DC kontra Wampiry

Było już “DCeased’, czyli superbohaterowie uniwersum DC kontra zombie, więc nie mogło zabraknąć bardziej oczywistej historii w tej konwencji. Czy “Dc kontra Wampiry’ to tak samo dobra seria jak ta z zombiakami?

Zestaw nazwisk na okładce tego komiksu budzi dobre skojarzenia. James Tynion IV ostatnio króluje na naszym rynku, choć akurat opowieści superbohaterach z DC nie kojarzą się aż tak dobrze z jego nazwiskiem. Matthew Rosenberga kojarzę z bardzo dobrego komiksu o mutantach jeszcze sprzed ery krakoanskiej - “Uncanny X-Men. Cyclops i Wolverine”. W tym zestawie najmniej u nas znany jest Otto Schmidt odpowiadający za rysunki, znamy go z serii “Green Arrow” w ramach DC Odrodzenia, ale jego styl, nawiązujący do estetyki Seana Murphy’ego i Matteo Scalery wygląda w komiksie nowocześnie i sympatycznie. We fragmentach mamy jeszcze charakterystyczne rysunki Simone Di Meo oraz zestaw zombiastycznych, hiperrealistycznych okładek Francesco Mattiny przed kolejnymi zeszytami A jest jeszcze galeria okładkowa od różnych autorów na końcu albumu, dzięki której można sobie przy okazji podumać, jak wyglądałaby ta seria w innej oprawie graficznej - bowiem ta w wykonaniu Otto Schmidta, mam wrażenie, że czasem rozmija się z mroczną w wielu momentach fabułą.

W historii o walce superbohaterów z wampirami nie ma dużo miejsca na ekspozycję - konflikt zostaje zaprezentowany czytelnikom dość szybko, choć też nietypowo. Oto poznajemy bohatera o nazwisku Andrew Bennett, który ucieka przed wampirzą pogonią i podąża w kierunku siedziby Ligi Sprawiedliwości, aby ostrzec herosów przed nadchodzącą wojną o nieprawdopodobnej skali. Idzie wojna, ponieważ zamordowana została wampirza królowa, która przez stulecia utrzymywała z ludźmi kruchy pokój. Gdy Bennett dociera do celu jest niestety za późno - już w pierwszym zeszycie poznajemy pierwszego zainfekowanego superbohatera, prowadzącego własną grę, której celem jest zarażenie kolejnych z członków Ligi. Poza tym dowiadujemy się, że w ten sposób infekowani są również złoczyńcy. No i na dokładkę zostaje jeszcze kwestia nowego króla wampirów, którego tożsamość przez pewien czas jest tajemnicą, a potem okazuje się kluczowa dla fabuły i przy okazji jest emocjonalnym ciosem i dla superbohaterów i dla czytelnika.

“DC kontra wampiry” to oczywiście elseworld, co mnie osobiście bardzo cieszy, bo przecież z DC najlepiej czyta się właśnie elseworldy. To ten rodzaj opowieści, w której twórcy nie muszą się trzymać sztywnych ram uniwersum, mogą uśmiercić kogo chcą i generują znacznie więcej czytelniczych emocji niż standardowe, cykliczne serie. Najlepszym przykładem z ostatnich lat są wydane u nas “Injustice” i wspomniane wyżej “DCeased” - to bardzo dobre historie ze scenariuszami Toma Taylora, w których żaden z bohaterów nie może się czuć bezpieczny - nawet ci z samego piedestału. I podobnych emocji i fabularnych przetasowań dostarcza “DC kontra wampiry”, choć chyba nie aż w takiej skali, jak dwie wymienione wyżej serie.

“DC kontra wampiry” oryginalnie wyszły w dwóch seriach po sześć zeszytów - i to wyraźnie czuć po bardzo wyraźnym punkcie kulminacyjnym w środku niniejszego tomu. Ta pierwsza część to wampirze podchody i realizacja planu, w myśl którego chcą zdobyć całkowitą władzę na ziemi. Druga część to podzielona na trzy wątki opowieść o działaniach superbohaterskiego ruchu oporu. W obu częściach mamy porównywalne emocje i intrygujące wątki (ciekawie wypada ten z pozbawioną mocy Supergirl, no i w fabule jest John Constantine - to zawsze na propsie) choć czasem można odnieść wrażenie, że zapędy scenarzystów były wręcz tonowane - wydaje mi się, że mogło być lepiej, gdyby twórcy poszli na całość. Czasem też robi sie fabularny galimatias i czujemy, że w opowieści są dziury - jak ta dotycząca Damiana Wayne'a - wytłumaczeniem może być brak dwóch pojedynczych zeszytów pobocznych, które uzupełniały główną serię. No i jest jeszcze finał, który pozostawił mnie jednocześnie pod wrażeniem, jak i skonsternowanego. Już podczas lektury ostatniego zeszytu czułem, że jest za mało miejsca by wszystko domknąć i jak nic musi tu być ciąg dalszy, choć na grzbiecie komiksu nie było widać jedynki. Ale spokojnie, ciąg dalszy jest, znowu w postaci dwunastu zeszytów w historii “DC vs. Vampires. World War V” i mam nadzieję ,że Egmont wyda ten tytuł, bo jednak ciekawi mnie, jaka będzie ostateczna konkluzja tego konfliktu.