#DRCL midnight children #03

Po dwóch pierwszych tomach sięgnąłem po trzeci już trochę „na pewniaka” — i dobrze, bo seria nadal trzyma swój bardzo charakterystyczny klimat. Gotycka atmosfera wciąż robi robotę, a momentami jest nawet jeszcze cięższa i bardziej niepokojąca niż wcześniej.

Największa zmiana to tempo — ten tom wciąga wyraźnie bardziej niż poprzednie. Czuć, że historia zaczyna się naprawdę rozkręcać, wątki nabierają znaczenia, a napięcie rośnie. Do tego dochodzi ciekawa, dość oryginalna interpretacja motywu Draculi, która nadaje całości świeżości i wyróżnia serię na tle innych.

Na plus zdecydowanie też warstwa wizualna — kadry są bardzo ładne, momentami wręcz hipnotyzujące, a elementy horrorowe wypadają naprawdę solidnie i potrafią zbudować klimat.

Niestety, nadal mam lekki problem z relacjami między bohaterami. Niektóre interakcje potrafią być trochę „cringe’owe” i wybijać z klimatu — choć możliwe, że to po prostu kwestia tego, że jestem już trochę za stary na teen dramy 😄

Mimo tego trzeci tom odbieram bardzo pozytywnie. Seria wyraźnie nabiera rozpędu i coraz bardziej wciąga — zdecydowanie chcę czytać dalej.