Mieszko #04: Zbrodnia

Kolejny tom polańskiej sagi nosi złowieszczy tytuł „Zbrodnia” i daje wyraźny sygnał czytelnikowi, czego można się spodziewać. Choć w gruncie rzeczy dla tych, którzy znają już tę serię to nic zaskakującego. Tutaj przecież trup ściele się gęsto od samego początku. Bynajmniej, nie krytykuję, raczej stwierdzam fakt. Takie czasy, taka konwencja.
Podobnie jak we wcześniejszych tomach fabułę nakręcają przede wszystkim intrygi i spiski. Nad Mieszkiem zbierają się czarne chmury, ujawnia się coraz więcej przeciwników wyboru dokonanego przez Siemomysła. Wątek Zdziebora, choć krótki, jest bardzo treściwy i dzięki niemu poznajemy nową bohaterkę, która odwagą nie ustępuję najmężniejszym wojom. Dostrzegam tutaj duży potencjał i coś mi się zdaje, że może to być para, która w przyszłości będzie miała sporo do powiedzenia w sporze o koronę. Dla mnie jednak najciekawszy w tym albumie był fragment ukazujący gród Radogoszcz i zjazd, który tam się odbył. Autor poświęcił sporo miejsca na pokazanie wrogów Polan, na ich wewnętrzne rozgrywki i w końcu na wybór nowego wodza, który poprowadzi ich przeciwko znienawidzonym plemionom. Jak widać, w czwartym tomie dzieje się sporo. Fani serii powinni być zadowoleni, bo autor trzyma poziom, do którego przyzwyczaił nas we wcześniejszych częściach.
Odnośnie strony graficznej mam wrażenie, że jest coraz lepiej. Szczególnie postacie i ich twarze wyglądają coraz lepiej. Natomiast szerokie plany nadal są wyśmienite: piękne kadry z wiekowymi puszczami, zielonymi łąkami i jeszcze te urokliwe słoneczne barwy.
Bardzo chciałbym się nad tym albumem tylko zachwycać, ale niestety jeden, w gruncie rzeczy mało istotny szczegół, który popsuł mi całą zabawę. Bardzo rozczarował mnie sposób rozstrzygnięcia ostatniego pojedynku, dosłownie ostatnia kartka. Nie wiem, ale jak dla mnie coś tam się wyraźnie „gryzie”. Jestem świadomy, że to pierdoła. „Mieszko” to nadal wyróżniająca się seria komiksowa, zapewniająca solidną rozrywkę. Ale ja akurat zwracam uwagę na szczegóły i ten mały zgrzyt sprawił mi spory zawód. Ale pewnie znowu się czepiam.