Utracone wieki. Wydanie zbiorcze

Utracone Wieki to przede wszystkim opowieść drogi. Elaine z Klanu Wrzosowisk postanawia kontynuować dzieło swojego ojca i odnaleźć zaginione zwoje, które być może pozwolą ludzkości ponownie ewoluować.

Bo musicie wiedzieć, że świat w roku tysięcznym został zresetowany przez ogromny kataklizm. Cywilizacja legła w gruzach, a kilka tysięcy lat później ludzie wiodą koczownicze życie, kierując się zupełnie innymi zasadami. Tu i ówdzie można jeszcze natrafić na relikty „Utraconych Wieków”, ale ogólnie ludzkość utknęła na dość prymitywnym etapie.

Pierwsza połowa komiksu to właśnie podróż bohaterki, napędzana tragicznymi wydarzeniami. Początkowo nie spodziewałem się, jak dobry okaże się ten komiks. Dopiero mniej więcej w połowie zaczynamy dostawać ten naprawdę rewelacyjnie przedstawiony i (co najważniejsze) przemyślany w najdrobniejszych szczegółach świat. Oj, zrobiło to na mnie duże wrażenie.

Trochę gorzej wypada natomiast kreacja postaci. Jest ich sporo, ale nie zawsze dostajemy wystarczająco dużo czasu, żeby naprawdę się z nimi zżyć. Przez to kolejne tragiczne śmierci nie mają takiej siły i dramatyzmu, jakie mogłyby mieć.

Rysunki są bardzo dobre, choć momentami lekko surowe, co ma swoje uzasadnienie w historii. Pod koniec robi się jednak naprawdę epicko.

Najbardziej podoba mi się jednak to, jak Utracone Wieki potrafią skłonić do zastanowienia się nad tym, czym właściwie jest nasza obecna cywilizacja i co tak naprawdę my już utraciliśmy.

Zwarta, kompletna i mega przemyślana opowieść, która potrzebuje trochę czasu, żeby pokazać, co tak naprawdę ma do zaoferowania. Świetna rzecz.