100 naboi, tom 05

Pojęcie dzieła kultowego jest w dzisiejszych czasach niestety mocno wyświechtane. Zewsząd jesteśmy bombardowani sloganami o kultowych utworach, których kultowość niestety ulatnia się równie szybko jak pamięć o nich. Mam jednak głębokie przekonanie, że seria „100 naboi” w pełni zasługuje na włączenie do kanonu komiksu sensacyjno-kryminalnego, a nazwanie jej kultową nie jest w żadnej mierze stwierdzeniem na wyrost.
Jak łatwo się domyślić po wstępie, jestem usatysfakcjonowany finałem tej opowieści. Brian Azzarello dowiózł historię do końca, ani na moment nie gubiąc specyficznego charakteru swojej morderczej układanki. „100 naboi” nie kończy się w sposób oczywisty, ale też chyba nie można było oczekiwać tutaj prostych rozwiązań. Mało który bohater był tu jednowymiarowy i cała historia też do takich nie należy. Ale chyba właśnie w konstrukcji charakterów drzemie największa siła tej morderczej sagi. Trudno przejść obojętnie obok którejkolwiek z postaci, tym bardziej, że nigdy nie wiadomo do końca, co też jeszcze ma do ukrycia. Mówiąc szczerze jestem pewien, że jeszcze nie raz wrócę do tej serii właśnie po to, aby odkrywać, aby niczym wredny i upierdliwy detektyw dopatrywać się szczegółów, powiązań i wskazówek, które umknęły podczas wcześniejszej lektury.
Jeszcze raz muszę też podkreślić jak kluczowy dla powodzenia tej serii jest utrzymany przez blisko 10 lat duet twórców. To co napisał Brian Azzarello jest wyśmienite, ale charakterystyczny sznyt jaki podarował tej opowieści Eduardo Risso jest równie ważny dla jej odbioru. „100 naboi” to po prostu gangsterski majstersztyk, który zarówno na płaszczyźnie fabularnej jak i graficznej tworzy niezapomniane dzieło, które zostanie z nami na długie lata.
Nie mam wątpliwości, że „100 naboi” trzeba bezdyskusyjnie ustawić obok „Sin City” Franka Millera i „Criminal” Eda Brubakera, jako dzieła, które w swej mistrzowsko stworzonej estetyce noir stały się bezdyskusyjnie punktem odniesienia wobec innych opowieści sensacyjno-kryminalnych. To jest klasyka przez duże K, której nie wypada nie znać.