Geiger #03

Trochę trudno mi uwierzyć, że od premiery pierwszego tomu “Geigera” minęły już trzy lata, szczególnie że mam wrażenie, iż wciąż jesteśmy w fazie wstępnej zarówno tej fabuły, jak i projektu uniwersum Bezimiennych zainicjowanego przez Geoffa Johnsa.

Te trzy lata oznacza u nas wydanie trzech zbiorczych tomów “Geigera”, dwóch “Red Coat” i jednego, najkrótszego z nich, w postaci “Junkyard Joe”. To nawet nie połowa wymienionych przez Johnsa bohaterów wchodzących w skład Bezimiennych, ale trzeba się cieszyć z tego co jest. Zwłaszcza że to budowanie uniwersum od podstaw, trzy lata temu ujęło mnie podczas lektury pierwszego “Geigera”, powiększonego wtedy o grubaśny zeszyt specjalny, w którym Johns powstawiał różne, zagadkowe elementy swojego świata. Trzy lata później zbytnio się do przodu nie posunęliśmy, ale za to w najnowszym tomie dostaliśmy chyba najciekawszą jak dotąd historię w tej serii. A nawet dwie, biorąc pod uwagę rozpoczynającą niniejszy tom opowieść.

W drugim tomie, główny bohater Tariq Geiger, razem ze swoja powiększającą się drużyną ruszył na poszukiwania innego Świecącego Człowieka, którego ponoć dawny znajomy Tariqa, doktor Mołotow, wyleczył z jego promieniotwórczej dolegliwości. Dzięki Nuklearnemu Rycerzowi i jednej zmutowanej zebrze wokół Tariqa i jego wilka Barneya zrobiło się jakby milej, śmieszniej, choć nie mniej dramatycznie. Bo w “Geigerze”, postapokaliptycznej opowieści drogi zawsze dużo się dzieje, na tyle, że większość akcji zazwyczaj wpada w otchłań czytelniczej niepamięci. Ale to na szczęście ten typ komiksowej serii, której ponowna lektura przy okazji ukazania się najnowszego tomu sprawia sporo przyjemności.

Tariq i spółka podążają zatem do Lewistown w poszukiwaniu Ashleya Ardena, który, jak podaje okładkowy opis, okazuje się być Świecącą Kobietą. Zanim jednak na swojej drodze spotkają Ashley Arden, dzięki uratowaniu pewnej grupki dzieciaków z opałów trafiają na odcięte od apokaliptycznego świata miasteczko, które wygląda tak, jakby nic się w nim nie zmieniło. Grover’s Corner to miejsce, które wydaje się być zbyt idylliczne i szczególnie Tariqowi szybko przestaje się w nim podobać, głównie z powodu pewnego oczywistego nawiązania do “451 stopni Fahrenheita”. A to tylko początek zamieszania - bo do gry wkracza ścigający Geigera nowy władca w panteonie Las Vegas. I zaczyna się dziać.

Tę część komiksu rysuje Paul Pelletier, którego kreska nie jest tak wyostrzona i precyzyjna jak ta Gary’ego Franka, choć niewątpliwie ma swój urok. Niemniej, kiedy za stery historii wraca jej podstawowy rysownik, wszystko od razu nabiera wyrazu i znaczenia. Gary’ego Franka lubię od czasu “Midnight Nation”, bo jego realistyczna kreska ma w sobie moc i nadaje rozrywkowej fabule coś w rodzaju stempla dojrzałości - oto dzieją się rzeczy doniosłe myślimy, kiedy Geiger w koncu na swej drodze spotyka Świecącą Kobietę. I to spotkanie wybrzmiewa znakomicie, właśnie dzięki rysunkom Gary’ego Franka. Ale może jeszcze słowo o Geoffie Johnsie.

Lubię czytać jego fabuły, bo zwykle się przez nie płynie bez przeszkód, ale po fakcie w większości szybko wyparowują z głowy (jak seria “Batman. Ziemia 2”). Rozumiem też różne ambicje Johnsa, które realizował w DC, w szczególności jego ambitna porażkę w postaci “Zegara zagłady”. Facet chciałby dowieźć coś, co na zawsze zostanie w pamięci i będzie otoczone kultem, ale jest przede wszystkim rzemieślnikiem i do Alana Moore’a mu daleko. Jednak nie ustaje w staraniach i czuć, żę potrzebował czegoś swojego, odrębnego od superbohaterskich uniwersów i czymś takim jest uniwersum Bezimiennych, a szczególnie seria “Geiger”. I nie - jeszcze nie w pierwszym, jeszcze nie w drugim tomie, ale w tym trzecim wydaje się, że wszedł na właściwą ścieżkę.

Napisał tu chyba najlepszą historię z tych, które czytałem w jego wykonaniu. Spotkanie Geigera z Ashley i w ogóle ta bohaterka, napisana jeszcze lepiej niż ten tytułowy, daje nam najbardziej emocjonującą i emocjonalną historię w serii. Znowu się dzieje, znowu są przeróżne zwroty akcji, ale w środku jest ta dwójka wyrzutków, dzięki którym opowieść tchnie autentyzmem, oczywiście w ramach swojego gatunku. O to właśnie chodzi - mimo całej rozrywkowej, często przerysowanej scenerii i wydarzeń, z dramatycznego spotkania i potem współpracy Geigera z Ashley tworzy się coś więcej - głębsza i dojrzalsza opowieść, mimo całej rozpierdówy, która rozgrywa się w tle. W tym właśnie wątku Geoff Johns i Gary Frank wreszcie tchnęli w tę serię prawdziwe emocje i poczucie autentyzmu, nawet jeśli całość skomponowana jest ze zwietrzałych popkulturowych klisz. Czekam na dalszy ciąg.