Ogr, tom 01

Ogr to komiks ciekawy w samej fabularnej formule. Bo i tytuł i główna jego postać tak naprawdę odwracają uwagę od tego, o czym (o kim) realnie jest to komiks.

Postać Joanny d'Arc to dla Francji rzeczywista ikona historyczna, o mocnym podbarwieniu religijnym. Obrosła legendami, wynoszona na ołtarze, stała się swoistym kulturowym i historycznym symbolem francuskiego nacjonalizm i dążeń niepodległościowych. Życiorysem obdzielić by mogła kilka osób najmniej, a jej rola we francuskich zwycięstwach kluczowym okresie wojny stuletniej sytuuje ją w kanonie francuskich bohaterów narodowych, abstrahując od tego, czy jej działania i decyzje były realnie natchnione przez Boga, który miał zsyłać jej prorocze wizje.
W komiksie „Ogr”, to szalony, zdeformowany chłopak okazuje się grać - przynajmniej w obrębie pierwszego tomu – pierwsze skrzypce. Bezwzględny morderca, w dużej mierze nieświadom zła, które czyni, goniący za pięknem, którego pragnie, odpychany przez brzydotę, którą dzierży okazuje się centralną postacią opowieści. I nawet on, ten bezmyślny potwór w ludzkiej skórze łagodnieje obłaskawiony urokiem i dobrocią Joanny, która jest przecież jeszcze na przednówku swoich największych dokonań.

Wpisuje się „Ogr” udatnie w budowany w obrębie francuskiego komiksu przygodowego nurt kreowania narodowych ikon. Komiks utrzymany jest w zbliżonym tonie do tego, co mieliśmy prezentowane w takich tytułach, jak inne tytuły od Jeana Dufaux - „Dwie Maski”, lub „Łupieżcy Imperiów”. Podobnie, a jednak inaczej, bowiem tutaj wydaje się, obserwujemy przede wszystkim gloryfikacje historycznej postaci, kiedy w poprzednich przywołanych tytułach bliżej było do gorzkiego krytycyzmu. I choć „Ogr” sięga po zupełnie inny, wcześniejszy okres historyczny, to również podejmuje temat postaci wielce znaczących dla Francuzów i ich narodowego etosu.
Warto zwrócić uwagę na fabularną przewrotność – wszak Joanna d'Arc jeszcze nie jest tą, która zapamiętana została z kart historii. Na razie to młoda, niewinna dziewczyna, które dopiero usiłuje dostać się w otoczenie władcy, uzyskać widzenie z nim i przekazać mu wieści, mające zresztą pochodzić z samych boskim objawień. Mimo relatywnie niskiej pozycji (jej ojciec był skromnym posiadaczem ziemskim, dorabiającym jako wiejski urzędnik), postanowiła przekonać do siebie możnych panów, którzy umożliwili jej podróż i spotkanie z władcą, Karolem VII. Tak zaczyna się zarówno historia, jak i zręby legendy, jaką owiana jest postać Joanny d'Arc, późniejszej patronki Francji.
Jednak opowieść tę poznajemy niejako z boku, na pierwszym planie mając zagadkową, nietuzinkowa postać tytułowego „ogra”, ściganego za liczne, brutalne mordy. W myśl współczesnych kryteriów określilibyśmy go mianem seryjnego mordercy. Jest postacią z założenia negatywną, która – choć zagubiona, skrzywdzona i odrzucona społecznie, poddaje się swoim żądzom i krzywdzi niewinnych, zwykle dzieci. Jednak to jego krótkie spotkanie z Joanną coś w nim zmienia, coś budzi, jakiś szacunek, formę pokory, czy niemego zachwytu, które poskramiają jego mordercze skłonności. I spychają na zupełnie nową ścieżkę. Jaką? O tym przekonamy się zapewne w drugim tomie opowieści.
„Ork” to ciekawa historia, bardzo mocno osadzona w tle społecznopolitycznym Francji z okresu schyłkowego wojny stuletniej. Rys historyczny, odpowiednio podbarwiony mroczną historią zdeformowanego, upośledzonego zabójcy dzieci pozwala snuć opowieść o ikonicznej francuskiej postaci niejako z boku. I wypada to całkiem zgrabnie. Jak dalej potoczy się ta fabuła? Część znamy z historii, a reszta zależna będzie od kunsztu twórców. Choć ich nazwiska zdają się gwarantować sukces.