Johnny Moore to światowej sławy potentat technologiczny. Własne doświadczenia wykorzystał, by tworzyć pionierskie rozwiązania wspomagające ruchowo osoby z niepełnosprawnościami. Po godzinach działa jako odziany w metalowy pancerz samozwańczy obrońca o pseudonimie CALIBURN. Kiedy Johnny zostaje zamordowany, a jego kostium skradziony, skłóceni od lat przyjaciele z dzieciństwa ponownie łączą siły, by rozwikłać zagadkę jego śmierci.
Klub Blaszanej Puszki to komiksowy debiut niezwykle utalentowanego scenarzysty filmowego PETERA WARRENA (autora scenariuszy pełnometrażowej ekranizacji komiksu Incal i filmu Kill Me) z olśniewającymi rysunkami FRANCESCO MOBILIEGO (X-Men, Szumowina) i piękną kolorystyką CHRISA CHUCKRY’EGO (New X-Men, Gen 13).
„Jedna z najbardziej szczerych, humanistycznych i poruszających opowieści o superbohaterach, jakie kiedykolwiek czytałem. Zabawna i tragiczna – Peter Warren w szczytowej formie”. – Taika Waititi
16.09.2026
I
Kolor
Miękka
170x260 mmsci
256
89,90 zł
9788368544053

„Klub Blaszanej Puszki” to jedna z tych historii, które pod płaszczykiem gatunkowej rozrywki mają do powiedzenia więcej, niż moglibyśmy oczekiwać.
Gdybym miał wskazać komiks, z którym „Klub Blaszanej Puszki” kojarzył mi się podczas lektury najbardziej, bez większego zastanowienia postawiłbym na znakomitych „Strażników” Alana Moore’a. I bynajmniej nie chodzi wyłącznie o superbohaterski sztafaż, ale przede wszystkim o konstrukcję samej opowieści. U podstaw obu historii leży bowiem śledztwo dotyczące morderstwa, które krok po kroku odsłania znacznie bardziej skomplikowany układ wydarzeń. To, co początkowo wydaje się stosunkowo prostą zagadką kryminalną, szybko okazuje się jedynie wierzchołkiem góry lodowej.
Ofiarą okazuje się Johnny Moore, genialny wynalazca, który stworzył zaawansowany technologicznie pancerz i jako samozwańczy mściciel Caliburn, mimo fizycznej niepełnosprawności stał się symbolem nadziei dla milionów ludzi. Jego śmierć sprawia, że po latach ponownie spotykają się członkowie tytułowego Klubu Blaszanej Puszki, grupy przyjaciół połączonych wspólnym dzieciństwem. Problem w tym, że przez ten czas ich drogi zdążyły się mocno rozejść, a wzajemne relacje bynajmniej nie wyglądają już tak, jak kiedyś.
Podobieństwa do dzieła Moore’a sięgają jednak znacznie głębiej. O ile „Strażnicy” obnażali słabości herosów, ukazując ich jako ludzi kierowanych tymi samymi popędami co cała reszta społeczeństwa, tak tutaj dekonstrukcja mitu superbohatera przebiega nieco inaczej. Johnny rzeczywiście dokonał czegoś wielkiego, przekraczając ograniczenia własnego ciała i stając się inspiracją dla ludzi na całym świecie. Za ów sukces przyszło mu jednak zapłacić olbrzymią cenę. Gdzie bowiem właściwie przebiega granica pomiędzy człowiekiem a symbolem, którym się stał? I czy w pewnym momencie ten drugi nie zaczyna całkowicie pochłaniać pierwszego?
Równie interesująco wypada jednak historia pozostałych członków klubu. Trudno nie dostrzec tutaj pewnych analogii do Kingowego „To” i Klubu Frajerów, którego członkowie po latach ponownie spotykają się, by wspólnie zmierzyć się z przeszłością. Bohaterowie Warrena nie muszą jednak walczyć z przedwiecznym złem, bo wystarczająco dużo problemów dostarczyło im bowiem samo życie, które niekoniecznie potoczyło się zgodnie z młodzieńczymi wyobrażeniami. Dawne przyjaźnie zostały nadszarpnięte, a powrót do wydarzeń sprzed lat siłą rzeczy zmusza wszystkich do pewnego rachunku sumienia. W rezultacie dostajemy opowieść znacznie bardziej refleksyjną, niż sugerowałaby jej superbohaterska otoczka.
