sprawą retrospekcyjnych wspomnień Joe Boba, który po latach wraca myślami do wydarzeń odciskających na nim tak głębokie piętno. Condon regularnie przenosi nas pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, pozwalając z jednej strony obserwować przebieg dawnego śledztwa, z drugiej zaś przyglądać się temu, jak po upływie czasu postrzega je sam szeryf. Dzięki temu otrzymujemy nie tylko zapis kolejnych wydarzeń, ale też obraz człowieka próbującego zrozumieć coś, z czym być może nigdy nie zdoła się pogodzić.

Swoją cegiełkę dokłada tu oczywiście Jacob Phillips, którego oprawa graficzna znakomicie współgra z charakterem opowieści. Jego rysunki nie próbują epatować przesadną szczegółowością, ale za to doskonale oddają atmosferę teksańskiej prowincji, gdzie pozornie zwyczajna codzienność może w jednej chwili odsłonić wyjątkowo paskudne oblicze. Szczególnie dobrze wypada operowanie światłem i kolorem, dzięki któremu kolejne sceny nabierają niemal namacalnego ciężaru. Phillips potrafi też odpowiednio wyeksponować ciszę i pozornie nieistotne momenty, pozwalając, by napięcie budowało się nie tylko poprzez dialogi czy wydarzenia, ale również sam obraz.

Drugi tom „Tej teksańskiej krwi” jest więc kontynuacją o tyle interesującą, że zamiast zwyczajnie powielać rozwiązania znane z poprzednika, wykorzystuje jego największe zalety do opowiedzenia historii o znacznie cięższym kalibrze. Nadal mamy tu charakterystyczną dla serii ironię i prowincjonalny koloryt, ale tym razem zostają one podporządkowane opowieści o zbrodni, której konsekwencje wykraczają daleko poza samo śledztwo. Condon i Phillips udowadniają przy tym, że potrafią znakomicie odnaleźć się na pograniczu kryminału i okultystycznego thrillera, nie rezygnując z wiarygodności swoich bohaterów. A że przy okazji pozwalają nam jeszcze lepiej poznać Joe Boba, którego trudno nie darzyć coraz większą sympatią? Tym lepiej. Po dwóch albumach hrabstwo Ambrose pozostaje miejscem, do którego zdecydowanie warto wracać… choć prawdę mówiąc, samemu chyba wolałbym trzymać się od niego jak najdalej.