Jazz Maynard #01: Trylogia barcelońska

Jazz Maynard Trylogia Barcelońska to akcyjniak z sporymi ambicjami, który trochę się przez nie potyka.

Z jednej strony dostajemy naprawdę efektowną mieszankę: jest bohater-muzyk, który ogarnia też brudną robotę, dziewczyna złodziejka, siostrzyczka do ochrony, wierny kumpel od ratowania tyłka i do tego gruba intryga sięgająca najwyższych szczebli barcelońskiej (i nie tylko) elity. Przepis na coś efektownego, potencjał jest.

Problem w tym, że twórcy chyba chcieli wrzucić tu wszystko naraz. W efekcie historia bywa przekombinowana, a przy tym trochę zaniedbano jej fundamenty: dialogi i pogłębienie postaci. Bohaterowie często sprawiają wrażenie zlepku znanych motywów, a fabuła mocno jedzie na kliszach prosto z kina akcji. Do tego dochodzą drobne babole, jak pojawiający się znikąd pistolet - ot tak, po prostu, bo wygodniej.

A jednak mimo narzekań, w tę historię da się wkręcić. Naprawdę niewiele zabrakło, żeby było świetnie, wystarczyłoby trochę więcej dopracowania i selekcji pomysłów.

Ilustracje trzymają podobny poziom: jest dynamicznie, momentami bardzo efektownie, ale styl bywa na tyle karykaturalny, że traci czytelność scen. Do tego dochodzi raczej uboga kolorystyka, która zamiast budować klimat, trochę przynudza.

Podsumowując, to ambitny, energiczny komiks, który gubi się pod ciężarem własnych pomysłów. Ale mimo to, da się przy nim chwilę dobrze bawić.

Komiks ten i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek