Fatale #05: Klątwa dla demona

To w końcu musiało się wydarzyć. To było nieuniknione niczym szaleństwo, które ogarniało kolejnych partnerów Josephine. „Klątwa demona” dobiegła końca. Nastąpił wielki finał. THE END.
I choć zawsze po zakończeniu lektury rewelacyjnej serii czuję rodzaj smutku, że już po wszystkim, to jednak jest to rodzaj uczucia zdecydowanie pozytywnego. Ileż to już przecież razy panowie Brubaker i Phillips udowodnili, że potrafią wspólnie stworzyć dzieła niezapomniane, do których naprawdę trudno się przyczepić. Ja też nie mam takiego zamiaru, zresztą nie widzę punktu zaczepienia. Co było do zamknięcia zostało zamknięte i to w taki sposób, że czytelnik zostaje z pełnym przekonaniem, iż ta historia nie mogła potoczyć się inaczej. Za to tam, gdzie scenarzysta zostawił lekko uchylone drzwi i dał pole do popisu dla naszej fantazji, też jest znakomicie. Już nie raz się przekonałem, że nie zawsze trzeba odkrywać wszystkie karty, żeby zasłużyć na szacunek czytelnika.
Odnośnie szaty graficznej trzeba zauważyć, że S.Phillips pokusił się w ostatnim tomie o kilka stron eksperymentów graficznych, bardzo mocno odchodzących od jego standardowej kreski. Ale taka odmiana dobrze mi zrobiła. Wiecie jak jest: te mroczne kolory i brudna kreska tak charakterystyczne dla tego rysownika są fascynujące, ale czasami trzeba mrok przełamać światłem. Taki efekt robi dobrze każdemu.
Gorąco zachęcam do sięgnięcia po serię „Fatale”, bo jest to zdecydowanie jedna z najlepszych pozycji komiksowego miksu horroru i kryminału noir. Autorzy wznieśli się tu na wyżyny swoich możliwości i szkoda byłoby przeoczyć tę pozycję. Tym bardziej, że Mucha Comics szykuje w tym roku zbiorcze wydanie w powiększonym formacie. Oj, będzie się działo. Będzie nowy pretekst, żeby wrócić do Josephine. Przecież dobrze to już znacie: jedno jej spojrzenie, jedno słowo i jesteśmy skończeni.