Warren znakomicie radzi sobie również z konstrukcją scenariusza. Chronologia wydarzeń jest tutaj nieustannie tasowana: potrafimy cofnąć się o kilka lat, czy przeskoczyć do dnia poprzedzającego aktualne wydarzenia, by za moment ponownie znaleźć się w teraźniejszości. Wymaga to oczywiście skupienia i samodzielnego łączenia poszczególnych fabularnych kropek, ale sprawia to wrażenie dobrze zaplanowanej całości. Co więcej, kolejne fragmenty przeszłości stopniowo zmieniają nasze spojrzenie na bohaterów, a scenariusz bardzo długo skutecznie podtrzymuje zainteresowanie tym, co właściwie doprowadziło ich do obecnej sytuacji.
Szkoda jedynie, że kiedy w drugiej połowie komiksu wszystkie te fabularne pętelki zaczynają się rozsupływać, historia nieco obniża loty. Refleksyjny ton ustępuje wtedy miejsca coraz bardziej widowiskowej akcji, a główny fabularny twist okazuje się stosunkowo łatwy do przewidzenia. Nie zmienia to jednak faktu, że „Klub Blaszanej Puszki” długimi partiami nadal czyta się znakomicie.
Zero rys na szkle mamy za to w kwestii oprawy, bo Francesco Mobili wykonał tu robotę absolutnie genialną. Poszczególne kadry są kapitalnie przemyślane, niemal filmowe w sposobie prowadzenia akcji, ale najbardziej podobało mi się mi to, jak autorowi udało się pogodzić ogromną szczegółowość rysunków z ich czytelnością. Nawet kiedy na planszach rozgrywa się istne piekło, a w wydarzeniach uczestniczy kilkanaście postaci, ani przez moment nie mamy problemu ze zrozumieniem, co właściwie oglądamy. Przy takiej skali wizualnego rozmachu to nie lada osiągnięcie.
„Klub Blaszanej Puszki” ma więc właściwie wszystko, czego oczekiwałbym od ambitniejszego komiksu rozrywkowego. Potrafi sprawić, że losy bohaterów rzeczywiście nas obchodzą, a superbohaterska konwencja staje się narzędziem do opowiedzenia czegoś znacznie ciekawszego niż kolejna historia o ratowaniu świata. Owszem, główny twist mógłby być bardziej zaskakujący, ale wobec jakości całej reszty trudno uznać to za szczególnie dotkliwy zarzut. I to do stopnia, w którym zaryzykuję stwierdzenie, że mamy do czynienia z jedną z najlepszych komiksowych premier tego roku.
3 oceny Show votes.
3 oceny Show votes.
3 oceny Show votes.
Ciekawa sprawa z tym Peterem Warrenem (scenarzystą "Klubu Blaszanej Puszki"). Najwyraźniej, i jest to w zasadzie fakt, zafascynowany komiksowym medium, a poślubiony głównie X Muzie, Warren działa i będzie działał na obu polach. Wszak sztuka komiksowa i filmowa nie są położone aż tak daleko od siebie.
Gdy przyjrzymy się jednak dokonaniom Warrena jako filmowca, nie są one jeszcze spektakularne, choć bardzo możliwe, że znajdujemy się dziś w momencie, gdy świat zaczął dla niego przyspieszać. Dość napisać, że jest współautorem scenariusza do filmu "The Incal", adaptacji powieści graficznej stworzonej przez Jeana Girauda (Moebiusa) i Alejandro Jodorowsky’ego. Za sterami projektu siedzi Taika Waititi.
W tym roku miała też miejsce premiera filmu "Kill Me" w reżyserii Warrena. Nie widziałem go, ale zbiera dobre opinie. No i jest jeszcze ten "Klub Blaszanej Puszki", tytuł, przy okazji którego wszyscy się tutaj teraz zebraliśmy.
Gdybym był jednym z tych, którzy wertują komiksy bez uważnego czytania, napisałbym: „komiks superbohaterski, niezły”. Zważywszy jednak na to, że komiksu superbohaterskiego nie cierpię, a "Klub Blaszanej Puszki" oceniam wysoko, zapewniam, że warto zajrzeć głębiej. I znowu na chwilę odejdziemy w kierunku kina, bo jest to komiks superbohaterski w takim samym stopniu, w jakim superbohaterskimi filmami były fantastyczna "Kronika" (2012, Joshua Trank) czy "Niezniszczalny" (2000, M. Night Shyamalan). Zabawa wspomnianą konwencją oczywiście tutaj jest, ale "Klub Blaszanej Puszki" opowiada o czymś innym.
