Belzebubs #02: Złego diabli nie biorą

Belzebubs Tom 1 i 2.
Pierwszy tom Belzebubs na początku nie przypadł mi do gustu. To właściwie ogromny zbiór krótkich, jedno/dwustronicowych gagów o nieporadnym blackmetalowym zespole, z gdzieś tam poukrywaną, ledwo zarysowaną historią w tle. Jasne, śmiałem się nieraz do łez, humor trafiał do mnie bez problemu, ale mimo wszystko czułem lekki niedosyt. Spodziewałem się czegoś bardziej spójnego fabularnie, a dostałem raczej luźną składankę żartów.

I wtedy wchodzi tom drugi i nagle wszystko zaczyna się układać. Historia nabiera sensu, a uwaga przesuwa się wyraźnie w stronę fabuły. Na pierwszy plan wychodzą relacje rodzinne: dorastanie dzieci, pierwsze zauroczenia, no i rodzice, którzy średnio potrafią się z tym pogodzić. Nadal dostajemy masę gagów, ale tym razem czuć, że są one częścią większej całości, a nie tylko zbiorem luźnych pomysłów. Dzięki temu oba tomy zaczynają się ze sobą łączyć i finalnie tworzą jedną, naprawdę przyjemną historię o nietypowej, metalowej rodzince.

Jeśli chodzi o ilustracje, tutaj od początku do końca jest świetnie. Styl jest konsekwentny, dopracowany, z jednej strony mroczny, z drugiej absurdalnie zabawny. I co najważniejsze, mimo tej całej metalowej estetyki, całość jest po prostu przyjemna.

Na koniec warto podkreślić, że to komiks nie tylko dla metalowców. Jasne, oni wyłapią najwięcej smaczków i będą mieli dodatkową frajdę, ale reszta czytelników, a szczególnie rodzice, też znajdzie tu sporo dla siebie. Wszystko jest maksymalnie przerysowane, ale w ten dobry, ciepły sposób, który bardziej bawi niż odstrasza.

Komiks ten jak i setki innych zobaczcie na moim Instagramie: Lukkegeek