Wieloryb

Mateusz Czechowicz:

Każdy z nas potrzebuje miłości. Z tym zdaniem raczej nikt się nie będzie kłócił. Jedno z najgorszych uczuć, to kiedy wraca się do domu i nie ma się do kogo odezwać, do kogo przytulić, z kim zjeść wspólny obiad. Samotność potrafi być wyniszczająca, bo nawet mając grupę przyjaciół, to nie są oni w stanie zastąpić w pełni romantycznej pustki. A o tym i czy da się od tego uczucia samotności w końcu uwolnić, próbuje opowiedzieć “Wieloryb” autorstwa Frederika Hautina (scen.), Hanne Dewachter (rys.) i Gerardo Alba Rojasa (kol.), w przekładzie Olgi Niziołek. I choć stara się i momentami jest to historia poruszająca, to moim zdaniem popełnia kilka błędów. Zanim jednak przejdę dalej muszę ostrzec o spoilerach.

Głównym bohaterem jest Egbert Monk. Właśnie kończący 40 lat facet, którego jak można wyczytać z tyłu okładki miłość po prostu nie znalazła. Od razu wiadomo, że go to cholernie boli i raczej z tego powodu egzystuje niż żyje. Wskutek rozmowy, którą podczas swojej imprezy odbywa z przyjaciółką - Libs, idzie do wróżki. Po wyciągnięciu karty Śmierci, która ma w jego wypadku oznaczać zmianę, znajduje przy swoim oknie latającego wieloryba, który ma być katalizatorem tych zmian.

Z tego punktu można by pójść kilkoma torami. Możnaby pokazać kompletną przemianę bohatera, który dzięki temu znajduje swoją miłość. Możnaby spróbować go zeswatać z jego miłostką sprzed lat. Ale “Wieloryb” idzie inną ścieżką. Autorzy próbują pokazać, że czasami trzeba odpuścić. I osobiście nie wiem czy to był najlepszy wybór, bo zostawia czytelnika z poczuciem, że jednak może być dla niego za późno na pokonanie samotności. Przynajmniej ja tak to odebrałem i nie wiem czy zgadzam się z takim morałem.

Bo nasz bohater to nie jest jakiś zupełny odludek i dziwak. Ma on grupę przyjaciół, którzy są dla niego wsparciem i organizują mu niespodziankę. Jednak jak każde, kto zbyt długo przebywa w tej formie osamotnienia, widok rodzin czy par wcale nie przynosi szczęścia. Wręcz przeciwnie, dołuje go to jeszcze bardziej. Jest to uczucie, z którym mogę się głęboko utożsamić. Owszem, kibicuje się im i cieszy ich szczęściem. Ale towarzyszy temu kłucie w sercu, że samemu się tego nie ma. Niestety postanowiono dopisać Egbertowi jedną, moim zdaniem dość odpychającą cechę. Od 20 lat podkochuje się w tej przyjaciółce, która wysłała go do wróżki. Rozumiem czemu to jest w tej historii, ale niestety trochę podminowuje jej wydźwięk.

Mam wrażenie, że wiem co autorzy chcieli przekazać tą historią. Że nie jesteśmy tylko swoją samotnością i nie możemy jej się poddać. Ale niestety to nie wybrzmiewa tak jak powinno. Po pierwsze, opowieść ta się kończy, że z jednej strony Egbert przestaje gonić za tą młodzieńczą miłostką co jest w gruncie rzeczy dobre. Ale jak dla mnie, to wygląda jakby w ogóle odpuścił i zaakceptował życie w samotności. Fajnie, że spełnił swoje marzenie i trafił na szczyt Kilimanjaro, ale nie tego oczekiwałem po zakończeniu. Do tego na koniec mamy moim zdaniem kompletnie zbędną scenę, kiedy Libs biegnie pod drzwi Egberta i próbuje się do niego dobić. W moich oczach to tani i zupełnie zbędny zabieg, który nie wnosi nic za bardzo do tej opowieści.

Jeśli miałbym określić jednym słowem “Wieloryba” to bym powiedział, że jest interesujący. Mi nie wszystko w tym tytule podeszło, ale zwłaszcza na początku docierał do mnie. Nie są to uczucia, które lubię czuć, ale wywołało to u mnie emocje, a to trzeba docenić. Niestety później historia idzie w takie rejony, że nie mogę powiedzieć, że mi się w pełni podobało. Jest to jednak tytuł moim zdaniem mocno otwarty na różne interpretacje, więc jestem w stanie sobie wyobrazić, że ktoś go uzna za fantastyczny. Ja lektury nie załuję, nawet jeśli niekoniecznie podniosła mnie ona na duchu. A wręcz przeciwnie.