To rodzaj coming of age z wyraźnymi naleciałościami "To" Stephena Kinga, bo tytułowy klub przypomina trochę Klub Frajerów (The Losers Club) z tej mistrzowskiej powieści. Dzieciństwo, a właściwie nastoletniość, służy tutaj zbudowaniu opowieści o przyjaźni, wieloletnich relacjach i zależnościach. U Kinga bohaterowie się rozstali, a później musieli odnowić więzi i stawić czoła najgorszemu. U Warrena główni bohaterowie są razem od początku aż do feralnych wydarzeń z udziałem jednego z nich. A jeden z nich ginie i jest to postać najbardziej rozpoznawalna: geniusz, który opracował egzoszkielet na własne potrzeby, a następnie wykorzystał jego potencjał do walki z przestępcami.
To dobry komiks, który swoją siłę buduje na dwóch filarach. Pierwszym są cliffhangery i regularne uderzenia kolejnymi rewelacjami na następnych stronach. Brazylijski serial? Niekoniecznie, bo Warren wie, jak dobrze uzasadnić wydarzenia oraz następne, pojawiające się nawet w zastraszającym tempie, zwroty akcji. Jest tu wszystko, czego oczekuje współczesny rynek: zamordowany superbohater, śledztwo, futurystyczna technologia, tajemnica oraz grupa dawnych przyjaciół skrywających sekrety. Są to jednak jedynie narzędzia służące opowiedzeniu o motywach przewodnich: żalu, rozpadzie wspólnoty i o tym, co pozostaje z przyjaźni, gdy kończy się młodość.
Wchodząc głębiej w mity, inspiracje, a być może także kolejne wątki, które zaciekawią czytelników, wspomnę o jednej z najważniejszych postaci, przewijającym się przez całą historię superbohaterze Johnnym Mooreze. Trochę Steve Jobs, trochę Tony Stark. Człowiek, który dzięki technologii i fortunie pokonuje własne ograniczenia. Co ciekawe, jego sukces staje się początkiem rozpadu grupy. Jakże to uniwersalne.
Jasne, wszystko to wpisuje się w trend dekonstrukcji superbohaterów. Mieliśmy "The Boys", jest "Invincible". Co do ilustracji, na tym polu bywa różnie. Przyznaję, że najmniej efektownie wypadają dla mnie sceny akcji, a Francesco Mobili największą robotę wykonuje wtedy, gdy kadry są duże i zahaczają o motywy bardziej prozaiczne: paczkę przyjaciół, rozmowę czy siedzenie na kanapie. Gdy do głosu dochodzi coś, co w głównej mierze wypełnia produkcje Marvela, jest już po prostu tak jak zawsze.
Dobry komiks, pełen emocji płynących zarówno z obyczajowego charakteru opowieści, jak i z wątków dotyczących lęku, straty, dorastania, poczucia zagrożenia oraz utraty zaufania. Polecam.
Klub Blaszanej Puszki.
Johnny Moore nie żyje. Gdy jego skłóceni przyjaciele z dzieciństwa dowiadują się o jego śmierci, po latach rozłąki ponownie się spotykają. Chcą rozwikłać zagadkę jego morderstwa, ale przy okazji wracają też wspomnienia dawnych lat, kiedy ich paczka była praktycznie nierozłączna.
Johnny nie miał łatwego życia. Porzucony jako chore niemowlę, później jako osoba z niepełnosprawnością musiał mierzyć się z poniżaniem i odrzuceniem. Na szczęście miał przy sobie przyjaciół, którzy stanowili dla niego ogromne wsparcie. A dzięki swojemu wszechstronnemu umysłowi i niesamowitemu uporowi został nie tylko miliarderem… ale również superbohaterem na wzór Iron-Mana. No i właśnie tutaj zaczynają się pewne schody.
Część obyczajowa jest naprawdę świetna! Historia relacji między bohaterami, ich wspólna przeszłość i powracające demony tworzą ciekawą opowieść, która wciąga. Do tego komiks nie boi się trudnych tematów, więc całość rozgrywa się w dość niecodziennym anturażu.
Gorzej wypada część superhero. Niby wszystko gra, ale robi się zbyt prosto. A pod koniec akcja tak mocno przyspiesza, że komiks trochę zapomina o całej reszcie fajnie budowanej fabuły 😉
Podobnie jest z rysunkami. Ilustracje są świetne, ale ponownie najlepiej wypadają sceny obyczajowe. Spotkania bohaterów przedstawiono bardzo fajnie, nie brakuje szczegółów, a kadry potrafią oddać emocje i klimat poszczególnych sytuacji. Niestety, kiedy na kartach pojawiają się superpancerze, całość traci swój urok. Same sceny akcji również nie robią jakiegoś wielkiego wrażenia.
Ostatecznie Klub Blaszanej Puszki to całkiem przyjemna pozycja, która ma sporo do zaoferowania, szczególnie jeśli chodzi o relacje między bohaterami i trudne tematy. Szkoda tylko, że momentami trochę gubi się we własnej tożsamości.