Memphis

Michał Szczebak:

"Memphis" to jedyna pozycja z katalogu wydawnictwa Shock Comics, z którą wcześniej nie miałem żadnej styczności. W związku z tym, z jednej strony byłem naprawdę ciekawy co ten komiks będzie miał do zaoferowania, tym bardziej, że do tej pory nie czytałem za wiele frankofonów, a z drugiej oczekiwań miałem zero, więc chroniło mnie to przed potencjalnym rozczarowaniem. Niestety okazało się, że ostrożność była w tym przypadku jak najbardziej na miejscu, bo sam komiks, mimo naprawdę porządnego warsztatu, zarówno scenarzysty, jak i rysownika, jest co najwyżej poprawny. Czytało się go całkiem dobrze, mimo drobnych problemów z tempem supens rozwikływanej przed naszymi oczami tajemnicy potrafił utrzymać moje zainteresowanie, ale finał i bardzo powierzchownie potraktowane bohaterów, sprawiło, że historia ta raczej nie zagości w mojej pamięci na długo.

Sam punkt wyjściowy fabuły z tytułowym miasteczkiem zatrzymanym w czasie i bohaterami, którzy powoli odkrywają coraz to kolejne nieścisłości, każące im myśleć, że ich sielskie życie jest tylko fasadą jakiejś mrocznej tajemnicy, to jest absolutny samograj. Jednocześnie motyw ten obecny był już w całej masie tekstów kultury, więc bez jakiegoś naprawdę ciekawego pomysłu na rozwinięcie tak rozpoczętej historii, całość bardzo szybko mogłaby się stać sztampowa i do bólu ograna. No cóż, właśnie tak dzieje się z Memphis. Finału oczywiście zdradzać nie będę, ale był to chyba jeden z najnudniejszych możliwych sposobów rozwikłania tej zagadki, ograny znacznie lepiej w szeregu innych fabuł.

Droga do tej konkluzji, również nie grzeszyła oryginalnością, ale z pewnością nie mogę odmówić jej naprawdę fajnej atmosfery, w ramach której coraz większe osaczenie i postępująca paranoja bohaterów, działa całkiem sprawnie. Zapewne działała by jeszcze lepiej, gdyby autorom udało się bardziej zainteresować nas głównymi bohaterami. Oni niestety okazują się być dosyć płytcy, a napięcia między nimi bardzo powierzchowne. Tą płytkość widać również przy próbie podejmowania jakiś bardziej ambitnych tematów, czy motywów, np. gdy bohaterowie zastanawiają się nad swoim własnym zdrowiem psychicznym lub debatują, czy może powinni odpuścić zagłębianie się w króliczą norę i po prostu iść z prądem. No właśnie, te szalenie ciekawe wątki, które pasują do tej fabuły jak ulał, zostały w Memphis zaledwie liźnięte i nie prowadzą do niczego ciekawego.

Tak naprawdę jedynie warsztat obu twórców, zarówno naprawdę dobra robota Bertranda Marchala przy oprawie graficznej oraz całkiem udana próba budowania napięcie i atmosfery, przez Rodolphe, sprawiła, że nie męczyłem się podczas czytania. Gdy tylko jednak przewróciłem ostatnią stronę i zacząłem myśleć o tym co właśnie przeczytałem, to uświadomiłem sobie jak pusty i mało oryginalny jest to komiks. Z tego właśnie powodu, ciężko mi jest go jakkolwiek polecić. Nie jest to lektura zła, ani jakoś bardzo nudna, ale wciąż po prostu bardzo bezpieczna, prostolinijna i oklepana. Jeśli ten fakt was nie zraża, to myślę, że można się tym tytułem zainteresować. W innym wypadku jak najbardziej można sobie to odpuścić.