Niepisane, tom 04

Trzeci tom serii “Niepisane” był przełomowym punktem opowieści stworzonej przez Mike’a Careya. Bohater się przebudził, czytelnik został wciągnięty w wir fabuły. I ta świetna passa w czwartym tomie trwa w najlepsze.

W tak złożonych opowieściach nic nie dzieje się przypadkiem - ta myśl przychodzi do głowy po lekturze czwartej odsłony serii o Tomie Taylorze. Cała historia zaczyna nam jawić się jako precyzyjna układanka (choć z odpowiednią dozą szaleństwa) i jednocześnie krzywe odbicie znanej nam historii świata. Widać, jak z tomu na tom ambicje scenarzysty rosną, razem z pragnieniem, by dać nam niesamowitą opowieść. I taką z pewnością jest “Niepisane”.

Z poprzedniej części możemy pamiętać zapowiedź głównego bohatera, że wreszcie weźmie się poważnie za Kabałę - organizację, która zmieniła jego życie w piekło i przy okazji potajemnie rządzi światem. Czytelnikowi jest w to mi graj - na to przecież czeka. I bez zbędnego zwlekania, Tom Taylor staje do tytułowej walki na słowa.

Ta główna opowieść (“Tommy Taylor i wojna na słowa”) składa się z pięciu zeszytów. Mamy jednak novum - pomiędzy każdym z nich umieszczona jest osobna opowieść z dzienników ojca Toma - część z nich daje nam wgląd w skryte manipulacje Kabały w historii świata, pokazując w jaki sposób fikcja wnika do rzeczywistości. Mamy też opowieść z bardzo odległej przeszłości, w której poznajemy origin złowrogiego Pullmana - brutala, który w Kabale wykonuje czarną robotę. Są tu historie z epoki kamiennej, z czasów antycznych, czy opowiadające o tym, jak ze zwykłego żołnierza z czasów pierwszej wojny światowej narodził się przyszły pisarz, Wilson Taylor. Każda z nich dokłada kolejny kamyczek do szeroko zakrojonej fabuły, każda cieszy oko różnorodnością graficzną - tak jakby Peter Gross nagle zyskał różne osobowości, choć w tym przypadku bardziej chodzi o graficzne wykończenia innych rysowników w każdej z tych opowieści. Jest to naprawdę świetnie opowiedziane i tylko wzmaga nasz czytelniczy apetyt na kolejne rozdziały poświęcone walce Toma z Kabałą.

A zatem Tom, przy czynnym udziale Lizzie i Richa, z pogłębioną wiedzą na temat przeszłych wydarzeń i ze świadomością potęgi Kabały - rusza by zrobić ze wszystkim porządek. To rzeczywiscie jest pojedynek na słowa, bo z jednej strony mamy fanów (czy też fanatyków) powieści o Tommym Taylorze zachęcanych do celebrowania, z drugiej Siatkę - tak nazywa się oddział Kabały odpowiadający za wzmocnienie ingerencji fikcji w rzeczywistość. Tom zaś ma swoją różdżkę i praktykę w rzucaniu zaklęć - jeszcze bardziej pomysłowych niż te, które znamy z “Harry'ego Pottera”. I rusza do konfrontacji, która powiedzie go w nowym, niespodziewanym kierunku. Po drodze, niestety, zbierając ofiary.

Można powiedzieć, że w czwartym tomie serii dostajemy przedwczesny finał, ale kiedy kończymy “Tommy’ego Taylora i wojnę na słowa”, do przeczytania zostaje nam jeszcze całkiem sporo stron niniejszego wydania zbiorczego. I to w nich - w swoistym pokłosiu, mamy do czynienia z pełnią talentu Mike’a Careya. Oto w jednej z dwóch opowieści (“Fala”) powracają drugoplanowe postacie, których już raczej nie spodziewaliśmy się zobaczyć i jakże idealnie wpasowują się w fabułę, wypełniając jej luki. W drugiej zaś (“Istoty ewangeliczne”) poznajemy nowego bohatera i to wprowadzenie plus pokazanie znanych już wydarzeń z jego perspektywy jest fabularnym mistrzostwem świata, godnym najlepszych komiksów z linii DC Vertigo. A to jeszcze nie koniec.

Nie koniec nie tylko w sensie, że przed nami jeszcze kolejne tomy, bo na dokładkę jest tu jeszcze czteroczęściowa opowieść zatytułowana “Rana” rozgrywająca się rok po wydarzeniach z “Tommy’ego Taylora i wojny na słowa”. Miejsce akcji - Australia. Narratorka - tutejsza detektyw i zarazem Aborygenka, która od pewnych obowiązków w pracy wymawia się niesprecyzowaną niepełnosprawnością. Poza tym jest bardzo skuteczna i prowadzi śledztwo w sprawie zniknięcia kilku osób - ślad prowadzi do Kościoła Tommy’ego. A sam Tom Taylor (być może po części w ramach autoterapii terapii) objeżdża świat ze swoim niecodziennym tournee, które właśnie w Australii ma kolejny przystanek. Oj, no to będzie się działo myślimy ledwo zaczynamy czytać “Ranę” i rzeczywiście się dzieje. Opowieść o Tomie Taylorze trwa i rozwija się w niespodziewanym kierunku, choć wszystko nadal nurza się w pomysłowo potraktowanych przez autora związkach fikcji i rzeczywistości. Jak się sami przekonujemy - przenikają się one w miejscach, które czasem są wręcz nie do pomyślenia. Tak jak w ostatnim zeszycie (“Władcy marionetek”, w którym znienacka cofamy się nieco w przeszłość, by dowiedzieć się więcej o naturze Toma Taylora. No właśnie, Toma, czy Tommy’ego? Nieźle Mike Carey zagmatwał tę postać i oby gmatwał tak dalej. Kolejny tom we wrześniu!